“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 51

Een anonieme brief onthult Craig’s duistere kant. Technische zorgen om de jaarwisseling van 1999 naar 2000. José Quan blijft in de race.

United Airlines, 23 september 1999, 08.05. We staan op het punt te vertrekken naar New York. Gary en ik hebben het besluit genomen om na alle duizeligmakende Ex’pression opbouw weken Astrid en Debbie mee te nemen. Gewoon, omdat ze het verdienen. We gaan actief deelnemen, zowel persoonlijk als met een stand, bij de Audio Engineering Society. Ook zal een aantal studenten aan deze vitale AES show ondersteuning verlenen. Uiteraard de ‘best of class’. Gary en ik gaan de komende vijf en een half uur reistijd doorbrengen met het evalueren van de afgelopen vijf weken. Ik breng de onderwerpen ter tafel, Gary geeft een antwoord dat we vervolgens bediscussiëren. “Craig Deonik?”

“You should have fired that fuckface weeks ago.” Duidelijk antwoord, behoeft geen nader betoog! Siggraph show in Los Angeles. “Absolutely fabulous.” Onze stand was een hit en potentiële werkgevers vroegen ons keer op keer wanneer ze de eerste oogst van afgestudeerde visual media studenten konden verwachten. Midden in ons betoog over de voor ons zo belangrijke MB5 show, de outlook voor de muziekbusiness in 2005, vraagt de stewardess “drinks gentlemen?” Gary en ik kijken elkaar aan en bestellen gelijktijdig een Bloody Mary. Zo, die hakt er in! En hoewel de bij en door Ex’pression te organiseren MB5 show, met veel beroemdheden, de nodige hoofdbrekens teweeg brengt, weten we dat parallel daaraan de goodwill mega kan zijn. Gary maakt zich echt zorgen voor wat betreft de overgang van 1999 naar 2000. Kan onze apparatuur deze eerste eeuwwisseling in het elektronische tijdperk aan. Ik hou me vast aan de mening van de optimistische zijde van de experts, hoewel er zowel in geschrift als cartoons doemscenario’s geschilderd worden.

Bovendien kunnen we uiteindelijk er alleen maar voor zorgen dat we goede back-ups hebben om vervolgens ons lot in de handen van ‘people in the know’ leggen. Ah, daar is de stewardess weer. “Shall we?” komt het vragend van Gary. “Sure,” antwoord ik zonder haperen. De stemming zit erin! Dat brengt ons bij José Quan. De arme man heeft zich onderscheiden door zijn vervanger, Ed Niskanen, met heel zijn hebben en houden te ondersteunen. Aangezien accreditatie in de pijplijn zit en we minimaal ter voorbereiding een ondersteunende financiële hulp nodig hebben, hebben we José die baan aangeboden, zij het met een salarisverlaging van 5000 dollar. Hij begint over twee maanden en is dolenthousiast. Tevreden klinken Gary en ik op deze menselijke oplossing. En hoe tevreden kunnen we terugkijken op onze allereerste Ex’pression familie picnic met maar liefst 90 volwassenen en 18 kinderen. De klap op de vuurpijl was echter het besluit van het bureau in Sacramento om Ex’pression als diplomaschool toe te laten. Een associate degree voor één programma en een bachelor’s degree wanneer beide programma’s voltooid worden. Dik tevreden over deze resultaten wisselen we van plaats zodat we de laatste twee uur naast onze vrouwen kunnen zitten. “Tevreden?” Astrid legt het United magazine naast zich neer en kijkt me onderzoekend aan. Mijn gezicht spreekt als zodanig boekdelen en ze begint over onze gasten van de afgelopen weken. Ik denk ook dat we dat beter moeten plannen. Uiteraard is Californië een droom om te bezoeken, en ons onderkomen het goedkoopste hotel, maar drie bezoeken achterelkaar is misschien een beetje teveel van het goede. Weliswaar hebben we er nu voordeel van omdat mijn broer Aad en diens vrouw Nel op de kinderen passen gedurende onze New York trip. Wel hebben we ze er op moeten wijzen niet te roken tijdens het ontbijt, onze jongens beschouwen dat als een doodzonde. Dat wordt er op school ingehamerd. Daarnaast moeten we alle gasten erop wijzen dat wij werken, dus geen vakantie hebben. Broer Aad heeft de onhebbelijke gewoonte om elke ochtend te vragen wat het programma voor de dag is. Hoewel we geen toeroperator zijn, doen we uiteraard dingen gezamenlijk.

Nel en Aad met alle Laantjes bij een bierproeverij in Berkeley

Dat brengt Astrid op het idee om op de gastenkamer ter ondersteuning een soort van richtlijn manual aan te brengen. Zoals de kinderen moeten op tijd naar school, dus slapen jullie eerst maar lekker uit. Met andere woorden, laat ons even die kinderen uit de deur krijgen. Astrid is door Eckart belast met het aankleden van zijn woning in Berkeley en is verheugd dat hij haar, na zijn bezoek begin september, carte blanche heeft gegeven. Op bijna de minuut af landen we even over half vijf op John F. Kennedy airport. Ah, New York, wat een bruisende stad, de energie is overweldigend. De volgende morgen, wanneer Gary en ik ons gereed maken om naar de beurs te gaan, verbaast Astrid zich erover dat Debbie voor zichzelf een programma heeft gemaakt zonder haar erin te kennen. Ze besluit om lekker een hop-on hop-off bus te nemen en zo New York te verkennen. Daar leg ik haar vast:

Een succeskus wisselend gaan we ieder ons weegs. Gary en ik kunnen lopen naar de venue van de AES show en bezoeken daar onze stand met een bemanning die er zijn mag, aangevuld met studenten. De hal zindert van het geluid en hardware producten. We hebben besloten om ieder een eigen route te nemen om zodoende zoveel mogelijk geïnteresseerden te spreken te krijgen. Tevens heb ik een afspraak gemaakt met twee sleutelfiguren van Full Sail: Jon Phelps, co-founder, en Garry Jones die als COO functioneert. Full Sail heeft geen stand maar een demonstratietruck, waarmee ze helemaal uit Florida gekomen zijn.

Ik heb besloten Gary pas te informeren nadat ik met hen gesproken heb, anders was onze vlucht al op een minidrama uitgelopen. Aangezien ik zeker niet de vijand ben, word ik allerhartelijkst ontvangen. Uitvoerig word ik ingelicht over de handel en wandel van Gary, maar ook zijn goede kanten, hoewel zijn inname van geestverruimende middelen hem de kop heeft gekost. Nadat ik uiteraard Gary verdedig, vraag ik hen wat dat van doen heeft met de rechtszaak die ze aan willen spannen. Er valt een stilte. “Why don’t you guys deal with Gary, pay him off and close the case,” vraag ik hen op de man af. Ik vind echt dat ze van man tot man met Gary moeten praten en wat mij betreft mogen ze bij Ex’pression komen checken of er Full Sail materiaal gebruikt wordt. We nemen afscheid en ze beloven een en ander met grootaandeelhouder Bill Heavener te bespreken. Tevens nodigen ze me uit voor een nadere kennismaking in Winterpark, Florida. Wanneer ik deze affaire daarmee ten einde kan brengen, graag! ’s Avonds worden de Tech Awards uitgereikt en Astrid en ik zitten aan één tafel met o.a. David Schwartz, op enig moment kandidaat CEO Ex’pression, maar nu de trekker voor ons MB5 evenement.

Geheel links David Schwartz

Er is letterlijk een award voor elk soort microfoon, speaker, soundboard, mixboard, kortom elk onderdeel dat maar geluid uitspuwt of geleidt. En zo wordt het nog een lange avond, zeker met het oog op een lange dag morgen op de show. Na een echt Amerikaans ontbijt met ’eggs over medium, crispy bacon and hash browns’, aangevuld met koffie uit de bodemloze pot, dun als water, begeven Gary en ik ons weer op pad. Eerst even de bemanning op de stand gedag zeggen en vermelden dat we vanavond gezamenlijk een Japans diner hebben om vervolgens de stands te bezoeken waar bedrijven zitten die onze studenten na afstuderen kunnen aannemen. Ik wil niet zeggen dat het een triomftocht wordt, maar men heeft van ons gehoord en wil wel eens iets anders in huis dan Full Sail. Gary glundert wanneer hij dit verneemt. Hij moest eens weten. Wanneer we alle manschappen bijeen hebben, begeven we ons naar het Japanse restaurant waar we onze eigen ruimte hebben gereserveerd.

Links de soundtoppers, v.l.n.r. Duke Zaffery, Bobby Sirkin en Dave Bell

Duke heeft net voor een weddenschap tegen ons allen voor 50 dollar een bakje wasabi naar binnengeslagen. Weliswaar heeft hij gewonnen, maar hopelijk blijft z’n gezicht niet zo staan! Megasucces! Maandagavond komen we rond negen uur hondsvermoeid in San Francisco aan om tegen tienen in Walnut Creek aan te belanden waar Aad en Nel, vergezeld van de kinderen, ons enthousiast opwachten. Astrid deelt wat New York souvenirs uit en bij een drankje melden we hoe het ons bevallen is. Het bed lokt ons, ook het drie uur tijdsverschil met New York gaat ons nekken. Als een blok geslapen. Dinsdagmorgen leeg ik de suggestie bus om vervolgens een schok te krijgen die ik niet aan heb zien komen. Hoewel. In een anonieme brief staat dat wanneer je als mannelijke student een naaktfoto stuurt naar Craig Deonik, je een gratis ticket krijgt voor een concert. “Wel godverdomme,” roep ik al teruglopend naar mijn kantoor, waarna passerende studenten me bevreemd aankijken. Zo starend in het niets treft Gary me aan.

Volgende week: afrekenen met Craig Deonik. Een faliekant verkeerd aangepakte boardmeeting. Coach Peter aan de slag met zijn team.