“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 2

“Mooi, dan zie ik je zo,” bast Eckart.

“Stau, stau, stau,” neurie ik dommig op de wijs van een oude favoriet, wetend dat met deze omweg naar Eckart Wintzen het file leed naar Dusseldorp niet te overzien is. De andere kant van de medaille is uiteraard de potentie die aan deze uitnodiging kleeft; een zakelijke uitdaging in mijn droomstad San Francisco. Tijdens het parkereren op het grind bij de prachtige boerderij villa van Eckart, komen kippen en ander kleinvee me al tegemoet. Eckart zelf staat grijnzend op me te wachten met een Hertog Jan biertje in zijn hand. Zijn spijkergoed outfit en slanke postuur maken hem optisch jonger dan de 58 jaar die hij telt. Eckarts getaande gezicht straalt een zekere voldaanheid uit bij de aanreiking van het business plan van de ‘California Venture’. Op de voorpagina staat hij heup aan heup afgebeeld met een gezette Amerikaanse veertiger, voorzien van een trendy paardenstaart. “Connected to the hip,” glimlacht hij.

Archieffoto 1998 Gary (l) en Eckart

“Ik ontmoette deze man, Gary Platt, begin 1997 in het Californische Santa Barbara, waar men een groep geïnteresseerden aangetrokken had met het doel een klooster aan te bieden voor educatieve doeleinden,” steekt hij van wal. “Ik had al snel in de gaten dat de educatie een lokkertje was om het onroerend goed voor een vermogen te verkopen. Die Gary stelde wat deskundig brutale vragen die mijn aandacht trokken.” Kwajongensachtig voegt hij er aan toe dat hij hem in de rij voor het buffet een schop voor z’n kont gaf, en vervolgens een verschrikte Gary voorstelde elders de maaltijd te gebruiken.

Eckart bladert door het plan en stopt bij het programma curriculum. Na een gretige slok vervolgt hij, “de bedoeling is om studenten te werven die in geluid willen gaan of animatie, om ze vervolgens te onderwerpen aan wat wij noemen een leeromgeving van ‘total immersion’, oftewel een omgeving waarin alles dag en nacht ter beschikking is. Niet alleen de apparatuur, maar ook instructeurs en studenten.” Ik kijk hem vragend aan, doch zonder mij een blik waardig te keuren raast hij door en ik vang alleen nog flarden op als; “alleen voor de die-hards…. de kinderen die niet deugen voor de reguliere colleges….. typisch kids met piercings, tatoeages etc.” “Ho, ho,” stop ik hem, “hoe lang ben je hier al mee bezig?” “Wel,” zegt Eckart aarzelend, “een goed jaar, wellicht wat meer.”

“Okay, dan lijkt het me redelijk dat ik een aantal dagen besteed om het business plan terdege te bestuderen.” Eckart ontsluit een nieuwe Hertog Jan en vraagt me hoe mijn maandag er uitziet. “Ik ben onder andere in Rotterdam om mijn ernstig zieke moeder te bezoeken, maarre, vanwaar de vraag?” “Weet je,” klinkt het aarzelend, “onze Amerikaanse delegatie komt van het weekend aan en we hebben de maandag en een deel van de dinsdag uitgetrokken om spijkers met koppen te slaan.” Om de creativiteit van Platt aan te tonen , overhandigt Eckart me een afschrift van diens ‘Diary’waarin deze, vooruitlopend op wat er nog dient te gebeuren, studenten aanspreekt in hun eigen taal:

‘Beleef hoe Ex’pression groeit zonder zelfs maar alimentatie te betalen’, begint het in de kantlijn.

“Geestig,” mompel ik en na enig denkwerk kom ik tot de volgende oplossing, “om tien uur begin ik met een aandeelhoudersvergadering van de Loïs Lane groep, ik kan rond half twaalf bij jou zijn. Maar, vanwege mijn moeder wil ik uiterlijk drie uur ‘s middags de bijeenkomst verlaten.” Eckart staat op ten teken dat de bijeenkomst beëindigd is, en knikt instemmend. “Hoe zit je in de tijd de komende maanden?” vraagt hij abrupt. “Zoals ik je reeds vertelde zijn er nogal wat gaten gevallen in mijn agenda na de Wegener/Arcade perikelen; dus plenty vooralsnog,” antwoord ik monter. “Cool,” komt het tevreden antwoord, “het kan zijn dat ik je voor enige tijd in wil huren als we besluiten om hiermee de volgende fase in te gaan.” Mijn responsetijd beslaat minder dan een nano seconde; “is goed, laten we daar na maandag een beslissing over nemen.”

Tevreden draai ik de smalle slingerweg op die tussen boerderijen en weilanden naar de A12 leidt. In zoverre ik dat nu kan beoordelen, kan dit een uitermate interessant en spannend projekt worden. Voor wat betreft het fileleed word ik niet teleurgesteld, het neemt ongeveer drie uur in beslag alvorens ik de afslag ‘Dusseldorf-Hubbelrath’ bereik.

Volgende week: Hubbelrath perikelen.

Leave a Reply