“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 49

Stront aan de knikker met Gary en Nadine Storyk. Hoe zit dat precies met Lucas films? De strijd met Full Sail woedt voort.

Mijn verjaardag valt in de Verenigde Staten op een briljante dag: 3 juli. Immers, de dag erna is iedereen vrij vanwege ‘the 4th of July’, oftewel Independence Day. Op die dag in 1776 verklaarde de Verenigde Staten zich onafhankelijk van Engeland, en dát wordt gevierd! De BBQ’s roken uit volle lust en de Budweiser gaat er met vaten doorheen. Overigens vind ik Budweiser een zeikbiertje, maar dit terzijde. Na een mooie verjaardag wordt zondags ‘4th of July’ gevierd bij Gary thuis, inclusief BBQ en Margarita’s. Lekker weer en toch……. Iets zit me niet lekker. Het gegeven dat Gary eenzijdig besloten heeft om niemand vrij te geven op 5 juli, normaal gesproken vervanger van een feestdag die op zondag valt, heeft onrust teweeg gebracht. Uiteraard heb ik er achteraf mee ingestemd, we zijn één team, maar mijn onderbuikgevoel vertelde me anders. Ik spreek hem er nogmaals over aan en laat me in slaap sussen. “Pete,” zegt Gary vol overtuiging, “we should do more together and relax a bit.” En zo besluiten we om een paar keer per week te gaan tennissen om in betere conditie te komen en wat te ontspannen. Voelt goed. Wat niet goed voelt is de stemming die er maandag bij Ex’pression hangt. Nadine had gelijk toen ze om de vrije dag vroeg voor alle collega’s, en het nogmaals aankaart. Gary walst er overheen en ik laat het in alle drukte langs me heen gaan. Tevens komt er een mooi artikel binnen van het Duitse MAC Magazine, hetgeen altijd nieuwe energie brengt:

Ze hebben onze slogan “Get your ass in gear”, vrij vertaald “zet je reet in versnelling”, omgezet naar “”Krieg Deinen Arsch hoch”, oftewel omhoog met die reet. “Whatever,” vier mooie pagina’s propaganda! Het tennissen op een van de vele vrije tennisbanen in Walnut Creek bevalt me zeer. Gary’s conditie is abominabel en hoewel zijn tennis capaciteiten niet echt beroerd zijn, dender ik er overheen. Hijgend en puffend komt Gary na de driesetter naast me zitten, “Feels good Pete, doesn’t it?” We besluiten het zeker een keer of twee door de week te doen, als het werk het toelaat, en vaste prik op zaterdagmorgen. We hebben dit echt nodig! Woensdag is een chaotische dag, zowel Gary als ik hebben de nodige vergaderingen waaronder ’s middags een conference call met de lawyers inzake Full Sail. Tegen het middaguur hoor ik Gary schreeuwen: “where are the fucking bagels.” Klaarblijkelijk is het voor Nadine bedoeld die met een harde klap de deur naar onze kantoren achter zich dichtgooit. Ze komt niet terug. Gary doet alsof z’n neus bloedt en doet het af als een binnenbrandje. Dat bevalt me niet en ik besluit om de twee kemphanen de volgende dag bijeen te brengen om het uit te praten. De Full Sail call is onbevredigend. Mayanne Downs zegt “unless they make it personal, there isn’t a bit to litigate.” Vrij vertaald voor Nederlandse belangen; er is niets voor hen juridisch uit te halen, tenzij ze het op de persoon Gary gemikt hebben. Jakkes, daar zit je nou net niet op te wachten bij een startup die in een groeistuip zit. Het zij zo, we moeten door. Gary en ik spelen ons partijtje tennis, waarbij ik hem uit een soort van frustratie de baan afmep. “Nice Pete,” zegt hij sarcastisch, “feel good now?” Ik vertel hem dat die affaires met Nadine en Full Sail me behoorlijk de keel uithangen. “A total waste of energy, Gary!” Gary is het met me eens dat het zonde is van de tijd en energie die we er aan besteden, maar wijst elke verantwoordelijkheid af. De bijeenkomst met Nadine is nader vastgesteld op vrijdag. Ik wacht en wacht, géén Gary, géén Nadine. Niet goed voor m’n bloeddruk, dit is een belangrijke bijeenkomst. Gary komt binnenwaaien met een ‘sorry’ dat hij te laat is, maar het concert met de band Chicago liep uit. Ik hou me niet in: “what the fuck you’re thinking, you are the president, not errand boy Joey.” Gary ziet het als een belediging om met boodschappenjongen Joey vergeleken te worden en beent m’n kamer uit naar de zijne. Klaarblijkelijk is in de tussentijd Nadine binnengekomen en heeft ze een brief op zijn bureau neergelegd omdat Gary schreeuwt “fucking bitch, how dare she write me like this?” Terwijl ik zijn kamer binnen snel, verfrommelt hij de brief en smijt het in de prullenbak. Die vis ik er dus uit, ik ben namelijk nogal van de feiten.

Op kalme toon lees ik flarden: “5th of July, bagels, Ex’pression and Full Sail feel alike now.” Gary stopt me en vraagt of de bijeenkomst met Nadine verzet kan worden tot na de lunch. Dat weiger ik, Nadine wacht reeds op ons en nu ze haar ontslag heeft genomen is dit belangrijker dan ooit. Vanaf de seconde dat we met z’n drieën bij elkaar zitten, begint Gary haar aan te vallen “how dare you……” en na nog wat van dergelijke volzinnen stormt hij witheet het gebouw uit. Nadat ik Nadine gekalmeerd heb en haar vervolgens naar huis stuur, krijg ik een telefoontje van Gary dat hij zo pisnijdig is dat hij vandaag niet meer op de zaak komt. “Fine,” antwoord ik kortaf “now we all have to suffer because of your tantrum.” Gary hangt op. Tegelijkertijd krijg ik Eckart aan de lijn, aan wie ik tijdens ons gesprek mededeel dat Gary nogal ondersteboven is van de brief van Nadine, met name de Full Sail vergelijking. “Peet, jij weet dat als geen ander in goede banen te leiden,” sluit Eckart ons gesprek af. “Ja, jij ook een fijn weekend”, denk ik er achteraan. Gary komt toch nog terug. “Wassup, Pete?” begint hij nonchalant. Nadat ik hem vertel over mijn gesprek met Eckart maakt hij me uit voor matennaaier en stormt wederom het gebouw uit. Nu besluit ik voor eens en altijd dit correct vast te leggen, puntsgewijs. Naast al het gebeurde, geef ik aan hoe onprofessioneel hij gehandeld heeft door alles uit z’n handen te laten vallen omdat hij voor de zoveelste keer zich beledigd voelt over de Full Sail affaire. Ik geef aan dat hij écht goed is, maar dat ik niet zit te wachten op weer zo’n aanval wanneer er iets voorvalt dat mijns inziens de moeite niet waard is. Ook meen ik dat een afkoelingsperiode tot maandag op z’n plaats is. Ik ben benieuwd hoe hij daarop reageert. Nu even mijn aandacht voor potentieel formidabele concurrent Lucas Films:

Onwaarschijnlijk wat ze daar gaan realiseren, maar ja, met successen als Indiana Jones en Star Wars achter hun naam, hebben ze de schatkist in ruime mate gevuld. Al doorlezend kom ik erachter dat de academie er niet voor 2003 zal zijn, hetgeen ons plenty tijd oplevert om ver uit te lopen. Lucas kennend, zal hij waarschijnlijk een bod op ons uitbrengen wanneer het zover komt. Allemaal van later zorg. Rond half zes komt er een e-mail van Gary binnen waarin hij emotioneel Full Sail bestempelt als zijn ‘hot button’ en dat Nadine hem daarmee hard geraakt heeft. Hij vindt dat we haar geen stuiver mee moeten geven nadat ze hem zo beledigd heeft. Daarna volgt een rits ontkenningen over aanvallen mijn richting, of die van Eckart, en dat hij niet begrijpt waarom ik zo handel terwijl hij me zo respecteert. Hij sluit af met “It’s been a shit day, let’s face it. Love, Gary”. Ik besluit niet te reageren, pak m’n spulletjes en rij naar huis. Astrid hoort het aan en reageert alsof ik niets nieuws vertel. Eindelijk wat tijd voor de kinderen en gezamenlijk genieten van het avondmaal. Family time! Zo’n vijf uur later, rond half elf, komt thuis weer een e-mail van Gary binnen. Z’n eerste zin: “Fine, I accept your criticism”. Hij meldt helemaal terug te zijn en, oh ja, dat concert van Chicago was ook een sof. En dan komt er een typische Gary afsluiting, hij heeft een sleutel voor de tennisbaan en hoewel hij veronderstelt dat ik te pissig op hem ben om te spelen, gaat hij toch om half negen op de stoep voor z’n huis zitten tot ik hem op kom halen. Laatste zin: ik hoop dat je me daar niet laat zitten, zodat ik geen angina oploop. Daar kan ik wel om lachen. En jawel hoor, daar gaat Jan Lul ’s ochtends om kwart over acht de auto in om Gary op te halen. ‘Big hug, big smile’, wederom een Gary special, alsof er niets aan de hand is. Tussen de sets door praten we het uit. Gary belooft met de hand op z’n hart beterschap, met name voor wat betreft z’n opvliegende aard. Natuurlijk, eerst zien, dan geloven, maar het is een beginnetje. Nog een dingetje, woensdag worden we ten behoeve van een topmanagers verzekering gekeurd, hopelijk laat hij het niet afweten. Het lichaam dient wel ‘drugfree’ te zijn. ‘No problem,’ is het razendsnelle antwoord van Gary.

Volgende week: Full Sail en CIC dreigen maandenlange procedures te worden. Eckart krijgt een prachtig artikel in Quote en Craig Deonik verneemt de datum van zijn hartoperatie.