“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 50

Full Sail en CIC dreigen maandenlange procedures te worden. Eckart krijgt een prachtig artikel in Quote en Craig Deonik verneemt de datum van zijn hartoperatie.

In mijn ‘Weekly Update’, die ik zondag op m’n gemak schrijf, informeer ik Eckart en de zijnen dat Nadine ontslag genomen heeft om haar horizon te verbreden. Wanneer Eckart het ware verhaal wenst te delen, dan moet hij dat zelf weten, ik brand m’n vingers er niet aan. Hoewel ik met haar sympathiseer, is de keuze wie eruit zou moeten, Gary of Nadine, een eenvoudige. Daarnaast heeft ze natuurlijk vrijwillig ontslag genomen. Omdat ik niet echt blij ben over mijn eigen redeneerwijze, besluit ik een afspraak te maken voor een exit gesprek. Wat me wel blij maakt om te vermelden is het aantal toenemende inschrijvingen van vrouwelijke studenten. Na een paar ‘rustige’ dagen komt donderdag een zekere Dr. Polver om ons medisch te onderzoeken ten behoeve van de topmanagers verzekering. Gary is echter in geen velden of wegen te bekennen. De goede dokter wacht na mij onderzocht te hebben nog een tiental minuten en zegt dat Gary maar een afspraak bij hem in zijn praktijk moet maken. Het lijkt wel of Gary op de loer heeft gelegen tot de man vertrokken is, omdat hij amper minuten nadat hij weggereden is mijn kantoor binnenkomt. “Sorry Pete, my body wasn’t clean enough.” Omstandig legt hij uit hoeveel dagen er tussen het laatste marihuana gebruik en een test moet zitten. Ik onderbreek hem niet eens en ga gestaag door met waar ik mee bezig was. “Okay,” geeft Gary het op: “I fucked up.” Ik leg hem uit dat mocht hem iets overkomen de verzekering goed is voor zijn familie én voor Ex’pression. “Your call,” sluit ik het gesprek af. Zaterdag wordt Bo-Peter acht en ik laat de boel de boel en organiseer met Astrid in de hoofdrol een mooie party bij ons zwembad. Happy faces in de voorbereiding, en dat willen we graag zien!

V.l.n.r. Kaj, Ivar en Bo-Peter

Tijdens het doldwaze feestje heeft Gary na onze ‘pow wow’ bij het zwembad besloten een week vakantie te nemen, hetgeen behoorlijk wat rust met zich meebrengt. Aan de andere kant mis ik zijn doldwaze invallen, hoewel het altijd moeilijk is om daar datgene uit te halen wat hout snijdt. Ik staar naar het document dat voor me ligt. Het is het begin van een evaluatie die ik aan het maken ben van onze financiële man, José Quan. Eigenlijk is de slotzin bekend, hij dient het bedrijf te verlaten. Het punt is dat je iets positiefs mee wilt geven zonder hem aanleiding te geven om een juridische procedure te starten. Wat dat betreft is dit een ‘fucked up’ land. Ter afleiding komt het Quote artikel binnen waarvan Eckart op zeker een natte droom krijgt.

Dát is lekker, maar liefs zeven pagina’s in Quote. Alleen weggelegd voor de groten! Zo zal Eckart dat zelf ook wel zien. ‘Good for him’! Dinsdagmiddag voer ik mijn exit gesprek met Nadine. Gerustgesteld dat Gary met vakantie is, legt ze me rustig uit wat haar ertoe gebracht heeft dit besluit te nemen. Volgens haar is Gary terug in het patroon gevallen dat uiteindelijk zijn ondergang bij Full Sail is geworden. Hoewel ik Gary verdedig, ben ik wel benieuwd naar haar relaas, ook omdat het zo herkenbaar is. Nadine meent dat Gary bij mij op zijn ‘best behavior’ is en dat ik nog wel achter zijn ware persona kom. We besluiten om met elkaar in contact te blijven en ik overhandig haar een eindcheck voor twee weken salaris, zoals gebruikelijk onder deze omstandigheden. ‘Food for thought’, dat is zeker. Inmiddels heb ik een klein jaar rondgereden met mijn Nederlandse rijbewijs, maar nu moet ik echt bij de DMV een rijtest afleggen. Makkelijker kan het niet, blokje om, goed om je heen kijken wanneer je richting aangeeft, even op de grote weg, en terug naar het Department of Motor Vehicles. Geslaagd! Zo, ook weer gehad. Terug bij Ex’pression wacht me een bericht waar ik echt warm van blijdschap word. Phil Tippett, de grote man achter de animaties van Star Wars en Jurassic Park, waar hij een Oscar voor verdiende, gaat in op onze uitnodiging ons de derde week van augustus te bezoeken en overweegt om toe te treden tot ons ‘supervisory board’. Aanvullend kunnen we wellicht afgestudeerde studenten bij zijn studio plaatsen als stagiaire.

Het duizelt me, wat een vangst zou dat zijn! En wat een beloning voor het eindeloze aantal telefoontjes dat ik eraan gewijd heb, om maar niet te spreken van de keer dat ik hem bij The Townhouse aansprak tijdens een toevallige lunch. De aanhouder wint, zeker weten. Vóór de salesmeeting, maandagmorgen, heb ik een gesprek met Craig Deonik, waarbij ik mededeel hem nog één keer in te willen zetten. De grote Audio Engineering Society show in New York is de laatste week van september, en daar heb ik alle handjes nodig die ik maar kan krijgen. De AES show is met name belangrijk voor ons omdat 65% van onze studenten aan de ‘sound’ kant zitten en die moeten volgend jaar een baan krijgen. Als privé school moeten we 70% binnen zes maanden na afstuderen een baan bezorgen. En dat is niet bepaald een peulenschil! Stoïcijns antwoordt Craig “no go.” Hij vertelt kalmpjes dat de datum van de hartoperatie is vastgesteld op 15 september, en daarna moet hij acht weken rust houden. En dat zegt hij me nu! Me met moeite beheersend verzoek ik hem definitief met ‘disability’ te gaan, de arbeidsongeschiktheidsregeling waar hij recht op heeft, en dat we de tweede helft van november met elkaar in contact zullen treden. Het afscheid is koeltjes, voor mezelf heb ik het idee dat Craig de kluit belazerd heeft. Oh well. Met Brad Dezurick, onze advocaat inzake CIC, hebben we afgesproken een expert op arbitrage gebied aan te stellen om achter de werkelijk gemaakte kosten te komen. Volgens Dezurick kan dit nog maanden, wellicht jaren in beslag nemen. Okay, dat parkeren we dan maar. Wat deugd doet is het gegeven dat we waarschijnlijk toch wel het gehoopte aantal van 200 studenten voor dit jaar gaan halen. Maar zo aan het einde van de werkdag even alles op ‘hold’. Kaj viert vandaag z’n 7e verjaardag en dus verdient onze schelm een feessie, ook al is het maandag. Hij vindt het nog het leukst dat hij binnenkort in Walnut Creek gaat voetballen, dus hebben we een paar mooie kicksen voor hem gekocht. De volgende dag weer in de ‘turmoil’ dat nu eenmaal het lot is van een startup. De Silent Planet boys produceren een Ex’pression video, speciaal bestemd voor de mensen die vanuit andere staten informatie aanvragen. De radio advertenties leveren ook meer en meer aanvragen op. Allemaal positieve energie, maar dan wacht het moment van het ontslaggesprek met José Quan. De kleine man zit als een geslagen hond voor me terwijl ik zo positief mogelijk probeer uit te leggen dat deze baan voor hem, bij een startup die zich met de snelheid van een raket voortbeweegt, te hoog gegrepen is. “Peter,” smeekt hij “I don’t mind being just a bookkeeper.” Maar daar ligt nu net het probleem, zijn talenten zijn zelfs ontoereikend om ‘slechts’ boekhouder te zijn. Met bloedend hart houd ik voet bij stuk, we kunnen ons niet veroorloven er menselijke hobby’s op na te houden. Met zachte hand begeleid ik de half snikkende José naar de deur. Elk woord van troost gaat langs hem heen. Laat op de middag heb ik een afspraak gemaakt met Ed Niskanen, de man die ooit in de garage van het appartement solliciteerde. Zijn achtergrond heb ik nagetrokken en hij voldoet aan alle eisen om te functioneren als hoofd van de administratie. Zes uur stipt meldt Ed zich en nog geen half uur later hebben we overeenstemming bereikt. Met een ‘smile’ van oor tot oor neemt hij afscheid: “I told you, one day I’m your man.”

E

Grappig. Hij gaat de 23e beginnen. Wat me niet lekker zit is de koppigheid van Full Sail om door te gaan met de procedure tegen ons. Echt geld weggooien. Wellicht moet ik maar eens persoonlijk met die lieden gaan praten, buiten de advocaten om. Vrijdagavond meldt ene Matt Hendricks van de Mount Diablo Soccer Association zich voor een korte introductie: “Your boy Kaj will be one of our players……”, en dan komt de aap uit de mouw, of ik maar coach van zijn team wil worden. Ik vraag hem waarom hij denkt dat ik een goede coach zou zijn. Hij antwoordt: “because you are from Holland.” Vol ongeloof kijk ik hem aan en moet tegelijkertijd heel hard lachen: alle Hollanders zijn klaarblijkelijk voetbaltalenten! De mentaliteit kennend om ‘part of the team’ te zijn, ga ik geen weerwoord bieden, ik stem in. Oh ja, de eerste training is volgende week donderdag. “Sure,” antwoord ik terwijl ik hem uitlaat. Coach Laanen is aan boord en Kaj vindt het fantastisch. Het weekend staat voor de deur, zij het dat we morgen een BBQ georganiseerd hebben met de Platts en de Silent Planet boys om het eindresultaat van de Ex’pression DVD te vieren.

Volgende week: een anonieme brief onthult Craig’s duistere kant. Technische zorgen om de jaarwisseling van 1999 naar 2000. José Quan blijft in de race.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *