“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 38

Het gesprek met Eckart dat Ex’pression moet redden. Visum perikelen bij het Amerikaanse consulaat. Kerstmis. De (afscheid?) party op 27 december.

Eckart en ik kijken elkaar aan, twee automatiseringsveteranen die elkaar te uit en te na kennen. Ik schraap m’n keel en begin één van mijn beste verkoopverhalen, maar wel een story met absolute waarheid. Immers alle krantenberichten, reacties van branche organisaties, medewerking van overheden, etcetera, hebben bewezen dat alle partijen onder de indruk zijn van het Ex’pression concept. Dat is iets dat ik met veel gloed kan vertellen, en Eckart knikt dan ook instemmend. “Nu het geld,” breekt hij me af na de zoveelste volzin. Voor mezelf heb ik de beslissing genomen dat in deze fase het met de vinger aanwijzen van schuldigen geen goede tactiek is, dus navigeer ik. “Heel eerlijk, Gary heeft $1,6 miljoen opgenomen in het budget, maar Storyk beweert bij hoog en bij laag dat hij het op $3 miljoen begroot had.” Even laat ik een dramatische pauze vallen. Eckart knippert niet eens met z’n ogen. Ik vervolg: “stel, de waarheid ligt ergens in het midden, dan is het echte tekort na vermindering van de besparingen en onderhandelingen rond het miljoen. Wanneer we de stekker eruit trekken, dan gaat het vele malen meer kosten.” Eckart is nog niet overtuigd. “Ik dacht dat jij ook uit die business kwam,” bromt hij. “Wacht even,” riposteer ik, “ik heb te maken gehad met artiesten die met een product uit een kant en klare studio kwamen, dit is niet mijn expertise. En”, voeg ik eraan toe, “elk specialisme is een samenzwering tegen leken.” Die kan Eckart wel hebben, hij ontbloot zijn prachtig gerestaureerde gebit, gemoduleerd naar het Richard Branson model, en grijnst wolfachtig. Plotsklaps, ik kan het niet helpen, doemt het beeld van Eckart 1.0 uit zijn BSO tijd op voor mijn geestesoog:

Wat een metamorfose! Eckart merkt mijn afwezige blik blik op en rondt onze sessie af. Terwijl hij vanonder zijn borstelige wenkbrauwen me strak aankijkt, spreekt hij me streng toe: “we gaan door Peet, wel wil ik dat je weet dat dit mijn grootste investering wordt vanuit Ex’tent, waar jij volledig verantwoordelijk voor bent.” M’n hart maakt een sprongetje van opwinding, ondanks de zware druk die hij op mijn schouders legt. “We’ll make it happen, Eck, hele fijne feestdagen,” sluit ik de deur van Kasteel Moersbergen achter me. Vederlicht loop ik via de ophaalbrug naar mijn auto, waarna ik snel naar Vinkeveen rij om Astrid op te halen. Om vier uur moeten we bij het Amerikaanse consulaat in Amsterdam zijn ter afronding van onze visa voor de Verenigde Staten. Ook heel spannend geweest, een groene kaart zat er nog niet in, maar Dawn Cardi heeft zich, ere wie ere toekomt, sterk gemaakt voor een E2 visum. Het is een zogenaamd investeringsvisum, dat later eenvoudiger toegang geeft tot een groene kaart, waardoor je ook vrijheid van arbeid krijgt. Onderweg spijker ik haar bij over het onderhoud met Eckart, en ook Astrid gloeit van opwinding over het avontuur dat ons te wachten staat. Voor het Amerikaanse consulaat kunnen we de lange rij wachtenden voorbij gaan omdat we een vaste afspraak hebben. Met een “how y’all doing,” worden we begroet door een Amerikaanse ambtenaar die ongetwijfeld ergens in de buurt van Alabama is opgegroeid. De formaliteiten nemen amper tijd in beslag omdat het Ex’pression businessplan, dat we in moesten dienen, gewag maakt van het Amerikaanse personeel dat aangenomen gaat worden en het kapitaal dat erin wordt gepompt. Vooral dat laatste spreekt aan. Opgelucht dat het achter ons is, rijden we druk alles besprekend naar Lommel, waar de jongens ons opgefokt van gekkigheid opwachten. Eindelijk zijn die ouders er weer!

V.l.n.r. Kaj (6), Ivar (2) en Bo-Peter (7)

Ze zijn door het dolle heen, iemand heeft ze vast en zeker te veel suikerhoudende drankjes gegeven! Nadat we ze gekalmeerd hebben, bespreken we met de kinderen de planning, laten de foto’s van onze komende behuizing zien en geven aan dat hun school een kilometer verder in onze straat, steil de heuvel op ligt. Ze moeten onbedaarlijk lachen om de plaatsnaam: Walnut Creek. In het spoor van Bo-Peter en Kaj lacht Ivar mee. Grote broers geven immers het voorbeeld! Astrid en ik bespreken nog tot diep in de avond de farewell party op de 27e. ‘And so this is Christmas’: kerst 1998 wordt gevierd bij Jan en Marja Abbing in Lommel, tevens vieren we Astrids 33e verjaardag. Jan treedt succesvol op onder de naam J.J. Johns, voor het merendeel in het country muziek vriendelijke België.

J.J. Johns in actie bij festival Lommel

Marja doet de boekingen en de administratie. In 1990 hebben we elkaar leren kennen gedurende mijn management activiteiten voor de toen razend populaire band Loïs Lane, waar Marja de boekingen voor verwerkte en Astrid de fanclub verzorgde. Makkelijk en relaxed, dat is het motto. Het haardvuur doet weldadig aan, de kinderen spelen een potje ‘Mens erger je niet’ en de volwassenen babbelen honderduit over muziek, mensen en natuurlijk…….Californië. Jan geeft de kinderen ook basis gitaarles op de wijs van ‘Tom Dooley’ van het Kingston Trio. En zo vliegt de dag voorbij. We nemen afscheid met de wetenschap dat we elkaar overmorgen weer zien, tijdens onze ‘Califonia farewell party’. De jukebox blèrt continu ‘California Dreaming’ van de Mamas and Papas terwijl familie, vrienden en goede kennissen binnenstromen op de 27e.

De 1958 Seeburg jukebox, die ik kreeg in Düsseldorf voor mijn 50e verjaardag.

Het is een party van herinneringen….”weet je nog van toen”, maar ook “we blijven toch wel in contact, toch?”. Astrid heeft ook nog mijn nichtje Petra uitgenodigd, alsmede Eric, een oud studiegenoot. Als goede daad bij ons afscheid, tracht ze deze twee erkende muurbloemen tot elkaar te brengen. En verdraaid, tegen het eind van de party ziet het er goed uit. Dat zou nog eens een mooie bijvangst van deze enigszins melancholieke dag kunnen zijn. Al dan niet onder de invloed wordt op hartstochtelijke wijze afscheid genomen, alles wat blijft is……eigenlijk een puinhoop. We laten de boel de boel en tollen ons bed in. De dagen slepen zich voort met een borrel hier en een dineetje daar. Niet onaangenaam, maar we worden geleefd. Oud en nieuw brengen we door in Vinkeveen bij Astrids ouders. De jongens voelen zich daar ook thuis en baden zich in de liefde van oma en opa. Verwend? Ach, mag geen naam hebben! Maandag 4 januari ben ik uitgenodigd voor een onderhoud met Frans van Mackelenberg, de al dan niet nog in functie zijnde geldmanager. 10 uur prompt meld ik me bij Kasteel Moersbergen. Duidelijk is dat we elkaar niet liggen. Het hele Ex’pression project heeft nooit zijn interesse of goedkeuring gehad, en dat laat hij blijken. Zijn manier van vragen is ronduit onaangenaam en op enig moment vraag ik hem op de man af of die vragen van hem vandaan kome of van Bram Zwagemaker. Van Mackelenberg kleurt bloedrood en weigert hier een antwoord op te geven. Ik besluit op te stappen omdat ik woensdag weer terugkeer naar San Francisco en de dagen erna alle hoofrolspelers ontmoet die me in staat stellen om alle kosten en besparingen op een rij te zetten. Met een sarcastisch “maak er wat moois van in 1999”, sla ik de deur achter me dicht. Wat een zakkenwasser! Enigszins geïrriteerd rij ik naar huis, en alleen de gedachte daaraan vrolijkt me alweer op. Het gezinsdiner daags daarna dient om de boys bij te praten.

De gourmetpannetjes komen op tafel en we leggen de jongens uit wat de plannen zijn. Allereerst dat ik vrijdag 5 februari terugkom, waarna we de zondag daarna als familie vertrekken naar ons nieuwe huis in Walnut Creek. Gegiechel. Dat ze in de tussentijd mama goed moeten helpen omdat ze er bijna alleen voor staat om de verhuizing te regelen. En, dat dit de kans van hun leven is om in zo’n mooi gebied als Californië te mogen wonen. De jongens vinden het geweldig en kunnen niet wachten tot het moment dat ze het vliegtuig kunnen betreden. Branieschopper Kaj, die net als opa het liefst in z’n hemd loopt, is wel benieuwd of die Amerikanen wel een beetje kunnen voetballen. Astrid ziet het aan, ze weet wat haar te wachten staat. Na alle vragen van de heertjes naar behoren beantwoord te hebben, sturen we ze naar bed en onder het genot van een afzakkertje bespreken we de laatste details. Woensdag nemen we hartstochtelijk afscheid, waarna ik geroutineerd alle formaliteiten op Schiphol afhandel om vervolgens aan boord te geraken van de KL605 naar San Francisco.

Volgende week: Sneeuw voorkomt de komst van een aantal studenten. Het ziet er naar uit dat we een grimmig juridisch gevecht tegemoet gaan met de aannemer. De eerste twee klassen gaan explosief van start.

4 thoughts on ““Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 38

  1. 789222 257477Hello! I just wish to give an enormous thumbs up for the great info you might have correct here on this post. I can be coming once more to your blog for much more soon. 519549

  2. Hello! I know this is kinda off topic but I’d figured I’d ask. Would you be interested in trading links or maybe guest authoring a blog article or vice-versa? My website discusses a lot of the same topics as yours and I think we could greatly benefit from each other. If you might be interested feel free to send me an email. I look forward to hearing from you! Great blog by the way!

  3. My partner and I absolutely love your blog and find the majority of your post’s to be precisely what I’m looking for. Do you offer guest writers to write content for you personally? I wouldn’t mind writing a post or elaborating on a number of the subjects you write about here. Again, awesome web log!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *