“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 21

Wat?! Laat Ex’tent ons zonder geld zitten? Belangrijke onderhandelingen met SoftImage. Gaan we aandelen nemen in een gerenommeerde studio?

Maandag 6 juli, ik zie uit naar onze eerste officiële managementteam meeting. Het wordt een van de laatste bijenkomsten in ons tijdelijke onderkomen in Doyle Street. Ik ben best van dat industriële gebouwtje gaan houden, ook vanwege het inpandige Doyle Street Cafe, waar je zo lekker kunt ontbijten.

Daar heb ik menig ‘two eggs, over medium, crispy bacon and toast’ ontbijtje naar binnengeslagen!

Voordat Craig Deonik aanschuift, bespreek ik met Gary de penibele cashflow situatie. Ex’tent, waar Frans van Mackelenberg financieel verantwoordelijk voor is, heeft het juli voorschot nog niet overgeboekt. Gary verschiet van kleur, hij heeft de brute aanvallen van Van Mackelenberg op zijn businessplan nog vers in het geheugen staan: “what a dickhead,” gooit hij eruit. Na nog wat uitlatingen met een sterk fuck gehalte, verzoek ik hem om zijn energie positief in te zetten. Uit de cashflow die we morgen sturen zal blijken dat we het hard nodig hebben, en uiteindelijk komt het ook onder Eckarts ogen. Gary vertrouwt het niet: “Eckart should get rid of that mofo,” meent hij stellig. Dit soort afkortingen verrijken weliswaar mijn vocabulaire niet, maar het is wel goed om de taal van de straat te begrijpen.

Craig Deonik schuift aan, waarna zich een boeiend marketing gesprek ontspint. Duidelijk is dat Gary een mening heeft over Craig die hij bestempelt als ‘old school’. “Think out of the box man,” hoor ik hem meerdere malen zeggen. Ik breek in omdat Deonik ook verantwoordelijk voor ‘sales’ zal zijn en we nu geen confrontaties nodig hebben. “Gary you will oversee marketing, and I do the same with sales,” verdeel ik de koek. Of Craig zo blij is met deze verdeling weet ik niet, maar aangezien een groot deel van zijn salaris afhankelijk zal zijn van ‘sales’, toont hij zich inschikkelijk. Even las ik een korte pauze in om de sfeer wat te verluchtigen. Ik toon Gary de foto die Craig meegestuurd heeft bij zijn CV:

Goeie foto, alleen van een jaar of twintig geleden. Craig moet er wel om lachen en mompelt wat. Gary bescheurt het. “Well done Roy Orbison,” proest hij het uit. Mocht ik hier nog eens les in gaan geven, dan is dit zeker een dingetje, evenals hoe Amerikanen hun CV weten op te pimpen.

We gaan over tot de orde van de dag en bespreken de PR-situatie voor de komende maanden. Wat er uitspringt is ons gastheerschap van het evenement van AES (Audio Engineering Society) zondag 27 september. We hebben op dat moment nog niets verbouwd, en zeker geen recording console ter plekke. We moeten hier echt creatief tewerk gaan omdat we anders als een gieter afgaan voor de hele audiowereld. Gary neemt als de creatiefste onder ons deze verantwoordelijkheid op zich. Onze aankondiging in de gemeenschap van Emeryville dat we onze ‘Grand Opening’ zaterdag 14 november vieren, krijgt veel aandacht. We plannen een conference call met Silent Planet inzake brochures, leaflets en house style overall, en sluiten de vergadering tegen het middaguur af. De mouwen moeten nu daadwerkelijk opgestroopt worden.

