“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 37

The shit hits the fan. Gary krijgt een inzinking gevolgd door een woede uitbarsting. Hoe zullen ze me op Kasteel Moersbergen vlak voor kerst ontvangen?

Sendmails Holiday Party wordt zondag 13 december als gourmet lunch aangeboden in het chique Lafayette Park Hotel. Dress code: casual elegant. Een soort van smoking dus, zonder stropdas. Een net pak heb ik wel, dus ga ik als zodanig op pad. Vreemd gevoel om als huisbaas binnen te komen, maar deze startup weet wel wat feestvieren is! Rond half drie wordt de champagne party opgebroken en begeef ik me enigszins tipsy naar het appartement. Deze zondag komt er geen productie van enige betekenis uit mijn handen, maar wel zie ik kans om een football game op de TV aan te gluren. ‘Onze’ Oakland Raiders op bezoek bij de Buffalo Bills. Lang hoor, zo’n drie uur, hinderlijk onderbroken door reclames na elke aanvalsactie of defensief hoogstandje. Tussendoor worden nogal wat spelers met karretjes geblesseerd afgevoerd. Gezond spelletje! En onze Raiders krijgen met een score van 44-21 ook nog behoorlijk op hun kloten. Maar die fans! Ze reizen met het team, winnen of verliezen, heel Amerika door. Beetje angstaanjagende types, dat wel.

De kranten voorspellen maandagochtend dat dit seizoen het vijfde op rij zal worden dat de Raiders de play offs niet gaan halen. Niet dat het me echt boeit, ik maak me meer zorgen over het bedrag waar aannemer CIC mee aan gaat komen deze week. Het zal me niet verbazen wanneer de overschrijding van het budget tegen het miljoen komt. Gary is er echter tijdens de management team bijeenkomst van overtuigd dat het niet meer dan een half miljoen zal zijn. Omdat we om elf uur voor een lezing bij de Napa New Technology High School dienen te zijn, zetten we de conversatie voort in de groene Ex’pression Van. Gary heeft Eckart recentelijk nog gesproken en is ervan overtuigd dat het bedrag van een half miljoen als zodanig geaccepteerd is. Gary kent de Nederlandse geest nog niet, ik ben er niet zo van overtuigd. Maar goed, performance time! Zoals gewoonlijk maken Gary en ik een overweldigende indruk op de High School studenten, die zich en masse aanmelden voor een open huis in 1999 in Emeryville. Met dit soort presentaties creëren we zogenaamde ‘feeder’ scholen voor Ex’pression. Immers, zodra ze eenmaal bij ons in het gebouw zijn, dan willen ze ook bij ons studeren. Op de terugweg, druk met Gary alle komende zaken doornemend, glijdt het prachtige wijnvallei landschap ongemerkt aan ons voorbij. Dinsdagmorgen vroeg hebben we een conference call met John Storyk, die in detail alle wijzigingen aangeeft, maar het onderdeel prijsconsequentie angstvallig mijdt. Dat laat hij aan aannemer CIC over, die daar vrijdagmiddag met ons een onderhoud over heeft. Dat drukt een beetje op de hele week, je neemt dingen waar, zoals het regelmatige absentie gedrag van onze van de Summit Bank overgenomen financiële manager die studentenzaken behartigt, maar registreert ze niet adequaat. Is ze niet ziek, dan moet ze wel naar een begrafenis. Moet wel een grote familie hebben, reageer ik sarcastisch naar Gary. Enfin, is voor latere zorg, immers, Californië is een zogenaamde ‘at will state’, oftewel je kunt zonder reden ontslagen worden. Donderdag doen we een speciale toer voor City Manager John Flores, die ons zo uitermate ter wille is geweest, gevolgd door het kerstdiner met onze kleine, doch eendrachtige groep, met uitzondering van de zieke financiële manager. De stemming is goed, overmoedig zelfs. Vrijdag 18 december klokke vier meldt CIC manager Debbie Fleser zich met de fixed price aanbieding, die mij vooraf al de kriebels bezorgt. Uitvoerig rept zij over de wijzigingen, de zwevende vloeren, de extra’s voor air conditioning, zodanig dat Gary na een half uur bijna schreeuwt: “cut the crap, what is the bottom line?” Fleser verblikt of verbloost niet en meldt koeltjes een bedrag van $4,6 miljoen, oftewel $3 miljoen meer dan oorspronkelijk begroot. We worden genaaid waar we bij zitten. Gary wordt eerst wit, dan rood en stormt mijn kantoor uit naar het zijne, waarna ik hem driftig op z’n toetsenbord tekeer hoor gaan. Zelf ben ik niet in shock, maar er wel dichtbij. Met samengeklemde kaken verzoek ik haar om morgen een conference call te beleggen, en vervolgens om het gebouw te verlaten, waarna ik Gary opzoek. Die heeft inmiddels een e-mail op poten naar Storyk gestuurd, met een kopie naar mij. Gary heeft het over ‘big trouble’, of de school nu nog wel haalbaar is, over beslissingen die onder andere Storyk genomen heeft die ons de das omdoen, ‘shitcan the whole school’, maar ook te behalen besparingen.

