“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 42

Wie wordt verdacht van de inbraak? De breuk met aannemer CIC is een feit. Full Sail begint een proces tegen Ex’pression.

Natuurlijk worden we allemaal, op uitgeputte Ivar na, rond vier uur ’s ochtends wakker, ons afvragend waar we ook al weer zijn. De jongens rommelen wat in bed, Astrid maakt een bakkie leut, en ik ben bang om weer in slaap te vallen omdat we om half negen een management team vergadering hebben. En dan tollen de grootste problemen alweer rond in mijn hoofd: de inbraak en de vergaderingen met CIC deze week. Komt het op een breuk aan, dat is de vraag. De manier waarop zij met een vork schrijven geeft allesbehalve vertrouwen. Vóór morgen eerst de stukken nogmaals goed doornemen. Zo goed en zo kwaad als mogelijk slaan we ons door de eerste uren heen, waarbij de door British Airways verstrekte sanitaire voorzieningen in ieder geval wat soelaas bieden. Zelf heb ik gelukkig nog wat schoon spul in het appartement liggen. Vandaag ook Astrids Dodge Voyager bij de dealer oppikken en bij de DMV theorie examen voor het rijbewijs doen. “Welkom op een normale dag in Amerika, lieverd,” laat ik Astrid bij de kinderen achter. De jongens geven me bij de deur nog een dikke knuffel en verheugen zich op een spannende dag. “Waar zijn de cowboys, pap?” Gewettigde vraag toch?! Ik loop naar de overkant, dat kan nu nog, volgende week wonen we in Walnut Creek, waar het huis deze week geverfd wordt. Gary is reeds op kantoor en informeert me over de inbraak. Het enige waardevolle dat gestolen is, is een prijzige digitale camera. Echter, er zijn geen sporen van braak en aangezien zowel de schoonmaakploeg als het beveiligingsteam van hetzelfde bedrijf zijn, staan alle signalen op rood. “This stinks Pete,” geeft Gary ook mijn gedachten weer. We besluiten de ploegen in z’n geheel te vervangen en er voor te zorgen dat alle magneetkaarten in ons bezit komen. Tevens dienen de sloten vervangen te worden. Voor wat betreft CIC weet Gary te melden dat ze voor afbouw van de Tascam studios $80.000 meer vragen dan begroot door Dennis Stearns.

Framing Tascam studios

Grappig genoeg is deze door Gary bedachte constructie één van de aanleidingen geweest van de lelijke scheiding tussen hem en Full Sail. 6 studenten die vanuit 6 verschillende opnamestudio’s één en dezelfde band opnemen. Dat betekent dat je 6 verschillende opnames krijgt! Hoe mooi voor een docent om dat naast elkaar te leggen. Full Sail wilde er niet aan, wij des te liever, ondanks de extra kosten. “Unbelievable bunch of crooks,” breng ik er driftig uit, dat wordt morgen weer heisa met CIC. De management team vergadering verloopt vlotjes, ook al omdat Rob en Duke snel naar hun sound- en animatiestudenten moeten. We spijkeren iedereen bij voor wat betreft de lopende zaken terwijl Craig aangeeft 40 studenten voor maart geregistreerd te hebben en 20 voor de rest van het jaar. Tijdens de bouwvergadering zetten we CIC onder druk, hetgeen een besparing van $19.000 oplevert. Te weinig. Ik nodig Ed Brady uit voor een vergadering waarvan de uitkomst waarschijnlijk een breuk tussen ons zal zijn. Gary’s 45e verjaardag wordt uitbundig gevierd bij Ex’pression en met ons beider familie. We zijn uitgenodigd bij de Platt residentie, waarbij zijn schoonmoeder eveneens aanzit. Waarschijnlijk omdat we elke vorm van ‘shop talk’ vermijden, en de Platt boys en Laanen boys met elkaar verbroederen, wordt het een top avond. De meeting met CIC’s Ed Brady is kort en grimmig, ze doen geen water bij de wijn en wij geven geen duimbreed toe. We besluiten dat ze datgene afmaken wat moeilijk over te dragen is en dat we dan over de slotprijs gaan onderhandelen. Brady is niet bepaald een ‘happy camper’ en laat dat blijken door de deur nogal hardhandig achter zich dicht te smijten. “Good riddance,” smaalt Gary. Dat ‘opgeruimd staat netjes’ klinkt wel lekker, maar de laatste onderhandelingen gaan geen pretje worden, dat is zeker. Het gegeven dat we al wat onstuimige golven genomen hebben sterkt ons, en angst is een slechte raadgever. Het meest motiverend voor het moment is het gegeven dat we nu ‘fast forward’ kunnen met de construction crew van Dennis Stearns. Op privé gebied wordt het wat rustiger nu we definitief verhuisd zijn naar onze woning in Walnut Creek en de boys naar de elementary school, ietwat hoger op de heuvel, ingeschreven zijn en ook een begin hebben gemaakt.

242 Marshall Drive, Walnut Creek, met op de oprit de Dodge Voyager

Astrid, die nog niet mag werken conform ons visum, zorgt er voor dat Ivar aan z’n trekken komt en iedereen bij z’n gezonde verstand blijft. En dat hebben we nodig, want Full Sail laat ons per aangetekend schrijven weten dat ze ons als medebeklaagde beschouwen inzake het proces dat ze tegen Gary Platt voeren. Gary heeft ook een procedure tegen hen lopen en ik vermoed dat ze druk op ons willen uitoefenen om de zaken te vereffenen. Maar dit is Amerika, ‘home of the lawyers’ oftewel voordat je het weet zit je in de rechtbank. Waar het om gaat:

Ze proberen natuurlijk aan te tonen dat wij hun concept kopiëren en waarschijnlijk dat de gedachten van Gary inzake Tascam hen toebehoren. Snel genoeg komen we er achter dat Californië niet bepaald tot de jurisdictie van Florida hoort, dus moeten we een advocaat in Florida inhuren. Werk aan de winkel voor Dawn Cardi. Maar echt lekker voel ik me niet, we zijn in de opbouwfase, dit is pure verspilling van energie. En m’n humeur wordt er ook bepaald niet beter op. Maar goed, borst vooruit en zoals Queen zingt: “no time for losers”. Dit soort liedjes maakt dat ik me toch beter voel, merkwaardig maar waar! Het vervolgartikel in de SF Chronicle doet ook goed:

Hoewel net begonnen, geeft het ons nu al een soort van keurmerk. Gary stormt mijn kantoor binnen, negeert het Chronicle artikel waar hij zo goed uit tevoorschijn komt, en begint een tirade over Full Sail. “The motherfuckers, like it’s not enough they ruined my Christmas…….”. Gary is met name razend omdat Full Sail daadwerkelijk alle vuile was juridisch heeft laten vertalen, zoals het ontslag van Gary, rond kerst 1997, wegens drugsgebruik en ander vermeend misbruik of gedrag. De claim van Gary gaat over zijn aandelen waarvan de waarde nog steeds niet is uitgekeerd en ook een counterclaim voor ontslag zonder juridische gronden. Na hem een kwartier van daadwerkelijke uitrazen te gunnen, val ik hem in de rede door mede te delen dat er advocaten op de zaak zitten, dat we een nieuwe klas in maart krijgen en dat we ons vooral moeten concentreren op opbouw, niet op afbraak. Gary schuifelt mokkend terug naar zijn kantoor, parallel aan het mijne, waarna ik hem driftig hoor typen op zijn laptop. Ik hou m’n hart vast voor wat daar weer geproduceerd gaat worden. Maar misschien blaast hij daardoor wat stoom af. Zaterdags, genoeglijk in eigen huis, kan ik in ieder geval aan het Ex’tent front melden dat dat we een deal hebben gesloten met Meyer Sound, autoriteit op het gebied van speakers, om een aantal studio’s, maar met name het theater uit te rusten met hun speakers op 5.1 formaat. Als tegenprestatie, behalve een kleine financiële vergoeding, dopen wij ons theater om tot ‘The Meyer Sound Theatre’. Tevens vraag ik aan degene die bij Ex’tent momenteel verantwoordelijk is voor de financiële gang van zaken, Bram of Frans, waar de $1,3 miljoen blijft voor de resterende bouwsegmenten. Moeizaam hoor, iedere keer dat gebedel. Inmiddels staat de maart klas op 44, mooi maar nog 11 onder budget. Het weekend kan beginnen! Maandag slaan we ons door de gebruikelijke bijeenkomsten; gelukkig niets van betekenis te melden, zij het dat we licht onder budget zullen eindigen voor de maart klas. Craig Deonik garandeert het de rest van het jaar goed te maken. We zullen zien, ik besluit om Craig wat nader ter controle aan de borst te houden. Per aangetekend schrijven komt de slotnota van CIC binnen. De briefopener haalt met een krachtige beweging de envelop open, waarna mijn blikken geobsedeerd worden door het slotbedrag. Als verdoofd zijg ik langzaam op mijn bureaustoel neer.

Volgende week: Het gevecht met CIC begint. Peter gaat naar cursus. We moeten één student de laan uit sturen en drie studenten krijgen voorwaardelijk aan hun broek.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *