“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 45

Beschuldigingen van Full Sail inzake Gary. De onzekere toekomst van Craig Deonik. We hebben meer cash nodig.

We hebben Arne specifiek om die brief gevraagd, zodat we te weten komen hoe Full Sail de buitenwacht informeert over Gary.

Heftig hoor, wanneer je het zo leest: ‘ontslagen wegens marihuana gebruik gedurende schooluren, waar de studenten weet van zouden hebben’. En hoewel ik denk dat Full Sail een en ander aangedikt heeft, zit er natuurlijk een kern van waarheid in, Gary gebruikt bij ons ook, zij het stiekempjes buiten, voor zover ik weet. En van Eckart heeft hij niets te vrezen, die doet gezellig mee. Terwijl Gary en ik ons op weg begeven naar een bijeenkomst met High School graduate adviseurs in Walnut Creek, vraag ik het hem op de man af: “Gary, answer me, what’s up with Full Sail’s accusations?” Gary kreunt een beetje: “it’s a gray area, Pete, you know I take a puff once in a while, however, outside of Ex’pression, like I did at Full Sail.” Als een gewond dier kijkt hij me aan. Af en toe een trekje dus, buiten Ex’pression, zoals vroeger bij Full Sail. Ik besluit hem het voordeel van de twijfel te gunnen, maar laat hem dat ‘buiten Ex’pression’ met z’n hand op het hart beloven. Op dit moment kan ik niet meer gezeik gebruiken. De presentatie loopt als altijd op rolletjes en waarschijnlijk krijgen we van deze adviseurs alle High School diploma boys en girls die artistiek zijn of geen zin hebben in boekhouden of iets dergelijks. Is goed, ze hebben in ieder geval ouders die geen leningen nodig hebben. Gary’s humeur is helemaal ten goede gedraaid en hij vraagt me te stoppen bij een benzinepomp. Nadat hij terug in de cabine komt, gooit hij een artikel op m’n schoot. “Latest greatest from the San José Mercury News, baby,” kraait hij het uit.

Het kan inderdaad niet op, nu nog zwarte cijfers presenteren, temper ik zijn optimisme. Maar Gary is niet te stuiten: “cheer up, Pete, just a matter of time.” Na deze gedenkwaardige woorden zet ik hem bij z’n huis af, waarna ik me voorbereid op een interview met ene Ed Niskanen, die al mondeling gesolliciteerd had in de parkeergarage van het appartement. Hij zag onze groene Van, vroeg naar onze business en uitte luchtigjes dat hij bij Ex’pression wilde werken. Zijn ‘room mate’, die in San Francisco bij The Academy of Art studeert, zag er ook wel brood in. Aangezien de cijfers die José Quan presenteert slordiger en slordiger worden, kan ik wel een goede accountant gebruiken. Niskanen is een zachtmoedige New Englander, weet waar hij over praat, en is niet te beroerd om aan te geven dat hij en student ‘room mate’ Jason een stelletje zijn. Nederlanders kun je dat toevertrouwen, stelt hij. We nemen afscheid, waarbij ik hem toevoeg dat hij in het voorportaal staat, maar nog eventjes dient te wachten. Niet veel later, wanneer ik de nieuw aangeleverde cijfers van José Quan doorneem, besluit ik hem daadwerkelijk te vervangen, dit kan echt niet. Er klopt geen reet van, echt ongelooflijk! De dagen vliegen voorbij, waarbij het heelal soms stilstaat, zoals vrijdagmorgen 7 mei. Craig Deonik verzoekt me te spreken vóór de brainstorm sessie die ik met alle salesreps belegd heb. Bijna murmelend meldt hij tegen een burn-out aan te zitten en dat hij ergens in juli geopereerd zal worden, hetgeen een maand of drie herstel zal vergen. Tevens verzoekt hij tot die tijd vrijgesteld te worden. Eigenlijk wil ik hem ontslaan, maar heb het hart niet. Het helpt natuurlijk dat de vrijstelling tevens betekent dat er geen salaris uitgekeerd zal worden. Ik sta op en wens Craig “all the best”. Met hangende schouders verlaat hij mijn kantoor. M’n onderbuik vertelt me dat dit weleens de laatste keer zou kunnen zijn dat we elkaar gesproken hebben. De brainstorm sessie met het sales team begint stipt om drie uur, ze kennen me inmiddels. De mededeling dat Craig Deonik de komende maanden niet actief zal zijn, wordt met een soort van schouderophalen geaccepteerd. Dat ik hem zal waarnemen valt goed, nu het thuisfront nog enthousiasmeren. In ieder geval komen we met aandachts- en actiepunten die middag. We moeten meer aandacht besteden aan onze website, 10.000 hits per week die 20 relevante e-mails opleveren is een mismatch. Search engines moeten meer aandacht krijgen. We gaan een video/cd-rom van de school produceren. Betrek Gary en mij erbij wanneer ouders hun kinderen vergezellen. Gary gaat met de salesreps meelopen, zodat ze meer kennis van de hardware, software en het curriculum opdoen. Geestdriftig sluiten we de sessie af, de salesreps hebben er weer geloof in, mede omdat Gary en ik dat hebben, en het ook uitstralen. Aangezien we voor overig documentatie additioneel foto materiaal dienen te produceren, besluiten we dat aansluitend te doen. Gary, Duke Zaffery, Rob Gibson en ik laten ons in diverse poses vastleggen, en ja, dan breekt ook de meligheid aan, en moet de non tech guy absoluut van de rode knop afblijven!

Achter mij v.l.n.r: Duke (sound arts), Rob (visual media) en Gary (President)

’s Avonds gaan Astrid en ik buiten de deur dineren, zodat ik haar in alle rust kan informeren over wat er zoal gaande is. Ze beseft donders goed dat de kwestie Deonik extra inspanning vereist, maar maant me tot kalmte wanneer ik me voorneem om de komende maanden om 07.30 bij Ex’pression te beginnen. Ze vindt 12 uur per dag wel zat. Gelukkig draaien de kinderen op school goed mee, hetgeen een hele geruststelling is. Ook is ze erachter gekomen waarom onze woning de enige is met een etage. “Er heeft een brand gewoed waarbij een dode gevallen is,” meldt ze droogjes. Navraag heeft haar geleerd dat de makelaar dat eigenlijk had moeten openbaren. “Vind je dat eng?” vraag ik wat overbodig, gezien haar O.K. achtergrond. “Nah, in ieder geval hebben we daardoor het hoogste huis,” sluit ze het onderwerp luchtigjes af. Ik besluit om de zaterdag te gebruiken om alle sales documenten tot in de puntjes door te nemen, om zodoende suspects en prospects van elkaar te scheiden. “In ieder geval,” zo verzeker ik Astrid, “hebben we dan de zondag vrij en kunnen we met de jongens relaxed het verjaardagspartijtje van Alex Platt bijwonen.” De jongste van Gary zal dan z’n 7e verjaardag vieren. Tevreden over onze openhartige diner ‘sessie’ keren we huiswaarts, het is goed zo. Zaterdag aan mijn bureau val ik van de ene schrik in de andere; ‘zekere’ studenten blijken al vele weken geen teken van leven te hebben gegeven, ‘geboekte’ studenten die volgende week donderdag moeten beginnen, hebben hun aanbetaling nog niet voldaan, en zo gaat het in hoog tempo door. Naar adem happend zak ik achterover in mijn bureaustoel. Dit vereist een totaal andere aanpak. Mijn eerste maatregel zal zijn om elke dag met de salesreps samen te zitten vóór dat ze een toer doen met potentiële studenten, al dan niet met hun ouders. Volgende week, beloof ik mezelf, ruim ik die hele augiusstal op! Tevens zal Craig Deonik, de veroorzaker van deze puinhoop, niet meer terugkeren. Gek genoeg voelt het goed, waarschijnlijk omdat de gevonden problemen niet structureel zijn, dus oplosbaar. Wel neem ik me voor om Eckart in het Nederlands, en zonder kopieën, na de intake van de mei klas te informeren over de gecorrigeerde gang van zaken, daar heeft hij als vriend en financier recht op. Zondagmiddag twee uur melden we ons bij de familie Platt. De twee Platt boys en onze jongens vinden elkaar onmiddellijk en maken binnen no-time in hun zwembroek de ruime tuin onveilig. We lokken ze even naar binnen, nu ze nog redelijk schoon zijn. Tijd voor een foto:

Van links naar rechts: Alex, Preston, Bo-Peter, Kaj en Ivar

Mooi stel bij elkaar. Terwijl we de boys weer de tuin injagen, komt Gary aandraven met zijn ‘signature’ margaritas, zout op de rand van de glazen en niet al te zuinig met tequila. “Olé!” roepen we in koor, “here’s to Alex!” Zachtjes pratend informeer ik Gary over de gang van zaken, en die is niet zuinig waar het Craig Deonik betreft: “fire the son of a bitch,” gromt hij kwaadaardig. “Let’s not kill him, Plattski, right now he doesn’t cost a dime.” Dat laatste kalmeert Gary, immers, ik doe nu het werk van Deonik voor hetzelfde geld, en dat kan me geen moer schelen. Het project Ex’pression móet en zal slagen. Punt.

Volgende week: het is nog slechter dan in eerste instantie aangenomen. Een eerlijk verslag naar Eckart, Nederlandser kan het niet.

Leave a Reply