“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 29

De filmster en Ex’pression. Familie op bezoek. Als klap op de vuurpijl de bijeenkomst van de Planning Commission in wiens handen de toekomst van Ex’pression ligt.

Wat is het heerlijk wakker worden met de wetenschap dat je voorlopig drie jaar aan iets moois mag gaan bouwen! Uiteraard hangt de bijeenkomst van de Planning Commission, precies over een week, nog steeds als een grote dreigende schaduw boven ons. Gezegd dient te worden dat de eerste twee gesprekken die Gary en ik gevoerd hebben met de individuele commissieleden uiterst positief verlopen zijn. Bij Ex’pression aangekomen bereid ik de mensen, die we tot dusver hebben aangenomen, voor op Eckarts bezoek. Met name zijn directheid adresseer ik, omdat het simpelweg door Californiërs als lomp beschouwd kan worden. Craig Deonik haalt wat misprijzend zijn wenkbrauwen op, maar zegt niets. Je ziet hem denken ‘weirdo millionaires’. Eckart is Eckart, excentriek of niet, we moeten voort, geen tijd voor dat soort filosofische overwegingen. De presentatie bij Chiron, de biotech maatschappij en grootste werkgever in Emeryville, voor de Chamber of Commerce loopt gesmeerd. Ik voel me alsof ik op kerosine draai, ik vlieg. Diverse leden, aangevuurd door Executive Director Alan Barr, beloven ons volgende week bij te staan wanneer er over ons lot beslist wordt. Eckart heeft inmiddels zijn eerste interview afgelegd en samen met Gary wacht hij me op in The Town House. Daar genieten we niet alleen van de maaltijd maar ook, soms struikelend over onze woorden, over wat ons allemaal de komende week te wachten staat in de aanloop naar de Planning Commission bijeenkomst. Eckart is zeer in zijn sas met het geheel, hetgeen waarschijnlijk ook voortvloeit uit het goed verlopen interview met de San Francisco Business Time. En het moet gezegd, ze hebben er een goed artikel van gemaakt.

Wat een mooier begin van de vrijdag kan je hebben dan wanneer Mr. Wintzen stralend voor het in ijltempo vervaardigde Ex’pression bord de voorpagina siert?! Eckart is daadwerkelijk in z’n sas, hetgeen blijkt uit de complimenten waar hij onnatuurlijk ruimhartig mee strooit. Ruime aandacht lijkt ook voor deze toch zo sobere multimiljonair als ‘speed’ te werken. En het zal niet bij dit interview blijven! Terwijl Eckart zich bezig houdt met de creatieve geesten van Silent Planet, spoed ik me naar Oakland Airport om oudste zoon Rick en vrouw Imelda op te halen. Het doet me goed ze weer te zien, ik heb een dineetje gepland en een voorstelling van de succesvolle musical ‘Stomp’ geboekt, waarbij zo’n kleine twee uur met ritmisch gestamp van bezems, stokken en wat van dies meer zij een programma wordt afgedraaid.

Dat heeft ze op zeker goed wakker gehouden! Ze weten ook dat ze de komende dagen veelal hun eigen weg moeten zoeken, zeker met Eckart ‘in town’. Het weekend kent op zondag een hoogtepunt wanneer Eckart met Gary en mij recording studio The Plant bezoekt, waar eigenaar Arne Frager de toer der toeren geeft. Eckart is zwaar onder de indruk. De lunch met ster architect John Storyk verloopt eveneens naar wens, waarbij Gary en ik figureren terwijl deze twee grote ego’s clashen. Heerlijk om geen speelbal te zijn in deze discussie. Beide heren schijnt het te amuseren, narcistisch als ze ongetwijfeld zijn. Maar, gesteld dient te worden dat alle PR die zij kunnen genereren alleen maar in het voordeel van Ex’pression kan zijn, dus Gary en ik gooien nog wat olie op het vuur der enthousiasme. ’s Avonds heeft Gary ter ere van Eckart een feestje georganiseerd in Walnut Creek, waarbij het ons aan niets ontbreekt. Eckart lurkt tevreden aan z’n Sierra Nevada biertje en oogt als het tevreden hoofd van ons gezin. De week van de waarheid is aangebroken. De maandag is volgepropt met activiteiten, Eckart neemt deel aan het gesprek met CIC, de aannemer, waarbij hij natuurlijk zijn zegje doet over ‘groene’ materialen. Vervolgens een plezierig onderhoud met Kappi Hommert, de eventplanner, die de komende tijd behoorlijk voor ons aan de bak moet. Omdat Birgitta daar reeds een stempel van goedkeuring voor heeft afgegeven, is alles wat zij presenteert een schot voor open doel. Strategisch gezien hebben we Eckart geweerd van de bijeenkomst die we hebben met de voorzitter van de Planning Commission, de laatste die we mogen hebben. Gary en ik willen geen enkel risico nemen dat Eckart deze laatste ontmoeting verknalt door een opmerking als “why do we need so many fucking parking spots?”. Die parkeerplekken vraag hebben we hem al een paar keer tegen makelaar Gary Breen horen zeggen, maar op dit moment kunnen we het absoluut niet gebruiken. Ook mijn argument dat dit de wet is, gaat er niet altijd bij hem in. Wij gaan, enthousiast als altijd, het gesprek in en menen gescoord te hebben. De bijeenkomst met de staf verloopt zeer naar wens, Eckarts woorden gaan erin als een aflaat in een ouderling. Waarschijnlijk hebben ze nog nooit zo dicht bij een multimiljonair gezeten, aanraakbaar zelfs! Bij de borrel doen ze allemaal hun zegje, waarbij Eckart smakelijk vertelt dat hij in Nederland helemaal niet in een grote Amerikaanse pooierbak rijdt, maar een Renault Clio. “Renault what?”. Ik laat ze een foto van een dergelijk karretje zien:

Ze kunnen het niet geloven, maar Eckart stijgt in hun achting. Ik vertel er maar niet bij dat de geluidsinstallatie erin waarschijnlijk meer gekost heeft dan de Clio. Geweldige bijeenkomst. Dinsdagochtend verschijnt Woody Harrelson bij Ex’pression met in zijn gezelschap z’n fixer Joe Hickey, alsmede advocaat en hennep fan David Frankel. Woody is zeer onder de indruk en grapt dat hij zich onmiddellijk als student aan wil melden, waarna we hem meetronen naar The Town House voor een uitgebreide lunch. Daar wordt hij onmiddellijk herkend, en halverwege de lunch maakt hij aanstalten om met een der aanwezige dames te verdwijnen. Dat voorkomt Eckart, hij wil voordat hij vanmiddag vertrekt van Woody horen dat hij bij Ex’pression aan boord komt. Onder het genot van een joint wordt daartoe besloten en Eckart laat zich vervolgens, na een uitbundig hug sessie, met Woody en zijn ‘posse’ naar San Francisco International Airport vervoeren. De studio owner’s party die we in ons gebouw organiseren gaat grotendeels aan me voorbij, dat is te zeggen, ik functioneer op de automatische piloot want morgen is de bijeenkomst van de Planning Commission, en dat weegt zwaar op m’n maag. Maar gelukkig is dit Gary’s wereld, en die straalt dan ook. Donderdag 24 september, 17.00: Makelaar Gary Breen, Gary en ik komen bijeen om gezamenlijk de bijeenkomst bij te wonen. Iedereen die toegezegd heeft ons te steunen is er: grote zakenman John Gooding van GUS, Hope Spadora van Sybase, Executive Director Alan van de Emeryville Chamber en diverse zakenlieden. De spanning is echt om te snijden. De presentatie van de City of Emeryville is zo goed onderbouwd en wordt zo helder gebracht dat er geen speld tussen te krijgen is. Gary en ik kijken elkaar verheugd aan, de droom wordt omgezet in realiteit. De voorzitter kijkt de zaal in en is van plan de bijeenkomst af te sluiten. Na een moment van stilte wordt het woord gevraagd door Toby Taylor van The Martin Group; mijn hart slaat een slag over. “What the fuck,” zeggen Gary en ik als één stem. Taylor begint met de City te feliciteren voor het uitmuntende werk dat ze hebben verricht. De slijmbal. Vervolgens richt hij zich tot de leden van de Planning Commission en meldt met droge ogen dat Ex’pression zo’n goede aanwinst is voor Emeryville. Ongelukkigerwijs ziet hij niet hoe Ex’pression economisch haalbaar is, laat staan dat ze de parkeer aangelegenheid kunnen financieren. Hij adviseert de leden om de financiële handel en wandel van Ex’pression na te gaan. Het bloed stijgt naar m’n hoofd van woede en ik beheers me tot het uiterste. Na even tot rust gekomen te zijn -Gary fluistert nog “what a fucking moron”- staan Gary en ik op en pareren zijn loze argumenten, met name het parkeerprobleem, waar een dure studie aan besteed is. Hope Spadora van Sybase komt na ons aan het woord en verklaart dat we een echte aanwinst voor Emeryville zullen worden, en dat Sybase ons voor een langere periode 51 extra parkeerplaatsen ter beschikking zal stellen. De voorzitter sluit het vraag en antwoord deel af en begint te discussiëren met zijn collega leden. Doodse stilte en woedende blikken, en niet alleen van ons, worden gericht op Toby Taylor. Iedereen weet dat The Martin Group er alles aan te doen is om alsnog het Sybase gebouw in bezit te krijgen.

Volgende week: het besluit van de Planning Commission. De Audio Engineering Society (AES) verwacht een grootse receptie bij ons in een zo goed als leeg gebouw. De loco burgemeester van Emeryville komt op bezoek.

Leave a Reply