“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 48

Voorbereiding kid sportshow bij Ex’pression. De CIC affaire naar het kookpunt. Full Sail dreigt onze studenten te dagvaarden. Controle van onze boeken en procedures.

‘Back to normal’ heet dat, wanneer je op een vrijdagmorgen gegrild wordt door Bram Zwagemaker over allerhande Ex’pression zaken. De urinoir deal met Eckart veroorzaakte weliswaar een sprongetje van vreugde, maar Bram laat expliciet weten dat Eckart alle financiële zaken in zijn handen heeft gelegd. Om elf uur kan ik weer vrij ademhalen omdat we een afspraak hebben met Arne Frager. Ook hij krijgt inzake The Plant hetzelfde ‘verhoor’. Bram geniet zichtbaar van zijn rol. Arne geeft professioneel antwoord op alle vragen, waarbij hij wel meerdere malen naar Eckart verwijst als degene die met bepaalde zaken akkoord is gegaan. Ook hij wordt gered door de bel omdat Bram naar SFO gebracht moet worden. Het lijkt me het beste dat ik dat doe, om ‘ondervraging’ van anderen te vermijden. Bij mijn Chrysler aanbeland grijnst Bram goedkeurend. “Betalen wij zo goed dat jij je dit kunt veroorloven,” merkt hij gekscherend op. Aangekomen bij SFO bedankt hij me en meent bij mij een zucht van opluchting waar te nemen. Luchtigjes zeg ik dadelijk in ieder geval de verkeerstoren te bellen om zeker te weten dat hij aan boord van die KLM vlucht is. Bram hinnikt, dat kan hij wel waarderen. Als kettingroker steekt hij alvorens de vertrekhal in te gaan eerst een saffie op. Ik steek m’n hand op en ga als een speer terug naar Ex’pression, want daar wacht een ander lid van de Eckart schare van vertrouwelingen op me: Jan Kuitenbrouwer. Uiteraard ken ik zijn naam als journalist, maar ook van zijn boeken: Turbotaal als meest bekende, en het vorig jaar uitgekomen ‘Oubotaal’.

Wat een aardig mens om de avond mee door te brengen, goed onderlegd en sympathiek. Ex’pression’s 24/7 concept, alsmede de architectuur van het gebouw en de ‘state of the art’ apparatuur, maken diepe indruk op hem. Stiekempjes ben ik blij als tegenhanger van Bram zo’n evangelist in Eckarts nabijheid te hebben. Het kost me dan ook totaal geen moeite om hem zaterdags naar SFO te brengen, waar we hartelijk afscheid nemen van elkaar. Op de terugweg moet ik tot mijn schande bekennen dat ik in alle drukte amper fatsoenlijk afscheid heb kunnen nemen van mijn schoonouders. Ik hoor schoonvader Toon al zeggen “dat krijg je met de koude kant”. Volgende keer beter, Astrid heeft ze goed verzorgd. Na een lekkere zondag, met BBQ bij de familie Stearns, de aannemer met wiens familie we inmiddels warm contact hebben, breekt een drukke week aan. Een echt vergelijk inzake onze rol in ‘new media’ krijgen we bij het bezoek van een comité van de Western Illinois University. Zij doen een vergelijkend onderzoek en bezoeken slechts drie educatieve omgevingen, waaronder nota bene Stanford! Trots om daar deel van uit te maken. Het comité valt van de ene verbazing in de andere tijdens de toer en maken een soort van droevige uitspraak bij hun vertrek: “It’ll take us five years to reach this level of new media”. Ze menen dus vijf jaar nodig te hebben om datgene te bereiken waar wij minder dan een jaar over gedaan hebben! Gary en ik dansen op wolken de week in. Realiteit raakt je echter als een stomp in je maag wanneer Stearns meldt dat bepaalde zaken niet uitgevoerd kunnen worden omdat Storyk de tekeningen niet heeft aangeleverd. Dat laat ik Gary uitvogelen, uiteindelijk is Storyk één van zijn verantwoordelijkheden, zij het niet in de eindfase. Wel meld ik Stearns niets zonder tekeningen uit te voeren, die les hebben we geleerd. Ik concentreer me op de voorcontrole van boeken en procedures, omdat we 30 juni officieel bezoek krijgen van de BPPVE, het bureau uit Sacramento, verantwoordelijk voor onze licentie. Betty Sundberg, onafhankelijke specialist die dit uitvoert, geeft de volgende verklaring af: “you guys are 80% better organized than the average vocational school”. Wow, 80% beter georganiseerd dan het gemiddelde! En wij draaien ‘live’ nog geen half jaar. Maar het kan nog beter, en daar dienen we dus naar te streven. Dezelfde dag nog krijgen we bericht uit Sacramento dat wegens onderbezetting het bezoek van het ‘Bureau’ enige weken uitgesteld wordt. “Shit,” ontglipt me, want eigenlijk zou het prettig geweest zijn om aan het eind van de week naast het ‘Bureau’ ook zaken als CIC en Full Sail af te kunnen ronden. In spanning wachten we af tot de Full Sail conference call tot stand komt met advocaat Mayanne Downs in Orlando, Dawn Cardi in New York en Gary en ik in Emeryville. Mayanne Downs meldt dat Full Sail medegedeeld heeft om onze studenten te dagvaarden inzake het lesmateriaal. “Are y’all convinced nothing belongs to Full Sail?” zingt zij in haar zuidelijke accent. “Gary?” komt het scherp uit New York. Gary heeft slim genoeg puur gebruik gemaakt van standaard lesboeken, waarna de docenten en instructeurs hun saus er overheen gooien. Desondanks strooit hij nog een rondje stront over Full Sail uit. Dat wordt genegeerd. Beide lawyers slaken simultaan een zucht van verlichting, en wij ook omdat dit grapje wanneer het langer voortduurt vele tienduizenden dollars kan kosten. Tenzij Full Sail ten doel heeft ons financieel uit te roken, kan dit snel beëindigd worden. Hier kan de ‘miljardair’ status van Eckart wonderen verrichten! Mayanne Downs gaat aan de slag met Full Sail. Nadat ze van de lijn is bespreken we met Dawn Cardi de CIC affaire, omdat we nog steeds niets van hen vernomen hebben. Dawn gaat na welke advocaat in San Francisco ons het beste van dienst kan zijn. We wensen haar, drie uur verder in tijd, een prettig weekend en prijzen ons gelukkig een startup te zijn met redelijk diepe zakken. Zondag 27 juni, nadat ik met Astrid en de kinderen de dierentuin van Oakland bezocht heb, vraag ik me af hoe ik in geestelijk gezonde gesteldheid de week doorgebracht heb. En het grappige is dat door wekelijks een verslag te schrijven alles terugkomt en veelal weer energie in m’n lichaam pompt. Vreemd toch hoe dit werkt. Hoogtepunt van de week was de pilot ‘UltiFox’ die we onder leiding van producer Phil Cohen bij Ex’pression vervaardigd hebben voor PBS, een niet commerciële keten van tv-stations van kust tot kust. De stem van UltiFox, het karakter dat bij ons geanimeerd wordt, is ingesproken door Gary. Meesterlijk. Ook is er een flyer gemaakt waar onze oudste, Bo-Peter, ook deel van uitmaakt.

Perfect voor onze studenten om daadwerkelijk mee te werken aan een ‘real world’ project. En hoewel nog niet in hoerastemming, kan gemeld worden dat we voor de komende maanden qua geregistreerde studenten onze doelstellingen gaan halen. Ondanks de verhoging van de lesgelden! De voorzieningen voor gehandicapten gaat ons aanzienlijk meer geld kosten. De op- en afgang voor rolstoelen, etcetera, de zogenaamde ‘ramps’, kunnen inderdaad als een financiële ramp beschouwd worden. Maar, ‘the silver lining’, zoals we dat hier noemen, de waarde van het gebouw gaat omhoog. Ik maak gewag van de vele bezoeken die we gehad hebben, onder andere van Origin uit Nederland, waarna we gelijk interesse kregen van een aantal managers voor hun kinderen. Astrid marcheert de hoek om en roept gebiedend “Asje time,” en gelijk heeft ze. Nog even melden dat Gary en ik volgende week een brainstorm sessie hebben met de lokale advocaat, Brad Dezurick, inzake CIC. De stilte bevalt ons niets. ‘Send’, zo die e-mail hebben ze maandagmorgen in het kasteel. De woonkamer in naar de route kaarsje, kaasje, whiskietje, zo wordt de zondag, terwijl we de update doornemen, in stijl afgesloten. Maandag haal ik onze eerste student op, de Duitser Marc Bode, die in zijn vaderland verdere informatie heeft verstrekt aan MAC magazine dat in juli uitkomt. Vol enthousiasme vertelt hij erover, en ook dat hij “froh” is weer terug te zijn. Omdat ik mijn Duits niet wil laten verroesten, spreek ik doorgaans Duits met Marc. Dinsdagmorgen komt het eerste artikel van de Nederlandse persgroep per e-mail bij ons binnen:

Eckart moet op zeker in z’n sas zijn. Tijdens een conference call met lokale advocaat Brad Dezurick nemen we alle scenario’s inzake CIC door, inclusief arbitrage. Via een belangrijke onderaannemer hebben we vernomen dat veel wijzigingen mondeling zijn uitgevoerd, dus nemen we het besluit om een detailrapport te eisen van gemaakte uren en gebruikte materialen. Op die manier moeten we toch een redelijke som af kunnen halen van het geëiste slotbedrag van $863.000. In de loop van vrijdag 2 juli komt er een envelop voor mij uit Nederland van Eckart aan. Voor mijn verjaardag, de dag erna. Al lezend krijg ik kippenvel, een dergelijk compliment rolt amper ooit uit Eckarts mond, laat staan pen:

“Op tijd mijn pad gekruist,” lees ik Astrid telefonisch voor, “en een bron van plezier geworden.” Even is het stil aan de andere kant. “Kom maar gauw naar huis,” zegt Astrid enthousiast, “er valt wat te vieren.” Het bericht dat Lucas Films ook van plan is een animatieschool de komende jaren in het leven te roepen, meeliftend op het succes van ‘Star Wars’, laat me even koud, Eckarts boodschap voelt aan als een blijk van waardering, nimmer eerder aan het papier toevertrouwd.

Volgende week: stront aan de knikker met Gary en Nadine Storyk. Hoe zit dat precies met Lucas films? De strijd met Full Sail woedt voort.