“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 52

Afrekenen met Craig Deonik. Coach Peter aan de slag met zijn team. Een ingelaste trip naar Full Sail in Florida.

“Pete,” sist Gary, “wassup?” Ik overhandig hem de brief. Gary explodeert: “that motherfucker could ruin our school.” Dat klopt, als iets de licentie van een privé college naar god kan helpen, dan is het wel het hoofd van studentenwerving die naaktfoto’s van studenten beloont met concertkaartjes. Om de studenten te vinden die hier aan mee gedaan hebben, dienen we iemand te vinden die aanzien bij onze studenten heeft. We besluiten om Roy Miles in vertrouwen te nemen. Roy was één van de schoonmakers van ons gebouw. Hij was zo onder de indruk van de Ex’pression belofte dat hij alles uit z’n handen liet vallen en spontaan inschreef. Daarnaast is hij wat ouder en communicatief sterk. Roy hoort ons verhaal aan en aan z’n gezicht is af te lezen dat hij overduidelijk weet dat dit speelt. “You don’t want me to be a snitch, don’t you,” is zijn korte vraag. Gary en ik overtuigen hem dat hij echt niet als verklikker beschouwd wordt en dat studenten die er aan meegedaan hebben ook niet bestraft worden. “We don’t wanna lose our license, Roy!” En dat begrijpt Roy, ook hij wil afstuderen van Ex’pression met een geldig diploma. Nog dezelfde dag praten we met degene die een foto gemaakt heeft en een student die willig naakt geposeerd heeft. Dat maakt de zaak tegen Craig Deonik af. Michael Huang, onze personeelsmanager en jurist, zal contact met hem opnemen met de mededeling dat ik hem dienaangaande de volgende dag zal bellen. Dit kwaad moeten we echt in de kiem smoren. Craig is me voor, hij belt met de mededeling dat hij zeker zes tot acht maanden medische zorg nodig heeft en dat hij begrijpt dat hij vervangen gaat worden. Geen woord van spijt of wat dan ook. Op mijn vraag of hij begrijpt waarom, zegt hij “sure do,” en hangt vervolgens op. Hoewel ik opgelucht ben, blijft het moeilijk om van iemand van het eerste uur op deze manier afscheid te nemen, ook al is het een echte ‘sicko’. Thuisgekomen vragen Aad en Nel in koor waarom ik zoveel uren maak. Het concept van een startup succesvol maken is niet echt aan hen besteed, dus doe ik het af met een grap en een grol. Zaterdag is het ‘picture day’ voor alle voetbalteams, dus ook het onze dat unaniem door de spelertjes ‘Rampage’ is genoemd, zoiets van op rooftocht gaan naar de punten! Tussen het gekrioel van tientallen teams door vinden we onze fotoplek en laten ons vastleggen:

Tussen al het alledaagse geweld door is het trainen en coachen van voetballertjes rond acht jaar een waar genoegen. En inderdaad, met mijn Nederlandse achtergrond en voetbalverleden, zij het op amateurniveau, kan ik heel wat bijdragen. Het enige waar Kaj aan moet wennen is dat hij in plaats van ‘pa’ me rondom het voetbalveld ‘coach’ moet noemen. Blijft hilarisch. Er komt een uitnodiging binnen van Full Sail om met hen de affaire Ex’pression/Gary Platt in Winterpark te bespreken. Dat moet een vluggertje worden. Geen rechtstreekse vlucht, dus maak ik een reservering komende zondag op een American Airlines vlucht die me via Dallas naar Orlando brengt, waar ik dan rond middernacht aan zal komen. Maandag de bespreking en dan maandagavond weer thuis. Lang leve de lol! Maar een gunstig resultaat van de besprekingen zou de inspanning meer dan goed maken. Uiteraard moet ik nu met mijn billen bloot bij Gary. Rustig voor zijn doen hoort Gary mijn betoog aan en na mijn slotzin “well then, Gary, I suppose you can’t have a better representative than me,” stemt hij toe, ik mag hem vertegenwoordigen. Uiteraard heb ik in mijn betoog de onverantwoord hoge advocatenkosten behoorlijk aangedikt. So what? Weer een pak van m’n hart. Voordat Aad en Nel vertrekken, trakteren we ze de avond ervoor op een afscheidsdiner bij Scipolini’s in Walnut Creek. Goede Italiaanse keuken. Ofschoon ze het zeer naar hun zin hebben gehad, begrijpen ze toch niet waarom Astrid en ik zo in de weer zijn. En Astrid werkt niet eens! Astrid, die nog geen werkvergunning heeft, legt uit dat het goed is om in de gemeenschap actief te zijn, hetgeen sowieso zéér Amerikaans is. En met name op de school van Bo-Peter en Kaj doe je daardoor veel nieuwe contacten op. Aad en Nel knikken, maar of het doorkomt valt te betwijfelen. In ieder geval is het gezellig. Afgesproken wordt dat Astrid hen vrijdag naar het vliegveld van Oakland brengt, waarna mijn ‘vrienden’ van Martinair hen veilig naar Amsterdam zullen brengen. Wel moet gezegd dat drie weken familie in huis wel een beetje veel van het goede is. Zelf buig ik me die vrijdag met Gary over MB5, het grote symposium dat het weekend hierna plaats zal vinden.

In de aankondiging staan grote namen als John Perry Barlow, de beroemde dichter, politieke activist, maar ook tekstschrijver voor de Grateful Dead. Chuck D., de invloedrijke rapper en mede oprichter van Public Enemy, maar ook producer en politiek begaan. Daarnaast Thomas Dolby, de Engelse muzikant, producer, entrepreneur, maar ook onderwijzer. De hamvraag: komen ze ook. We besluiten eventueel daar in te vallen waar noodzakelijk. Uiteindelijk hebben wij ook wat te melden. Gary wenst me succes bij Full Sail maar heeft een laatste waarschuwing: “don’t let them fool you, Pete, they will be pleasant, but are rats.” Zo, plezierige ratten dus. Astrid kan er zaterdagavond tijdens ons een-op-een diner wel om lachen, ze kent Gary inmiddels. Ze maant me wel tot voorzichtigheid: “zo’n trip naar Orlando en terug in anderhalve dag gaat je niet in de koude kleren zitten,” waarschuwt ze me. “Ja, ja,” schud ik het van me af. Maar ze had gelijk. Nu ik even over twaalf ’s nachts op het vliegveld van Orlando sta, voel ik me niet geheel okselfris. Taxi naar Winterpark en als de bliksem na inchecken bij het Park Plaza hotel m’n mandje opgezocht. Maandagmorgen moet ik fris en scherp zijn! En zo voel ik me ook wanneer Full Sail’s grote man Bill Heavener voorrijdt in z’n glimmende Lexus. Met zuidelijke hoffelijkheid neemt hij mijn reiskoffertje aan en plaatst het in de kofferbak. De woorden van Gary springen als het ware mijn brein binnen: “pleasant but rats”.

Bill Heavener

Aan de andere kant, ik moet dit met een ‘open mind’ benaderen, anders komen we nergens. Ik moet zeggen dat Heavener me onderweg naar Full Sail uiterst charmant onderhoudt, ook met het ontstaan van Full Sail, waarbij hij Gary’s inbreng marginaliseert. Hij is zeer geïnteresseerd in ons reilen en zeilen, alsmede onder de indruk van Eckart. De man heeft alles goed nageplozen. Bij Full Sail aangekomen word ik ook begroet door Jon Phelps, die ik eerder in New York ontmoette. Phelps legt uit dat hij Full Sail begonnen is in 1979 in Ohio, toen nog Full Sail Center for the Recording Arts geheten. Daar onderbreek ik hem: “what about Gary Platt,” vraag ik kortaf. Phelps legt omstandig uit dat Gary weliswaar van grote waarde was, maar niet als oprichter bestempeld kan worden. De aandelenwaarde waar nu over gesteggeld wordt, heeft hij verdiend nadat Full Sail naar Florida verhuisd was. Om de stemming niet te bederven, laat ik het voor nu rusten, ik wil weten waar ze naar toe willen. Tot de lunch wordt er inhoudelijk niet over gesproken, maar zodra we bij het restaurant The Colony aangekomen zijn merkt Heavener op dat Gary op z’n minst een en ander van Full Sail heeft gecopieerd. Onmiddellijk riposteer ik dat ze van harte welkom zijn om persoonlijk Ex’pression te bezoeken om dit te checken. Maar naarmate de lunch vordert, komt de aap uit de mouw; ze willen een deel van Ex’pression verwerven omdat ze altijd al een vertegenwoordiging aan de westkust in gedachten hadden. “Don’t forget all the savings possible when we join forces,” voegt Heavener er nog aan toe. Nogal dronken, bedenk ik me, maar dit is niet de bedoeling. “What about Gary,” vraag ik ten overvloede. Nou, het één wordt met het ander opgelost, stelt Heavener. Ik koop tijd door te stellen dat ik dit met Eckart zal overleggen omdat hij uiteindelijk de grootaandeelhouder is. Dat begrijpt Heavener, immers hij is immers de grote man bij Full Sail geworden nadat hij ze in 1992 uit de financiële stront gehaald heeft. Na de zoveelste iced tea vinden we alle drie dat er genoeg huiswerk is, zodat we het gesprek beëindigen. Bill brengt me naar Orlando Airport. Vol charme wenst hij me een “fantastic trip back home,” en voorziet een grote toekomst voor de combinatie Full Sail/Ex’pression. Ik klop hem op de schouder met een “thank you” voor de gastvrijheid. Op de lange vlucht terug tollen m’n gedachten, niet alleen over Full Sail, maar ook over het ophanden zijnde MB5 symposium waar twee TV stations al hebben beloofd acte de présence te geven. Kunnen we waarmaken wat we beloofd hebben qua toekomst, dat is de vraag. En dan ook nog de boardmeetings over twee weken, waar Gary en ik een hele show van gaan maken, waarbij je moet denken aan treurig ‘live’ vioolspel bij het presenteren van de cijfers. Ik ben er nog niet uit, maar naarmate we San Francisco naderen en ik de stal ruik, voel ik me alweer wat beter.

Volgende week: angst over afzegging van de sterren bij het MB5 symposium. Hoofd administratie bezwijkt onder de druk. Een faliekant verkeerd aangepakte boardmeeting.