“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 43

Het gevecht met CIC begint. Peter gaat naar cursus. We moeten één student de laan uit sturen en drie studenten krijgen voorwaardelijk aan hun broek.

De slotnota ligt op mijn bureau en het bedrag van $900.000 komt als een klap in m’n gezicht aan. Dat betekent dat ze in totaal voor $2,6 miljoen aan ons gefactureerd hebben. “Two point six fucking million,” schreeuwt Gary het uit bij het begin van de management team meeting. Iedereen wordt er stil van, hoewel dat ook het vroege tijdstip kan zijn, aan Gary’s uitbarstingen zijn ze inmiddels gewend. Voor het moment schuif ik het voor ons uit, ook al omdat met name de grote man in dit verband, John Storyk, hier negatief veel mee te maken heeft. Bovendien staat er vandaag een bouwvergadering op het programma en kennismaking met Thijs Chanowski, die later in de week een lezing voor onze studenten geeft. Geweldig dat Eckart hem zover gekregen heeft. M’n oudste kinderen en ik zijn opgegroeid met de Fabeltjeskrant en Paulus de Boskabouter. En wie kent Meneer De Uil niet?

Zelf kreeg ik bij mijn oude voetbalvereniging, Alexandria ’66, de bijnaam Zoef nadat een plaatselijke krant me in een wedstrijdverslag vanwege mijn snelheid (ja, ja) zo noemde.

Nadat ik in de nadagen van mijn ‘carriere’ mijn knieschijf brak tijdens de kraker NITA 2 – Hertha 3 in 1980, is er van die snelheid weinig overgebleven. Maar dit terzijde. Voor Ex’pression was het door Chanowski opgerichte medialab van meer belang, met name ook omdat het door Eckarts toenmalige bedrijf, BSO, overgenomen werd. Gary was helemaal onder de indruk van de door Chanowski ontwikkelde intuïtieve zoekmachine, de aquabrowser. En hij blijkt ook nog aardig te zijn, zelfs voor CEO Zoef! Een klapper van formaat zou de bespreking kunnen opleveren die we aan het eind van de dag hebben met vertegenwoordigers van The Northern Arizona College, een college dat we wellicht overnemen, waardoor studentenleningen een belangrijke optie gaan worden voor studenten die nu Ex’pression niet kunnen veroorloven. Spannend! Dat de mensen die ons begeleiden ‘the finest’ in de educatie industrie zijn, wordt bewezen in het onderhoud dat we hebben met Randy Rock en Patrick Spada. Randy Rock, gniffel ik, met zo’n naam kan je echt niet stuk! De overname van het college in Arizona zou gladjes moeten verlopen wanneer we de door hen geschetste stappen volgen. Parallel werken we met specialist Betty Sundberg aan het verkrijgen van een associate degree, niet zozeer voor de gemiddelde student, die interesseert het geen moer, maar meer voor de ouders. Hun kind doet dan weliswaar iets artistieks, maar wel met een diploma eraan verbonden. Zo werkt het psychologisch! Na hels kabaal op de gang van een der klaslokalen gaan we daar als de sodemieter heen en treffen een hevig tierende student aan die de hele klas in zijn ban houdt. Navraag leert ons dat dit niet de eerste keer is en we besluiten hem dan ook van school te sturen, hetgeen ook niet geruisloos in z’n gang gaat. Pijnlijk, niet alleen financieel, maar vooral ook omdat je dit ten koste van alles wil voorkomen. Zó’n college wil je niet zijn. Hier blijft het niet bij, over drie andere studenten moeten we ook een oordeel vellen. Bij gebrek aan behuizing hebben we die studenten voor het moment in ons appartement laten wonen, waar een eind aan kwam toen de huur afliep. Dit trof de schoonmaakploeg aan toen de studenten vertrokken waren:

De schoonmakers renden het appartement uit en alarmeerden de beveiligingsmensen. Nadat één der security officers argwanend een vinger in het ‘bloed’ gestoken had, constateerde hij al heel snel dat hier sprake was van ketchup. Kortom, een studentengrap met gevolgen. Gary en ik roepen de drie op het matje en laten ze allereerst een kwartier voor ons kantoor wachten. Plechtig lees ik vervolgens het rapport van de security officers voor, waarbij de studenten zichtbaar verbleken. Gary gooit er nog een schepje bovenop, en na een donderspeech besluit hij met: “you guys are about to ruin the reputation of our school, do you understand, DO YOU?” Als makke schapen knikken ze instemmend. We sturen ze de gang op met de boodschap om binnen een half uur hun vonnis te vernemen. Ze schuifelen het kantoor uit en Gary en ik hebben moeite om ons lachen in te houden. Van tevoren vonden we het best een originele grap, zij het niet in ‘ons’ appartement. We besluiten ze drie maanden voorwaardelijk te geven, waarbij ze tevens de schoonmaakkosten dienen te vergoeden en persoonlijk hun excuses moeten maken bij het management van het appartementen complex. Grotere opluchting heb ik zelden gezien, daar hebben we voorlopig geen last van. Het is zo heerlijk om weer een echt ‘home’ te hebben en om ’s avonds weer bij m’n gezin thuis te komen. En wat smaakt een kruimige aardappel met sperziebonen en een bal gehakt dan lekker! Het geeft stabiliteit, ondanks dat je bij tijd en wijle gedurende het weekend toch nog wat huiswerk moet doen. Zo ook zondag 14 maart, want morgen woon ik een verplichte wetgevende cursus bij van CAPPS, hetgeen staat voor The California Association of Private Postsecondary Schools. Associatie van privé scholen voor voortgezet onderwijs dus. Op naar Sacramento. Dat is nog eens droge stof, merk ik halverwege de maandag. Wel interessante mensen in het lokaal en de wetenschap dat het maar anderhalve dag duurt. Af en toe worden m’n ogen wat zwaar, maar het papiertje is het waard:

“Diploma’s hangen aan de muur,” neurie ik terwijl ik de terugreis naar Emeryville aanvaard in mijn Chrysler 300M, waar ik zeer mee in m’n sas ben. Bij Ex’pression aanbeland mag ik van Gary vernemen dat hij een docent op staande voet ontslagen heeft omdat hij net voor zijn lezing zou beginnen een groot stuk chocola in brokken aan het hakken was. Helaas was dat niet het enige omdat kleine schilfers tijdens het hakken in onze dure apparatuur verdween. Niet de manier om chocopasta te maken, bedacht ik me, zonder het uit te spreken. Gary leek niet in de stemming voor een grapje. “I do have a replacement, Pete, all under control.” Iedereen lijkt op dit moment wel voor ons te willen werken, dat dus weer wel. “Great Gary, gotta go to the constuction meeting,” kap ik het gesprek af. Het is een waar genoegen om met Dennis Stearns samen te werken en zoals het er nu uitziet zal alles, ergo alle studio’s en klaslokalen, mid juni gereed zijn. Waarom CIC zoveel factureerde spreekt nu voor zich, zij voerden simpelweg uit wat Storyk tekende, fout of niet. Stearns, de expert, corrigeert dat met het immer achter zijn oor aanwezige potlood. Op administratief gebied voel ik me minder zeker met José Quan, de nieuwe man die daar structuur in aan moet brengen. Hij zit tegenover mij en het lijkt of hij bij iedere vraag of twijfel die ik heb ineen krimpt. Ik besluit hem nog één analyse te laten maken, maar ik ben bang dat dit geen blijvertje is. Onderdanig schuifelt hij mijn kantoor uit, hetgeen een gevoel van medelijden bij me teweeg brengt dat ik snel onderdruk. Hij heeft zich goed verkocht, maar levert geen dito kwaliteit. Dinsdag 23 maart staat zomaar Eckart voor m’n neus: “Ik dacht je maar eens te verrassen, Peet, even kijken wat je aan het uitbroeden bent.” Ik geef hem een snelle update, waarna Eckart voorstelt om met Gary te lunchen wegens het gegeven dat hij ons exact één jaar geleden introduceerde. Uiteraard werd The Townhouse unaniem gekozen als ‘the place to go’ en zelden heb ik Eckart zo relaxed en prettig meegemaakt. Ex’pression geeft hem energie en plezier, zeker weten. Hij besluit ook aan te zitten bij onze meeting met Hope Spadora van Sybase, die wellicht ons advisory board komt versterken. Die twee persoonlijkheden liggen elkaar wel, dus dat ziet er goed uit. Uiteraard voldoe ik aan zijn verzoek om hem naar SFO te brengen, maar waar hij heenvliegt mag Joost weten. “Ordinair karretje pik,” grijnst hij, terwijl hij plaats neemt in de 300M. “Ieder z’n meug, Eck, ieder z’n meug,” riposteer ik welgemoed. Het wordt een warm afscheid, het voelt eindelijk weer eens een keer echt goed. Eckart straalt.

Nadat ik vanaf de 101 via de 24 Walnut Creek binnenrijd, besef ik dat ik bijna vergeten ben om Astrid op te halen voor een buffet bij Michael Stead, onze dealer, als dank voor de twee auto’s die we hebben afgenomen. Het voedsel bestaat uit burgers en hotdogs, aangevuld met ijskoude coca-cola, niet slecht op bepaalde momenten, maar wellicht tekenend voor de wereld van autodealers als incentive. In ieder geval zijn de jongens blij dat we vroeg thuis zijn. Het ‘mens erger je niet bord’ staat als bij toverslag op de dinertafel, en zo brengen we de avond met de jongens door tot hun bedtijd, zonder enige vorm van ergernis. En dan gaat mijn mobiel af, het is Craig Deonik. Schorrig hoor ik zijn stem op dit late tijdstip: “Peter, I have bad news.” Na hem aangehoord te hebben, wens ik hem een goede nachtrust en sluit het gesprek af. Dit komt ons in deze fase heel slecht uit.

Volgende week: Het late nieuws is niet goed. We prepareren een seminar met als thema ‘de toekomst van de muziek industrie’. Gezien het geringe aantal vrouwen in onze industrie organiseren we een ‘Women in media’ dag. Gary soms labiel, soms super talent.

One thought on ““Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 43

  1. Hello there! Do you know if they make any plugins to assist with Search Engine Optimization? I’m trying to get my blog to rank for some targeted keywords but I’m not seeing very good results. If you know of any please share. Appreciate it!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *