“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 47

We hebben een ‘sexual harassment’ zaak aan onze broek en een gesprek op het scherpst van de snede met CIC President Marty Wilson. Inzet: $900.000.

De maandag begint als één van onze ‘never a dull moment’ management team bijeenkomsten. Er blijkt een klacht te liggen van de enige vrouwelijke student in ons Digital Visual Media programma inzake een pornografisch getinte animatie. Geproduceerd door een student met ondersteuning van een docent. De betreffende docent weigerde gehoor te geven aan het protest van de studente met het verzoek om het niet meer te vertonen. Als je ergens bang voor bent in de Verenigde Staten, dan is het wel voor een aanklacht van seksuele intimidatie. Rob Gibson, de programma directeur, haalt een beetje z’n schouders er over op en mompelt iets van “artistic freedom”.

Rob Gibson: “Artistic freedom”

”Freedom my ass,” haal ik uit en besluit om met Gary en Rob hoogstpersoonlijk het ‘kunstwerk’ te bekijken. We schorsen de vergadering en begeven ons naar de computer waarop de animatie geproduceerd is. Porno Jezus aan een kruis! “Why the fuck you need this?” Gary moet er wel om gniffelen, maar ziet ook in als eindverantwoordelijke voor het studie gedeelte dat dit echt niet kan. Teruggekomen in de vergadering wordt de beslissing genomen om de desbetreffende docent te ontslaan en onze excuses aan te bieden aan de studente. Gary zal zowel de studenten als de docenten toespreken en aangeven dat hier een grens overschreden is. Een en ander zal hij samen met de nog wat mokkende Rob voorbereiden. Dit brandje is in de kiem gesmoord. Vervolgens komt mijn besluit ter tafel om het budgettaire gat op te vangen middels verhoging van elk van de drie lesgangen met $1.500. Het wordt met gemengde gevoelens ontvangen, met name door de salesfolks, die houden niet van verhogingen. De argumentatie dat we zelfs dan nog gunstig afsteken bij de concurrentie geeft de doorslag. Tevens de aansporing om potentiële studenten die nog geen beslissing genomen hebben te laten tekenen tegen het oude tarief, op voorwaarde dat ze binnen een week dat besluit nemen. En wat blijkt? In de loop van de week scoren we het aantal studenten dat we willen scoren voor juli maar, belangrijker nog, we halen tegen het verhoogde tarief ook ons september doel. Voelt goed. Donderdagmiddag, stipt om 2 uur, meldt CIC President Marty Wilson zich. Gary en ik overladen hem met vragen, waarbij hij de belangrijkste niet kan of wil beantwoorden: waarom geen response op ons verzoek van drie weken geleden om een onafhankelijke accountant te benoemen? IJzig kalm en arrogant legt hij uit dat ze puur uitgevoerd hebben wat architect John Storyk hen voorlegde. Halverwege onderbreekt een furieuze Gary hem: “you even built stuff that was wrong on the drawings, you morons,” snerpt hij. En dat klopt, er is inderdaad framework neergezet dat naderhand weer gecorrigeerd diende te worden. Maar ja, schelden helpt ook niet. Marty zegt alleen nog dat Storyk voor hen de man was “and that’s the way it is,” besluit hij. Dit heeft verder geen zin en daarom geef ik Marty het ultimatum om binnen een week met een redelijk voorstel te komen. Arbitratie is ook een alternatief, maar daar hebben ze een bloedhekel aan. Wel hebben ze inmiddels beslag gelegd op datgene wat ze gebouwd hebben, hetgeen pijnlijk is. We nemen met een te stevige handdruk afscheid van elkaar, hoogstwaarschijnlijk betekent dit juridische oorlogsvoering. Daar zitten we niet op te wachten, maar $900.000 is een verdomd goede reden om niet toe te geven aan deze laaienlichters. Gary en ik bespreken, nadat we enigszins gekalmeerd zijn, nog de aankomst van een 6-tal Nederlandse journalisten die we zondag over een week zullen verwelkomen. Hoorden we een beetje laat, hoewel, wanneer Eckarts rechterhand Birgitta van Loon dat regelt, geven we daar graag gehoor aan, zij is een parel. Geen wonder ook dat Eckart meekomt. ‘s Maandags bij Ex’pression rondleiding en informatiemiddag, en dinsdag bij The Plant. Daarvan verwachten we nu de extra PR en exposure die ons qua voortgang terug naar de begroting brengt. “Showtime, for sure!” Inmiddels haalt Astrid bij SFO schoonouders Toon en Riet op. Die komen ons een tweetal weken verblijden met hun komst. Uiteraard komen ze voornamelijk voor de kleinkinderen! Grappig natuurlijk dat ik schoonvader Toon kende voordat ik Astrid leerde kennen. In de nadagen van mijn voetbal ‘carriere’ speelde ik bij Hertha in Vinkeveen. Daar was Toon behalve wedstrijdcommissaris ook grensrechter bij het eerste. Een echt clubgrensrechter, mag ik wel zeggen. Joviaal en dol op de kleinzonen, die daar zaterdag dan ook dankbaar gebruik van maken. Zondag parkeren we ze bij de buren en gaan met Toon en Riet Napa onveilig maken. Bij Chandon laten we ons de ‘champagne’ goed smaken. Het weer is heerlijk en alles rolt een beetje van me af. Astrid geniet van dit uitje en Toon en Riet, echte Vinkeveners, die nog nooit in hun leven zo’n enorme reis gemaakt hebben, genieten eveneens met volle teugen.

Genieten bij Chandon in Yountville.

Na de uitbundige viering van Memorial Day, één van die weinige Amerikaanse feestdagen, breekt weer zo’n week aan die van alles en nog wat gaat brengen. Eén ding is zeker, nog steeds geen piep van CIC, ondanks ons verzoek om met een compromis voorstel te komen. Het voelt alsof ze aansturen op een rechtszaak. Het zij zo, op dit moment schrikken we nergens meer van. Persoonlijk heb ik het afgelopen jaar meer kennis en ervaring opgedaan dan je überhaupt kunt leren tijdens een universiteitsstudie. Zaterdag halen we Eckart op en bezoeken we zijn huis in Berkeley dat Astrid en ik namens hem aangekocht hebben. Astrid gaat het ook voor hem inrichten. Het ligt prachtig en is qua architectuur heel apart. Eckart is in z’n nopjes. Niet alleen daarover, maar ook over de komst van de persgroep, met name over de journalist van Quote, die een groot artikel met en over hem gaat maken. Eckart kan hier in zwelgen. Bij aankomst van de persgroep, zondagmiddag, staan Eckart, Gary en ik voor de hotelentree om hen te begroeten. En dat wordt zeer gewaardeerd, met name door de journalisten van Quote en het Financieele Dagblad. Maandagochtend beginnen we met een presentatie bij Ex’pression, gevolgd door een toer over de campus, waarbij alles studio’s aangedaan worden met uitleg van enthousiaste instructeurs en docenten. Een soort van uitgeput nemen we ze uit voor een intiem diner bij The Townhouse, waar ze genieten van de informele sfeer en het goede voedsel. Gay en ik zijn enigszins op onze hoede om tijdens het met rijkelijk veel wijn gelardeerde diner niet al te veel prijs te geven. Dinsdag gaan we op tournee naar Sausalito, waar het nieuws gebracht wordt van de deelname van Eckart in The Plant. Arne Frager geeft een wervelende demonstratie over de geschiedenis van The Plant en laat het 5.1 videogeluid van The Eagles, ‘Hell Freezes Over’, voor zich spreken. Daar heeft zich ook een journalist van The Marin Independant Journal aangesloten die enthousiast een en ander vastlegt, hetgeen morgen dient te verschijnen. En jawel, woensdagmorgen kunnen we genieten van een wervelend stuk:

De Nederlandse journalisten bezien het met enige jaloezie, zij moeten immers nog dagen, en in het geval van Quote nog weken wachten. Maar, na bezoeken vandaag bij Meyer Sound, Sonic Solutions en Silicon Graphics, wacht hen vanavond een slotdiner in het Ex’pression theater met Oakland burgemeester Jerry Brown, tevens oud gouverneur van Californië, John Flores, City Manager van Emeryville, Dennis Stearns, onze constructieheld en Hope Spadora, die naast haar Sybase job bij ons is aangetreden als boardmember. Tevens hebben we ‘last minute’ onze nieuwe partners van The Plant, Arne en Rose Frager, uitgenodigd. Met ronde tafels, waarbij aan elke tafel een staflid voor verdere uitleg aanwezig is, alsmede de juiste verlichting, onderdeel curriculum, zorgt een en ander voor een geweldige sfeer, waarbij op de achtergrond de perfecte muziek speelt. Ook aanwezig is de gisteren gearriveerde Bram Zwagemaker, die inmiddels Frans van Mackelenberg onder het tapijt geveegd heeft. Het wordt een topavond, met de gebruikelijke ‘Johnny en Rijk show’, nu Gary en Peter geheten. Wellicht een faux pas mijnerzijds; overmoedig door de sfeer meld ik dat ik slechts één maal jaloers was op de toenmalige gouverneur van Californië. Jerry Brown kijkt naar me op als ik refereer aan zijn relatie indertijd met de mooie en getalenteerde country zangeres Linda Ronstadt:

Geen enkele reactie, wel wat zenuwachtig gelach in het theater. Haastig geef ik het woord aan Eckart die aangeeft dat hij deze investeringen doet vanuit zijn groene achtergrond. Jerry Brown spreekt vervolgens met wervende woorden over de school die hij in Oakland gaat opzetten voor kansarme jongeren. Als laatste komt John Flores aan bod die betoogt hoe blij hij is dat Ex’pression zich in Emeryville gevestigd heeft. Bij het afscheid hangt de geur van succes in ons theater, waarbij Gary en ik als een soort trotse ouders van alle studenten iedereen uitlaten. Eckart spreekt me op het toilet aan: “het is goed zo Peet, die extra investeringen komen er.” Hij geeft me terwijl ik nog aan het piesen ben een opbeurend schouderklopje en verdwijnt met Zwagemaker in de nacht. Niet eerder in mijn leven kreeg ik zo’n informeel akkoord op een dergelijke investering. In de tussentijd begrijpen mijn schoonouders niet echt waar al die drukte over gaat, maar vermaken ze zich opperbest in onze prachtige omgeving en met de kleinkinderen. Ook donderdagavond moet ik verstek laten gaan wegens een boardmeeting met de boys van Silent Planet, waar Bram Zwagemaker inmiddels zichzelf uitgeroepen heeft tot top boardmember. De artistieke Loyd en John zijn geïntimideerd door de bonkige aanpak van de redelijk onbehouwen Zwagemaker. Ze hadden min of meer gerekend op Eckart, maar hier moeten ze het mee doen, ben ik bang.

Volgende week: voorbereiding kid sportshow bij Ex’pression. De CIC affaire naar het kookpunt. Full Sail dreigt onze studenten te dagvaarden. Controle van onze boeken en procedures.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *