“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 3

Hubbelrath perikelen

Hubbelrath is een kleine deelgemeente van Düsseldorf en mag best als sjiek beoordeeld worden. Wat dat betreft was Arcade niet lullig en ik maak een mentale notitie om mijn direkte baas, André de Raaff, hieromtrent nog een kompliment te sturen zodra het stof enigszins is gaan liggen. André, inmiddels onder curatele gesteld, schaar ik toch wel onder de ‘good guys’.

Zodra ik de parkeerplaats bij de witte villa opdraai, komen de oudste jongens, de zesjarige Bo-Peter en Kaj van vijf, mij al een soort van toegesneld terwijl ze Ivar van anderhalf in de kruiwagen voortsleuren.

V.l.n.r. Ivar, Kaj en Bo-Peter

Na Loosdrecht en Hilversum zijn ze inmiddels aan hun derde woonplaats toe, en weten nog niet dat ze binnen enkele maanden naar België verhuizen. Ze springen boven op me en ratelen over hun dag op de Engelse school, waar ze dagelijks met veel plezier heen gaan.

Ivar, trekt inmiddels ongeduldig aan mijn broekspijpen; ‘of ik hem ook aandacht wil geven’. Ivar is in Düsseldorf geboren, op ‘Allerheiligen’, en heeft blonde haren en hemelsblauwe ogen. Ze waren dol op hem in het ziekenhuis (!) maar wij hebben hem zo snel mogelijk bij de ambassade aangemeld en in ons paspoort laten schrijven.

Nadat ik de jongens van me heb afgeschud, letterlijk, hollen die weer lekker de ruime tuin in om als eerste bij de schommel of de glijbaan te zijn. Te horen aan het gebrul van Ivar heeft hij het weer niet gered. Snel naar binnen nu, dat regelt zich vanzelf.

Astrid heeft inmiddels een glas droge sherry ingeschonken en is zeer benieuwd naar mijn bevindingen van de dag, waar ze meer dan recht op heeft. Astrid heeft Eckart leren kennen tijdens zijn scheidingsperikelen begin negentiger jaren. Indertijd was hij ook nog geïnteresseerd om ons huis in Loosdrecht om te ruilen met het zijne, om zo alle herinneringen aan ‘zijn’ Marijke achter zich te laten. Ik geef haar een snelle update van de dag, alsmede mijn programma voor komende maandag. “Na het bezoek aan mijn moeder ga ik met zoon Rick stappen in Rotterdam, om vervolgens de nacht bij hem door te brengen,” besluit ik mijn relaas.

Astrid is mentaal al weg uit Düsseldorf en heeft waarschijnlijk het meeste geleden onder de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Düsseldorf bleek een heerlijke stad te zijn met prachtige Allees, heerlijke shopping mogelijkheden en uitermate goede restaurants. Bij Arcade troffen we jonge enthousiaste collega’s aan die ons verblijf zeer veraangenaamden. De kinderen waren in goede doen, zowel op school als thuis met de fantastische eindeloos glooiende tuin. Astrid was daadwerkelijk gaan houden van de Düsseldorf scene.

Astrid en Peter gelukkig in Düsseldorf-Hubbelrath met de gans zonder gouden eieren

Het Californië verhaal spreekt haar zeer aan, zij het dat haar hoofd daar nog niet helemaal naar staat.

Flashback

Het was dan ook razendsnel gegaan; in Marbella waren wij met Arcade Duitsland nog het stralende middelpunt met 55.000 verkochte singles die week van Lutricia McNeal’s hit ‘Ain’t that just the way’. Ongehoord op dat moment voor Arcade Europa qua weekverkoop.

November bleek een top maand te zijn:

We konden Lutricia McNeal de gouden plaat uitreiken voor meer dan 250.000 verkochte singles (uiteindelijk werden er 420.000 verkocht).

De Engelse groep Awesome kwam in de top 20 met de single “Rumors”

Lutricia’s album kwam binnen in de top 40 en,’Thunderdome’ 19 (Duncan Stutterheims ID&T) betrad de compilatie charts.

Ondanks dat bleef onder de Europese managers (het gros Nederlanders) hardnekkig het gerucht de ronde doen dat Wegener het plan had opgevat om Arcade van de hand te doen. Het gegeven dat Herman Heinsbroek zich na Marbella practisch teruggetrokken had van enige dagelijkse betrokkenheid, vormde uiteraard een voedingsbodem van formaat voor deze geruchten.

November was ook een reismaand met de ‘Mask of Zorro’ premiere in Londen, waar wij (Michiel Wolff, VP Arcade Europa, en ik) werden voorgesteld aan Anthony Hopkins en Antonio Banderas (beiden net tot onze schouders reikend) en de prachtige Catherine Zeta-Jones. Dit alles om de rechten op de filmmuziek voor Arcade te bemachtigen.

In Oostenrijk, waar wij Arcade Wenen gesloten hadden, werden de banden aangehaald met Echo-Zyx die onze belangen vanuit Graz gingen behartigen. Vervolgens door naar Zürich voor een onderhoud met onze Zwitserse belangenbehartiger: Exclusa. Het werd een race naar het einde van het jaar, tot ons het nieuws bereikte dat een der meest succesvolle Arcade landenmanagers, Marco Visser, opererend in Frankrijk, op non actief was gezet. In 1996 werd hij nog voor het concern behouden middels een opslag van maar liefst honderdduizend gulden, en nu…..? Ik besloot Marco in Parijs te bellen en die bevestigde de non actief status, maar wel gaf hij aan dat hij in wezen ontslagen was. Tevens verkondigde hij dat de verkoop- en distributiepoten afgedreven zouden worden. Ondanks dat hij een en ander later in december tijdens een lunch in Vinkeveens ‘Le Canard Sauvage’ nogmaals bevestigde, kon ik het gewoonweg niet geloven.

Volgende week: het einde bij Arcade, een mini drama

Leave a Reply