“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 46

Het is nog slechter dan in eerste instantie aangenomen. Een eerlijk verslag naar Eckart, Nederlandser kan het niet.

De week begint met de reguliere vergaderingen, weliswaar standaard, maar nu hangt er een sfeer van “we’ve got to make it”, toewerkend naar de binnenkomst van de mei studenten komende donderdag. Het uiteindelijke aantal studenten op dat moment effectief gerealiseerd, zal ons de weg wijzen naar een nieuwe realiteit. Donderdagmorgen worden de ‘newbies’, de nieuwe studenten dus, op de gebruikelijke hartelijke wijze ontvangen, toegesproken, waarna ze vervolgens de ‘wall of fame’ tekenen. Iedere keer weer een opwindend moment; hun grote avontuur is begonnen. Maar nadat de kruitdampen van registratie zijn opgetrokken, blijkt dat we maar liefst 40% onder het begrote aantal zitten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn binnenkomst bij de salesvergadering met een soort van angstige stilte begroet wordt. Bij Amerikaanse bedrijven zouden koppen gerold zijn, maar zoals het er nu uitziet zal de kop van Craig Deonik de enige zijn die gaat rollen. Ik stel de reps op hun gemak, ga nogmaals de nieuwe procedures met hen door en hamer erop dat we met de huidige 3.600 contacten in ons systeem er zeker meer uit móeten halen. Vertrouwen, dat is het enige dat nu telt. Nogmaals herhaal ik dat we nu zelf qua verbouwing en qua sales in de ‘driver seat’ zitten, maar dat eerlijkheid qua rapportering nu geboden is. “Everyone with me?” besluit ik op harde toon. En iedereen toont zich één, en hoewel dit enigszins overdreven klinkt in Nederlandse oren, werkt het hier. Ik dwarrel wat door het gebouw, onderweg studenten groetend die me dierbaar zijn geworden. Een hele overgang naar het Open House van de elementary school van Bo-Peter en Kaj die avond. Het gaat er lief aan toe en de jongens hebben zich moeiteloos aangepast. Dat voelt goed en maakt het wat eenvoudiger om de poeplap te trekken voor diverse schoolbenodigdheden. Astrid geeft aan welke behoeften het grootste zijn, zij is immers ook actief bij de school als vrijwilliger. Tevreden lopen we huiswaarts de heuvel af, terwijl ik Astrid deelgenoot maak van het op het oog eerste dramatische resultaat van vandaag. Tegelijkertijd stelt de sfeer als door mij geschetst bij Ex’pression haar op ’t gemak. Oók het gegeven dat Gary volledig aan boord is, aangevuld met de gunstige mare die over ons verspreid wordt in de Bay Area. We besluiten de avond gezellig als gezin, rond de tafel met een glas van elk wat wils. Dinsdag de 18e worden Gary en ik ’s middags door Arne Frager uitgenodigd om de nieuwe studio te bewonderen, en wat een plaatje is het! En wie zou er niet muziek willen opnemen in zo’n prachtige studio in het even mooie Sausalito?! Arne meldt nog dat in de Marin Independent Journal de tweede week van juni een artikel verschijnt over de studio en de inbreng van Eckart. Voor de zekerheid informeren we Arne dat indien Eckart niet persoonlijk aanwezig is, er uitsluitend modelfoto’s van hem verspreid mogen worden. “Huh,” gorgelt Arne. Ik log in en geef Arne een voorbeeld:

“Right,” haalt Arne z’n schouders op, “whatever, Eckart will be here anyway.” Weer wat geleerd, Eckart bezoekt Arne zonder ons te informeren. Gary en ik praten er de hele weg terug naar Walnut Creek over, en ik besluit hem te informeren dat ik Eckart in het Nederlands aan ga schrijven. “You don’t trust me, Pete,” klinkt het verontwaardigd. Ik leg Gary uitbundig uit dat het nu meer dan ooit van belang is dat Eckart pal achter ons staat, en hoe beter door mij te verwoorden in mijn rol als CEO, én in het Nederlands. Een soort van mokkend legt Gary er zich bij neer, maar tegen de tijd dat we Walnut Creek naderen is hij weer ‘all smiles’. ’s Avonds mag ik me van de kinderen nog even terugtrekken om een belangrijk document te versturen naar de grootste baas. Waar te beginnen? Echter, nu ik eenmaal bezig ben vloeien de zinnen als het ware op het beeldscherm aaneen:

Het ei is gelegd, opgelucht leun ik achterover, en hoewel ik benieuwd ben hoe Eckart zal reageren, doet het me op dit moment niet zoveel. Niet uit arrogantie, maar uit de zekerheid dat we er alles aan hebben gedaan onder de omstandigheden om tot dit momentum te komen. Vanaf nu gaat de weg omhoog, zo voelt het. Nadat ik donderdag de 20e aanmoedigingsbeurzen heb uitgereikt aan de Napa High School, kom ik bij Ex’pression erachter dat Nadine Storyk van de aardbodem verdwenen lijkt te zijn. Ongerust. Vrijdag komt er een ziekmelding harerzijds, hetgeen enerzijds opluchting brengt maar anderzijds een stemmetje dat zich afvraagt of er wat anders speelt. Als dochter van John zal het niet al te eenvoudig zijn om alle kritiek aan te horen die door Gary en mij gespuid wordt. ’s Avonds thuisgekomen laat ik Bo-Peter en Kaj een poster zien van het zaterdag evenement van KFOG, het radio rockstation dat solliciteert naar onze commercials:

Of ze zin hebben om met papa daar heen te gaan? Een driewerf “yes” volgt, waarbij ze nog niet weten dat er een VIP uitnodiging aan ten grondslag ligt! En dat is lekker hoor, VIP parking, backstage behandeling en dat alles op de prachtige Embarcadero van San Francisco. De jongens kijken hun ogen uit en genieten met volle teugen. Ze begrijpen best dat van alle speeltjes en miniatuurtjes die ze bijeen gerausd hebben, ook het een en ander naar de kleine Ivar moet. Uitgeput en deels doof van de megaspeakers keren we weer huiswaarts, waar Astrid inmiddels begonnen is aan de voorbereiding van de housewarming party die we zondag gepland hebben voor de Ex’pression manschappen. Van Gary komt nog de boodschap dat zijn getuigenis inzake Full Sail goed verlopen is. “Zo,” merk ik tegen Astrid op, “dat betekent morgen weer een zorg minder.” En daar kan je staat op maken, Gary en Debbie maken ruim voor de overige Ex’pression gasten hun entree en verrassen ons met een mega fles champagne. Nadat eenieder binnengedruppeld is, doe ik een welkomstwoordje en is het feesten geblazen. Wat me wel opvalt is dat Nadine, opmerkelijk fris, Gary ontloopt. Ik wijs mezelf terecht, ik zie weer eens beren op de weg. Nou ja, de laatste 12 maanden waren dan ook geen ‘bed of roses’, om maar eens met Queen te spreken. Ergens in m’n achterhoofd dreunt iets van een gesprek volgende week met CIC President Marty Wilson over de uitstaande $900.000, maar dat berg ik vergezeld van een fikse slok chardonnay op tot morgen.

Volgende week: we hebben een ‘sexual harassment’ zaak aan onze broek en een gesprek op het scherpst van de snede met CIC President Marty Wilson. Inzet: $900.000.