“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 26

Oorlog met Dawn Cardi. Eckart als vredestichter. De methode om de Planning Commission te overtuigen.

Het felicitatiegesprek met Astrid over ons 11-jarig jubileum verloopt stroef. Eigenlijk hebben we te veel lokale problemen aan ons hoofd om aan feestelijkheden te denken. We hebben in ieder geval het vooruitzicht dat ik over een kleine twee weken weer in het land ben, en we dan gezamenlijk de resterende zaken aan kunnen pakken, zoals de internationale school voor de kinderen. Ietwat bedrukt nemen we afscheid van elkaar. Ik loop naar de inpandige garage van het appartement om de groene Van op te halen. Daar tref ik een tweetal mannen aan die geïnteresseerd de vele teksten aan de zijkant bestuderen. “Good morning, gents, you like it?” open ik. De oudere man, begin 50 schat ik, legt uit dat ze aan het uitvogelen waren wat voor soort onderneming dit was, en waar gevestigd. “But, let me first introduce ourselves,” vervolgt hij. De oudere man stelt zich voor als Ed Niskanen, werkzaam in de accountancy, en zijn jeugdige Latijnse ‘room mate’ als Jay Hooker, nog studerend bij de Academy of Art University in San Francisco. Het film- en TV programma, voegt hij er nog aan toe. Nadat ik enthousiast de plannen inzake Ex’pression heb uitgelegd, springt Ed er als het ware bovenop: “exactly the kind of company I’d like to work for.” Ik leg hem uit dat we nog in opbouw zijn, maar dat ik zijn CV tegemoet zie. Of ik even mee kan lopen om het gelijk mee te nemen, ze wonen namelijk in hetzelfde blok als ik. 10 minuten kunnen er nog wel vanaf voordat ik op weg ga naar Oakland Airport, dus dat doe ik. Binnen gekomen valt mijn blik op een portret van Ed en diens ‘room mate’ Jay.

Ed Niskanen zittend, staand Jay Hooker

Hey, welcome to San Francisco, city of love! “No drinks, gotta go, we’ll talk,” haast ik me naar de Van met Ed’s CV in een dikke envelop. Wie weet?! Oakland Airport: even over half een ‘s middags komt Eric vermoeid, maar verheugd, op me af. Na alle gebeurtenissen een emotioneel iets waar ik niet 1-2-3 mee om weet te gaan. Hij vertelt honderduit over de trip, maar ook dat er een heel leuke stewardess bij was. Het mannetje in hem ontwaakt! Of heb ik dat met al mijn gereis gemist? In ieder geval vindt hij de groene Van geweldig. Naar het appartement rijdend wijs ik hem het Oakland A’s stadion aan, maar ook het ‘home’ van de matig presterende Golden State Warriors, hét basketbal team van de Bay Area. Bij het appartement aangekomen is hij bijna ingedut, maar dat weet ik te voorkomen. Terwijl Eric zich opfrist en zijn (Gary’s) slaapkamer op orde brengt, begin ik alvast aan mijn weekly update. Ik besluit simpel te beginnen, dus niet met het vuurwerk rondom de Planning Commission en de aanvaring met Dawn Cardi. Daar slaap ik nog een nachtje over.

Eric komt opgefrist uit de badkamer en ik laat hem kennis maken met Joey, de stiefzoon van Duke Zaffery. Joey is niet veel ouder dan Eric, maar heeft zijn rijbewijs en dient momenteel als manusje van alles; boodschappen hier, boodschappen daar. Ze noemen dat hier een ‘Gofor’. Oftewel luisterend naar alle opdrachten die beginnen met ‘go for…..’. Geestig. Die twee zijn even onder de pannen, en morgen gaan we naar een KMEL Jam concert in het Shoreline Amphitheater in Mountain View. Hip hop en R&B, niet slecht. Okay, nu even een omschrijving van het hoe en wat van de Planning Commission:

Nu ik het geschreven heb, komt als het ware de knoop in mijn maag weer terug. Nu het geval Dawn Cardi. Ik wil duidelijk maken dat ze de advocaat van Eckart is en dat het mijn taak is om alles in goede banen te leiden. Kortom; ik wens niet door haar bekritiseerd te worden, dat laat ze maar aan Eckart over. Daarnaast dient ze te beseffen dat wanneer er geen gebouw is, de school er op zeker niet komt. Vervolgens haal ik de volgende quote aan om de zaak duidelijk te maken: “Vraag een advocaat of accountant nimmer om zakelijk advies. Ze zijn getraind om de problemen te vinden, niet de oplossingen”.

Ik begrijp dat ik nu op dun ijs ben, maar de andere kant van de medaille is dat wanneer we hierheen verhuizen het duidelijk moet zijn hoe de verhoudingen liggen. Het gegeven dat ik eraan toegevoegd heb Dawn te respecteren zal goed doen, maar voordat deze zaak geklaard is annuleer ik de conference call van dinsdagmorgen met Dawn en Frans. Ik heb trouwens genoeg van die ‘pak slaag’ sessies. Het goede nieuws bewaar ik voor de afsluiting:

Namelijk het goede nieuws dat we vrijdagmiddag van het bureau kregen: de licentie is goedgekeurd en halverwege volgende week in ons bezit. Inderdaad, wie een weddenschap af zou hebben gesloten dat de schoollicentie van het bureau eerder zou komen dan de gebruiksvergunning, zou een klauw met geld gewonnen hebben. Tevens de aandachtspunten voor Eckarts bezoek, beginnend 18 september. ‘Het applaus zien we graag tegemoet’, maar deze ietwat sarcastische zin verwijder ik even snel als geschreven.

Tevreden rijden Eric en ik zaterdagmiddag naar Mountain View om het KMEL Jam spektakel mee te maken. Na wat rondgerij zien we toch nog kans de Van een beetje opvallend te parkeren. Goede PR! De VIP-kaarten brengen ons naadloos naar onze KMEL dame: Jennifer Louie. Ze ontvangt ons met veel égards en laat ons weten dat Mariah Carey ieder moment verwacht wordt. Eigenlijk is ze de enige die we echt kennen van de artiesten line-up. Ook moet me van het hart dat ik voor het eerst voel hoe het is een minderheid te zijn; we zijn blanke pitjes in een in hoge mate donker getinte menigte. Niet beangstigend, maar een echte gewaarwording. Eric vindt het allemaal geweldig en schijnt niets te merken. Ondanks dat het niet mag, lukt het me toch nog in het geniep een plaatje te bemachtigen van Mariah Carey tijdens haar optreden:

Een uurtje later houden we het voor gezien en karren we via de 101 weer terug naar Emeryville. Ook daar is onderweg heel wat over te vertellen. Geboorteplaatsen van alle groten van de techindustrie in Palo Alto, Menlo Park, Redwood City enzovoort. Uiteraard vallen namen als Apple en de terugkeer van Steve Jobs, Hewlett Packard en de garage waarin ze begonnen zijn, Oracle en wat van dies meer zij. De tijd vliegt voorbij, evenals het weekend.

Klaarblijkelijk heeft Gary, zonder mij erbij betrokken te hebben, een brief naar Eckart gestuurd over de hele situatie. 1 september reageert Eckart namelijk met een e-mail:

Gary gelooft dat zonder Dawn’s ondersteuning Ex’pression niet zou bestaan. Nou, nou, bedenk ik me, en dat na al die ‘bitch’ uitlatingen. Gary kiest dus eieren voor zijn geld. Maar ook stelt hij dat hij van mij houdt, en dat hij de mening is toegedaan dat Ex’pression in z’n huidige vorm niet zou bestaan zonder mijn inbreng. Eckart gaat deze twee regels kopiëren en naar Dawn sturen, maar ook met de boodschap dat tot nader order er geen contact gezocht dient te worden met Gary en mij, Hetgeen andersom ook geldt. Eerst wil hij met ons individueel praten voordat we gezamenlijk weer communiceren. Eckart neemt eventuele consequenties voor zijn rekening. Je leest op afstand de bezorgdheid van z’n gezicht af:

Eckart sluit af met ‘very big hugs and kisses’. Voorwaar, niet misselijk. Uiteraard zijn we zeer benieuwd naar het vervolg. Wel kijk ik Gary vragend aan: “why the hell, didn’t you tell me?” barst ik uit. Dan is Gary op z’n best: “c’mon Pete, you never would have allowed me to praise you.” Hij heeft een punt, waarschijnlijk had ik inderdaad gevonden dat het aan mij gerichte compliment een beetje te veel van het goede was. Maar, ik moet er wel om lachen: “c’mon mofo,” doe ik lekker straattalig mee, “let’s have a drink before we meet Hope Spadora.” We knopen er maar gelijk een lunch tegenaan in ons ‘eigen’ Town House’. Ook daar roeren ze de trom ter ondersteuning van Ex’pression’s plannen! De bijeenkomst met Hope Spadora is uiterst bemoedigend, Sybase staat 100% achter ons en zullen ook fysiek aanwezig zijn en steun geven bij de vastgestelde vergadering van de Planning Commission op 24 september. Helaas kon het niet eerder omdat we op aanraden van City Manager John Flores eerst een-op-een gaan praten met drie leden van de Planning Commission. Wettelijk mag niet meer, maar het geeft ons wel de mogelijkheid om onze plannen in detail uiteen te leggen. En ze te overrompelen met onze kennis en dito enthousiasme, en niet te vergeten de voordelen voor de Emeryville gemeenschap! Woensdag 2 september beginnen we eindelijk met de verhuizing naar ons eigen gebouw. Weer zo’n dag van opwinding, een echte mijlpaal. Tot Joey komt aanlopen met Eric, en van verre luidkeels roept dat hij een e-mail van Eckart voor me heeft. Iets in me schreeuwt dat ik vandaag alleen behoefte heb aan goed nieuws. Komt dat ook?

Volgende week: de e-mail van Eckart. De weg naar de nieuwe vergadering van de Planning Commission is geplaveid met hindernissen. Een korte week in België.

Leave a Reply