“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 4

Het einde bij Arcade, een mini drama

Ik ben in Duitsland dan ook trouwhartig verder gegaan met de beoordelingsgesprekken en de voorbereiding van ons kerstfeest. Al onze vertegenwoordigers kwamen invliegen vanuit alle hoeken van Duitsland, evenals onze agenten uit Oostenrijk en Zwitserland. Vrijdag 19 december, om twee uur ‘s middags, schaarde eenieder zich aan de ronde tafel voor onze jaarlijke ‘Zusammen schaffen Wir es’ personeelsbijeenkomst. We vierden de suksessen van 1997, maakten ons sterk voor een nog beter 1998, en de teamgeest en geestdrift bereikten een hoogtepunt. Rond vier uur vertrok iedereen om zich feestelijk om te kleden ter viering van het grote Arcade Weihnachtsfest, dat ‘s avonds zeven uur plaats zou vinden.

Positieve Arcade vibes

‘High’ van de positieve sfeer zette ik me achter m’n bureau om nog even de laatste e-mails te bekijken, waarna ik naar huis zou vertrekken om me ook om te kleden en per taxi terug te keren. Na de gebruikelijke junk in de prullenbak te hebben geschoven, splitste ik de e-mails op in volgende week of volgend jaar. De belangrijkste e-mail in het rijtje was van Nico Geusebroek, de onlangs benoemde Chief Operating Officer, die schouder aan schouder met Chief Executive Officer Andre de Raaff werkte. Ik verstijfde in m’n stoel; in wezen werden alle landenmanagers onder curatele gesteld en moeten ze zich de tweede week van januari in Arcade’s hoofdkwartier in Nieuwegein melden. Geusebroek kon zelfs niet het fatsoen opbrengen om met een aanhef te beginnen. Stoere mannen doen dat niet. Marco Visser had gelijk!

Misselijk over m’n onnozelheid en uit woede belde ik Geusebroek, die net op het punt stond om te vertrekken voor een welverdiende vakantie (volgens eigen zeggen) tot eind van het jaar. Hij bevestigde de curatele en meldde koeltjes dat de landenresultaten daar debet aan waren. Duidelijk is dat, hoe dan ook, Wegener de ongelukkige fusie van Peter van Appeldoorn, de voormalige voorzitter van de raad van bestuur, ongedaan gaat maken. Het begin van het einde van de Nederlandse ‘Time-Warner’ is in de maak. Na Geusebroek nog wat onwelvoegelijke zinsneden te hebben toegevoegd hang ik op; ik ben ijskoud.

And now, the end is near…

In een mistvlaag ben ik naar huis gereden en moet me tot het uiterste beheersen om niets aan Astrid te laten merken. De avond is volledig aan me voorbij gegaan, alhoewel ik schijnbaar er nog wel een samenhangend en soort van geestig speechje heb uitgeperst. Er zat zoveel gif in m’n bloed dat ik niet eens dronken kon worden. Uiteraard kon ik het thuis niet voor me houden –Astrid kent me te uit en te na- en het hele verhaal spuit er uit; het wordt een verschrikkelijke kerstmis.

Uiteraard blijft de plicht roepen en werd MusikWoche dan ook keurig met antwoorden bediend inzake de platenindustrie in 1997. Ondanks dat bij Wegener alles in beweging moet zijn gezet, besloot ik toch nog een poging te wagen om een reorganisatieplan te schrijven. Samen met onze financiële man, Olli Sondermann, besteed ik de dagen tussen kerst en oud en nieuw aan een uitgebreid rapport, waarbij met name de (inefficiënte) aktiviteiten van het hoofdkantoor aan de orde kwamen.

Maandag 5 januari 1998 word ik gebeld met de mededeling dat ik de volgende dag in Nieuwegein dien te verschijnen. Op m’n vraag of ik de auto ook mee moet nemen, krijg ik onmiddellijk te horen dat mijn sleutels ook ingeleverd dienen te worden. Nu kent de funktie van Geschäftsführer in Duitsland meer bevoegdheden dan die van een Nederlandse directeur, dus stel ik koeltjes dat ik ze wel in Düsseldorf wil ontvangen. De volgende dag om 9 uur ‘s ochtends staan de heren op de stoep; allereerst CEO Andre de Raaff, die verontschuldigend vraagt hoe het zover heeft kunnen komen. Hij wordt vergezeld door VP CNR (label) Leon ten Hengel. Het wachten is op COO Nico Geusebroek, de uiteindelijke grote man. Nico zeilt mijn kantoor binnen en wikkelt er geen doekjes om; ik ben zo ‘uit’ als ‘uit’ maar zijn kan. Aandeelhoudersbeslissing, vastgelegd op papier, “voila!”

Aangezien ik volgens de wet rustig tot het eind van de daarvoor gestelde termijn in mijn kantoor kan blijven zitten, en zelfs gebruik zou kunnen maken van mijn secretaresse, blijf ik zitten waar ik zit. Geusebroek meldt dat hij een straatvechter is, en dat hij die spelletjes beter kan spelen dan wie ook. Dat soort mensen begrijp ik echt niet, als ze zich fatsoenlijk gedragen en met redelijke argumenten komen, dan hebben ze aan mij een gesprekspartner die ook naar een ‘happy end’ wil toewerken. Dit soort taal roept bij mij nou eenmaal enorme agressie op en ik bel dan ook stante pede mijn advocaat. Het komt uiteindelijk tot een net einde. Ik hoef niet gelijk de deur uit, zoals Geusebroek wilde, en neem emotioneel afscheid van mijn ‘mitarbeiter’. Tevens geeft Arcade nog een keurig persbericht uit, hetgeen door diverse vakbladen werd overgenomen:

Zaterdag 17 januari hebben we nog een gezamenlijke, traanrijke personeels bijeenkomst bij ons thuis, waar de promo dames onder de groepsnaam ‘Die Band ohne Leadsänger’ een lied voor mij zingen en dat voor het nageslacht op CD hebben vastgelegd. Prachtige song ‘Ohne Dich (Peter)’, maar het was echt ‘vergangen und vorüber’.

Volgende week: Peter wordt ruw uit z’n gedachten getrokken en spanning bij Eckart’s discipelen

Leave a Reply