Gary sluit af met de zinnen dat Storyk hem verraden heeft met zijn expertise van 900 gebouwde studio’s, dat hij geen enkel excuus heeft en heel arrogant zelf besloten heeft dat rijke Eckart dit wel kan dragen. In zijn slotzin meldt Gary absoluut niet met Storyk te willen praten, maar mocht hij mij, Peter, willen bellen om te redden wat er te redden valt, dat Gary hem niet zal tegenhouden. Gary zit te trillen achter zijn bureau van ingehouden woede en ik verzoek hem kalm naar huis te gaan, zodat ik Eckart kan informeren. Gary omhelst me en fluistert “I hope this isn’t the last one.” Nou, dat hoop ik ook niet, we hebben net een huis gekocht. Ik neem plaats en maak me gedachten hoe ik nu het beste Eckart kan informeren. Allereerst besluit ik om sowieso Gary’s e-mail er aan toe te voegen. Ik schrijf over de potentieel mooiste school van het westelijk halfrond, zij het onbetaalbaar. Besparingen op te mooie plafonds, zwevende vloeren, toiletten die maar liefst op $35.000 begroot werden, en wat van dies meer zij. Maar, puntje bij paaltje moet ik tot de conclusie komen dat we toch $2,5 miljoen over budget zullen gaan. Ik pas het budget aan om meer studenten in te nemen, hetgeen over 5 jaar $1,5 miljoen extra oplevert. Aankoop van een school, hetgeen ons sneller accreditatie oplevert, alsmede een diploma programma. Na het contract van Storyk bekeken te hebben, ben ik bang dat we hem niet kunnen aanpakken. Mijn gedachten over de NY architect Storyk en de NY advocaat Cardi, verantwoordelijk voor het contract, hou ik maar voor me, deze zwarte Piet neem ik wel voor m’n rekening. Even over acht ’s avonds e-mail ik de informatie, met de wetenschap dat we elkaar sowieso volgende week woensdag bij Kasteel Moersbergen zullen treffen.

Tijd voor een straffe borrel. Ik sta in dubio om nog even uit te gaan, maar besluit m’n Jack on-the-rocks in het appartement te nemen, al was het alleen maar om niemand verder lastig te vallen. De Jack valt goed, en ik val in slaap op de bank. Zaterdagmiddag ‘high noon’ is de conference call met CIC principaal Ed Brady en Debbie Fleser. We komen na een verhitte discussie niet verder dan besparingen van een paar ton en besluiten maandag, de dag dat ik terugvlieg, weer bijeen te komen. De week wordt er niet beter op wanneer ik zondagmorgen vroeg word gewekt met de mededeling dat er is ingebroken bij Ex’pression. Uit gesprekken met de politie blijkt dat men zich via onze ruimte door de scheidingsmuur naar Sendmail heeft begeven. Zoals ik het nu kan bekijken missen we niets, zij het dat ze al onze sleutels, inclusief de master, hebben gestolen uit het kantoortje van de opzichter van de bouw. Onmiddellijk huur ik twee bewakers in en geef opdracht om het gebouw van nieuwe sloten te voorzien. Voordat ik besluit om mijn weekly update te maken, waar ik een helder hoofd voor nodig heb, besluit ik om bij Danny’s een snelle hap ontbijt te halen tussen de late dronkaards en ander randvolk. Op een vreemde manier brengt het me rust. In de loop van de middag stuur ik mijn rapport uit, waarbij ik alle problemen nauwlettend toelicht. Naast de te behalen besparingen, wijs ik er ook op dat we inmiddels met zuinigheid en onderhandelingen zo’n $550.000 bespaard hebben. Het dekt niet alles, maar dient vermeld te worden. De maandag bijeenkomst met CIC levert niet meer op dan de reeds besproken paar ton, en we besluiten de werkzaamheden te beperken tot het meest minimale, zodat we 11 januari met twee klassen kunnen beginnen. Mijn vlucht met KL606 naar Amsterdam is niet een van m’n vrolijkste, maar het zij zo. Om met de Four Seasons te zingen: ‘Big boys don’t cry’. Er zijn voldoende handvatten om het in de loop van de komende jaren goed te maken en de voorperiode bewijst het gelijk van een school met toekomst. Astrid ziet dinsdagmorgen bij aankomst aan mijn zorgelijke gezicht dat ik nog niet helemaal van alle commotie bekomen ben, hoe goed ik het ook tracht te onderdrukken. Ze zwijgt en laat me praten. In ieder geval wordt het die avond in Vinkeveen nog best gezellig bij m’n schoonouders. Twaalf uur woensdag meld ik me bij Eckart, die me als altijd met een brede grijns opwacht. “Zwaar kut jongen, ik weet hoe je je voelt.” Kan ik dat vertrouwen? Allereerst leg ik een artikel op tafel waar hij gunstig in geportretteerd staat. Daar houdt Eckart van.

“Vertel maar pik, hoe gaan we dit tot een goed eind, of laten we zeggen begin brengen?“ opent hij.

Volgende week: Het gesprek met Eckart dat Ex’pression moet redden. Visum perikelen bij het Amerikaanse consulaat. Kerstmis. De (afscheid?) party op 27 december.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *