“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 24

Einde vakantie in zicht. Martinair wacht op me. Spanning en route naar de hoorzitting van de Planning Commission inzake onze gebruiksvergunning: de dood of de gladiolen! Lijkt wat ‘over the top’, maar niet geheel bezijden de waarheid.

Vrijdag 7 augustus, het einde van de vakantie is nabij. Maar eerst nog even onze Engelse vrienden John en Sue Arnold in Brussel ophalen, die komen ons een lang weekend bezoeken. Goede vrienden sinds 1976, na een woelige computerperiode met onze toenmalige zakenrelatie, het in Leeds gevestigde Systime. De leiders van Systime waren van plan ons (Multi Function Computers) in 1978 failliet te laten verklaren omdat we weigerden te betalen voor computers die grove gebreken vertoonden. Ik zie me nog daar zitten voor hun bestuursraad van drie in Leeds: “we will bankrupt you Peter,” sprak de hoogste financiële man, John Parkinson. En een voor een, onder aanvoering van oprichter en Managing Director John Gow, benadrukten ze dat ze ons echt failliet gingen verklaren wanneer we niet snel met 100.000 Engelse ponden over de brug zouden komen. Op een gegeven moment werd ik het zo beu dat ik de telefoon van Gow’s bureau griste en vol sarcasme zei dat als ze nu gelijk zouden bellen, de deurwaarder misschien morgen nog wel tijd vrij kon maken. John Arnold, verkoopdirecteur, die er als getuige bij moest zijn, bleef koel onder al dit geweld en verklaarde droogjes dat de computers inderdaad kuren vertoonden. Doodse stilte, uiteindelijk goed afgelopen, zij het dat Systime zelf mid 80-er jaren uit het beeld verdween onder een wolk van zware beschuldigingen, zoals het illegaal leveren van computers aan Rusland. Dat betekende voor de heertjes bestuursleden het einde van hun Rolls Royces en helicopters.

Links Peter en rechts John Gow in betere tijden

Historisch werd de volgende uitspraak van mijn held John Arnold: “everybody talks bullshit once in a while, their problem was that they believed their own bullshit”. Duidelijke taal. Veel geleerd in mijn eerste eigen onderneming, bedacht ik me, terwijl Martinair 801 na een kleine drie uur vertraging het luchtruim opzocht, onderweg naar Oakland. Nog zo’n uur of 10 vliegen om na te denken over de afgelopen dagen. Drukke dagen, ook al omdat iedereen het natuurlijk geweldig vond om John en Sue weer te zien en gelijktijdig me weer even gedag te zeggen. Al mijn kinderen met aanhang kwamen op visite, alsmede nog wat vrienden. Gisteren werd het stil nadat we John en Sue, na een uitbundig weekend, in Brussel weer op British Airways richting Manchester gezet hadden. Tijd om ons te bezinnen over de nabije toekomst, met name ook voor de kinderen. Het afscheid viel ons allemaal weer zwaar. Voor Astrid omdat ze er in Lommel in wezen alleen voor staat, en voor de kinderen omdat ze niet echt begrijpen waarom papa weer weggaat naar dat verre Amerika. Ik verman me, mijn concentratie moet gericht zijn op de hoorzitting van de Planning Commission omdat de daar te verkrijgen gebruiksvergunning van het allergrootste belang is. We zullen en moeten januari 1999 met de eerste oogst aan studenten beginnen! Even na half zes komen we aan de grond in Oakland, en na een hartelijk afscheid van de Martinair bemanning, begeef ik me naar de paspoortcontrole. De dienstdoende immigration officer bekijkt al m’n Amerikaanse in- en uitstempels en vraagt vrij nors: “Again sir? Are you working here?”

“Alweer? Werk je hier?”

Iedereen weet dat werken zonder visum in Amerika een doodzonde is, oftewel; enkele reis terug. Geduldig leg ik hem uit dat ik bezig ben een bedrijf op te zetten dat heel wat nieuwe banen gaat opleveren. Bingo, het juiste antwoord. Zwijgend stempelt hij m’n paspoort en wuift me naar de douane toe. Nee, geen etenswaren meegebracht of meer dan $10.000 contant, antwoord ik geroutineerd. Buiten wacht partner Gary me op en geeft me een update over de laatste ontwikkelingen. Zoals het er nu uitziet voldoen we aan de parkeereisen met 112 personen maximaal in het gebouw, op elk gegeven moment. “Pete,” zegt Gary vol enthousiasme “I’m sure they were instructed from above to help us where they can.” Van bovenaf geïnstrueerd om ons van dienst te zijn. Dat betekent dat onze lobby werkt. Ik besluit om voor de zekerheid nog een afspraak te maken met City Manager John Flores. Gary is ervan overtuigd dat we 27 augustus onze gebruiksvergunning zullen bemachtigen. Tevens ziet het er naar uit dat we voor het eind van de maand onze schoollicentie uit Sacramento kunnen verwachten. Hoog tijd voor een ‘high five’ na al deze gunstige ontwikkelingen. Gary zet me af bij het appartement en raast zelf met zijn gele kever naar het nieuwe Platt home in Walnut Creek. Mijn tweede ‘home, sweet home’ voelt goed aan, evenals niet veel later m’n mandje. Donderdag zet ik alles op rij, ook al omdat een aantal personeelsleden daadwerkelijk al in dienst is, David Louie en Craig Deonik, en volgende week komen Duke Zafferey en Nadine Storyk aan boord. Tevens twee salesreps die we per 1 september willen aannemen. ’s Avonds vieren we in San Francisco de verjaardag van de jongeman die met Craig is meegkomen. Byron is die dag 20 geworden, hetgeen betekent dat hij nog steeds geen alcoholhoudende dranken mag innemen. Wel mag hij een machinegeweer kopen, geen probleem. Het is gezellig, maar het blijft een beetje vreemde combinatie zoals Craig en Byron tot ons gekomen zijn. Maar, zo stelt Gary: “minding our own business is best, given the circumstances.” En dat doen we, we bemoeien ons vooral met onszelf. In mijn weekly update vermeld ik ook dat we komende maandag twee offertes voor de verbouwing verwachten. M’n actielijst bevat opdrachten voor iedereen, ook voor Eckart, o.a topdown begeleiding daar waar het aankomt op ecogebied, board of directors en supervisory board. Dawn Cardi wordt verzocht om de diverse personeelscontracten te vervaardigen, mijn visum te regelen, preferabel groene kaart, alsmede ervoor te zorgen dat ontbrekende rekeningen en onkostennota’s boven water komen. Hopelijk voelt ze zich niet weer gekwetst omdat ze bonnetjes moet overleggen.

Tevreden fax ik een en ander door; het weekend kan beginnen! Weekend? Het flitst daadwerkelijk voorbij, en aangezien we besloten hebben om de management team meeting voortaan om 08.00 aan te vangen, is het goed dat ik er als eerste ben. Het doet me deugd dat Nadine Storyk, die vandaag begint, reeds voor de deur op me staat te wachten. En wonder boven wonder is iedereen op tijd! De meeting brengt een tinteling van opwinding met elke zaak die we behandelen. We staan aan de vooravond van iets geweldigs, dat voelt iedereen. We verheugen ons op de komst van Birgitta van Loon, Eckart’s rechterhand voor al zijn grote evenementen. Ze is hier om onze grand opening voor te bereiden. Powerwoman. Ze wordt vergezeld door Jack Smale, grote jongen in de entertainment industrie, die het vak leerde bij Mojo en gewerkt heeft met grootheden als U2. Kippenvel. Dat alle gestelde mijlpalen zo dichtbij zijn, en directe actie gericht op het werven van studenten om de hoek ligt, brengt een geweldige energie in ons groepje. En als zodanig gaan we de nieuwe week in. ’s Middags wordt op feestelijke wijze het contract met SendMail getekend en beter had de nieuwe week niet kunnen beginnen. Woensdagmiddag is het zover, Birgitta en Jack komen aan in Oakland met de mij zo vertrouwde Martinair 801. Vertrouwde hug met Birgitta. Jack is zoals ze de Nederlanders hier kennen: lang. Na de hotelbesognes afgehandeld te hebben, begeven we ons naar toeristenwalhalla Pier 39, waar we bij de Neptune’s Bar hebben afgesproken met Gary en Craig voor een ‘cocktail and a bite’. De avond is gevuld met creativiteit en iedereen draagt een steentje bij. Tegen middernacht gaan we uiteen met tollende hoofden van alle gespuide ideeën. ’s Ochtends ontbijt ik met Birgitta en Jack, die volgens goed jetlag gebruik ’s ochtends om 5 uur de vogels al hoorden zingen. Ik breng hen naar kantoor voor een volgende ronde brainstorming met het management team. Nadine informeert me dat de lunch afspraak met City Manager John Flores bij Melano’s is ‘at 65 and Hollis’. Oh ja, moet ik even aan wennen, we hebben een assistente en zo wordt aangeduid waar je moet zijn. De lunch is zeer informatief en geruststellend, John Flores verwacht geen problemen. Fijn gevoel. ’s Avonds neem ik Birgitta en Jack mee naar een honkbalwedstrijd van de Oakland A’s tegen de Chicago White Sox. Ze genieten met volle teugen van het spektakel. En voor je het weet is het alweer vrijdag, Aangename gesprekken met eventplanner Kappi Hommert, die bij Birgitta en Jack goed in de smaak valt, en vertegenwoordigers van PR Bureau MCA. Vervolgens begeven we ons op uitnodiging van Arne Frager met een hele stoet, waar zich inmiddels ook de Silent Planet boys aangesloten hebben, naar The Plant in Sausalito, waar die middag opnames van Susan Tedeschi plaatsvinden. ‘A huge talent’, volgens Arne. Het geeft Birgitta ook de gelegenheid om voor Eckart een rapport uit te brengen over de wenselijkheid om een bod op een deel van The Plant uit te brengen. Nadat hij hoorde van Susan Tedeschi, wist ook makelaar Gary Breen zich in het gezelschap te wurmen. Arne’s presentatie en demonstratie brengt alleen maar een golf van enthousiasme bij de groep. Daarna natuurlijk allemaal op de gevoelige plaat met Susan:

Boven: v.l.n.r. Rose Frager, Debbie Platt, Loyd Boldman (Silent Planet), Jack Smale, Peter en John-Erik Moseler (Silent Planet)                                                                        Onder: v.l.n.r. Birgitta van Loon, Arne Frager, Susan Tedeschi, Gary Platt en Gary Breen

Na deze enerverende middag wordt Skates-on-the-Bay in Berkeley het restaurant waar we ons afscheidsdiner houden. Vergezeld met de wijn gaan steeds meer sprankelende ideeën over en weer. Met een afscheidstoast op het binnenkort binnenhalen van de gebruiksvergunning sluiten we het bezoek van Birgitta en Jack af.

Volgende week: The Martin Group probeert ons een loer te draaien. De hearing van de Planning Commission donderdag 27 augustus overschaduwt de hele week.

Leave a Reply