Na de prettige conference call met Silent Planet dinsdagmorgen, haast ik me weer naar The Broken Rack voor de WK wedstrijd, waar Nederland het in de halve finale opneemt tegen Brazilië. 12.00: de bar is nu wel open voor alcoholische versnaperingen, en dat levert heel wat meer publiek op. Het wordt uiteindelijk weer een nagelbijter. Na de 1-1 eindstand en het uitblijven van de ‘golden goal’ in de verlenging: strafschoppen. De mare van de Braziliaanse keepers, die qua historie altijd tot de zwaksten der wereld behoren, geeft ons hoop om naar de finale door te stomen. En zeker deze koekenbakker: Cláudio Taffarel. En wij hebben Van der Sar! 3-2 in penalty’s voor Brazilië, Cocu neemt z’n aanloop, stopt, en legt de bal weer goed. Vervolgens schiet hij de bal in de rechterhoek. Helaas ligt Taffarel daar al. “Oh no,” kreun ik, dit ken ik. “You’re hurting buddy?” klinkt een bezorgde stem aan de bar. “Sorry, I’m fine,” houd ik me groot, terwijl Dunga inmiddels de vierde Braziliaanse pingel erin tikt. Ronald de Boer moét nu scoren! Aanloop, de bal gaat naar de linkerhoek, en jawel, daar had Taffarel op gegokt.

MARSEILLE, Football World Cup 1998 , 07-07-1998 Stade Velodrome , Ronald de Boer misses at Brazilian goal keeper Taffarel during the penalty shoot out of the semi-final Netherlands – Brazil

Sprookje uit. Zwaar de tering in. Op een drafje terug naar Doyle Street voor een conference call met John Storyk, de architect in bezit van een ego van hier tot New York, van waaruit hij ons belt. We bespreken het vervaardigen van een initieel ontwerp, zodanig in detail dat er door een tweetal gespecialiseerde bedrijven op geoffreerd kan worden. Storyk zegt op de hem zo eigen arrogante wijze toe dat we op hem kunnen bouwen. Het doet me denken aan de spreuk op menig Amerikaanse munt:

Het wordt hier zo leuk verbasterd dat het je gelijk aan Storyk doet denken: ‘In God we trust, all others cash’. Ik ben er niet zeker van of hij in het ‘trust’ plaatje past of het ‘cash’ gedeelte. ‘We call it a day’, lijkt inderdaad het moment om de dag af te sluiten, maar aangezien de bodem van de schatkist in zicht is, besluit ik eerst maar even een up-to-date cashflow overzicht te maken. Gezellig! Nu als de sodemieter naar Nederland sturen met een urgente boodschap voor Van Mackelenberg en Eckart. Voor Eckart met name om aan te tonen dat ik niets te maken heb met de $800.000 die besteed is gedurende de periode dat Gary de scepter zwaaide.

En voor Van Mackelenberg zodanig dat zowel hij als Eckart de juiste boodschap krijgt,

Dit laat toch aan duidelijkheid niets te wensen over, zou je denken. Wanneer je een grote broek aantrekt, moet je er ook naar handelen. Zo simpel is dat. Maar op dit moment is niets zeker, helaas. Woensdag de 8e vindt ons eerste interview

plaats met SF Magazine in ons nieuwe gebouw, dat we nog even Btrium noemen, zoals gedoopt door Sybase. Inderdaad, er is ook een Atrium, helaas (nog) niet van ons. Gezeten aan een tafeltje, in onze immens grote ruimte, voorzien van drie kale stoelen, doen Gary en ik ons relaas. En net zoals bij het Bureau werkt het ook bij deze journalist; hij raakt super enthousiast en wordt het nog meer wanneer we een toertje doen en vertellen wat voor soort studio’s ingericht gaan worden. Mocht de school niet lukken, dan kunnen Gary en ik alsnog op de bühne verder gaan als het duo ‘Motivator Kwibus’. “Fuck man, we’re good,” vindt ook Gary, transpirerend na de toer. Zijn conditie baart me wat zorgen. ’s Middags begroeten we de Sendmail mensen die de hen toegewezen ruimte komen bekijken en opmeten. Opgewonden beklimmen we daarna onze groene Ex’pression Van om naar Walnut Creek te rijden, waar Gary een huis op het oog heeft dat hij wil kopen. En wat een leuk stadje is dat! De prijzen zijn navenant, maar zoals Gary weet, het hangt samen met het schooldistrict en veiligheid. Gaan de kinderen naar een privé school, dan loop je financieel leeg, hier zijn de openbare scholen domweg goed.

Vrijdagochtend gaan we in onderhandeling met Softimage. Softimage is een 3D grafische applicatie die gebruikt wordt om 3D grafieken, modellen en animaties te produceren, iets dat Ex’pression nodig heeft voor het animatie programma. Al pratend komen we tot de conclusie dat een samenwerkingsverband beide partijen bepaald geen windeieren zal leggen. Vanwege de PR afspraak met MCA sluiten we af en maken onmiddellijk een nieuwe afspraak later op de dag. MCA komt met een uitbundige PR presentatie waar Gary, Craig en ik likkebaardend naar luisteren. Alleen het financiële plaatje ontbreekt nog. Ik vrees voor het ergste!

Inmiddels heeft de klok 5 uur geslagen en hervatten we het enthousiaste gesprek met Softimage. We komen eruit met een werelddeal, gebaseerd op een educatie korting van 53%, en daarnaast worden we vanaf 1 september hun officiële trainingscentrum aan de westkust. Tevens worden er 100 training vouchers a raison van $2.500 naar ons overgeboekt. Natuurlijk weten ook wij wel dat Softimage niet voor Sinterklaas speelt, maar de studenten aan de haak heeft die met Softimage gaan werken. Een echte win-win situatie. Gary en ik zijn door het dolle.

’s Avonds hebben Gary en ik een gepland diner met onze eerste management assistente, Nadine ‘Diny’ Storyk, bij ‘Charlie Brown’s’ in de Emeryville Marina.

De dochter van…… denkt zeer genuanceerd over haar bekende vader, hetgeen ons goed doet. Gary en ik zijn nog ‘high’ van de deal met Softimage en gooien er wat dwaze praat uit. Diny weet wat haar te wachten staat. En, ze kent Gary natuurlijk al, hetgeen maar goed ook is, bedenk ik me, na een aantal maanden met Gary doorgebracht te hebben.

Een gelukzalig weekend is aangebroken, een van Gary’s laatste in het appartement. Zondagmorgen, na het ontbijt, besteed ik aan het wekelijkse rapport. Gary is in zijn gedeelte van het appartement aan het douchen en komt, terwijl hij z’n haar aan het föhnen is, in de deuropening van zijn badkamer staan, hetgeen geen mooi uitzicht is, laat staan gehoor omdat hij er ook nog onverstaanbare taal bij uitslaat. Ik negeer hem. Plotseling verstomt de föhn. “What’s wrong Pete?” vraagt hij verbaasd, Nadat ik hem uitleg dat ik a) ergens mee bezig ben en b) best wel met hem wil praten zonder bijgeluiden, vervalt hij in gepeins. “What more bothers you about me, Pete?”. Nou, daar ben ik net klaar voor: “well then, the way you fart and burb is rather annoying.” Inderdaad, de boeren en scheten die hij laat hebben recentelijk een grens overschreden. “Huh,” mompelt Gary, “sorry man.” Waarna hij zich terugtrekt in zijn badkamer. Het geeft me tijd om de update af te maken en beneden bij het businesskantoor per fax te versturen.

Terug in het appartement gekomen wordt er gebeld: Arne Frager, eigenaar van The Plant aan de lijn. “I’m gonna make you an offer you can’t refuse, Peter,” klinkt het dynamisch. In het kort komt het erop neer dat Arne bereid is om een deel van zijn beroemde studio’s aan ons te verkopen, waarbij de studenten voorop komen te staan. Top idee. We maken een afspraak om dinsdagavond bij The Plant bijeen te komen en dan details te bespreken. Gary slaat helemaal op hol wanneer ik het hem vertel, en we zijn weer ‘the best of friends’.

Volgende week: De kas is leeg! Arne Frager licht zijn aanbod toe. Voorlopig kunnen we nog niets aan het gebouw doen. Tijdnood! Parkeerplaatsen tekort volgens de City of Emeryville.

Leave a Reply