“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 53

Angst over afzegging van de sterren bij het MB5 symposium. Hoofd administratie bezwijkt onder de druk. Een faliekant verkeerd aangepakte boardmeeting.

“Told ya,” schampert Gary nadat ik hem verslag heb gedaan van mijn Full Sail trip. “They just wanna fuck me,” vervolgt hij. Maar daar heb ik even genoeg van. Ik vertel Gary in duidelijke bewoordingen dat het niet alleen om hem gaat, maar dat juist door hem Ex’pression ook onderdeel van het proces is geworden. En dat ik als CEO beide belangen tracht te dienen. Gary bindt in en we schakelen over naar de volgende uitdaging: MB5, dat komende vrijdag begint. Aan de ene kant hebben we daar John Perry Barlow, waarvan we niet weten of hij ongewild een aantal Grateful Dead aanhangers aantrekt, de zogenaamde ‘Deadheads’, en aan de andere kant Chuck D. met zijn rapper aanhang. Twee groepen die absoluut niet elkaars bloedgroep zijn. Ofschoon MB5 ‘by invitation only’ is, besluiten we security in te huren. Nu maar hopen dat iedereen zich aan de afspraken houdt, dat benauwt ons nog het meest. De volgende uitdaging ligt ook om de hoek: onze eerste boardmeeting, met een selecte groep notabelen, voorgezeten door Eckart. We besluiten om alle gewenste informatie in showformaat op te dienen, uiteindelijk zijn we een artistiek college. Kijken hoe dat overkomt. Nu weer even overschakelen naar onze ‘dog and pony show’ want KRON4, lokaal San Francisco TV station, vereert ons met een bezoek:

Nou, daar willen Gary en Peter wel voor poseren!

Daarna echt over tot de orde van de dag: bouwvergadering, verkoopvergadering, lunch met de salesreps, personeelszaken, onderhoud gebouw, net zo lang tot ik uitgeput m’n voetbalkoffertje pak, Kaj ophaal en naar de training van team Rampage ga. Vandaag heb ik besloten om kopballen te trainen, dat is hard nodig. Tot het moment dat mijn assistent Eric zegt “no go.” “What,” antwoord ik in verbazing. Kopballen zijn door de bond niet toegestaan onder 12 jaar. Kaj begrijpt er niets van, die oefent kopballen met Bo-Peter en mij in de voortuin. Oké, terug naar driehoekjes, het zij zo. Toch lekker ontspannend, en zo komen we ook thuis. Vrijdagmiddag voel ik me onrustig omdat de ‘trekker’ van die avond, John Perry Barlow, er nog niet is. Barlow is een beroemdheid, niet alleen vanwege zijn teksten voor de Grateful Dead, maar ook vanwege zijn politieke standpunten, de diverse boeken van belang die hij schreef, maar ook wegens zijn vrije manier van leven. Cocaïne en een meervoud aan vrouwen is hem niet vreemd. Een rebel in de ware zin van het woord.

Met dank aan Eckart dat Barlow participeert. Vlak voordat Gary en ik de officiële opening gaan doen in ons theater, dat tot de nok toe gevuld is, komt hij opdagen. Zucht van verlichting. En wederom gebeurt er iets wat met chemie te maken heeft. Welke onenigheden Gary en ik ook mogen hebben op zakelijk gebied, het verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra we op de bühne staan en startup Ex’pression aanprijzen. Barlow is wat Amerikanen noemen ‘the shit’ en weet al het publiek hangend aan z’n lippen te krijgen. Topavond. Het is goed thuiskomen terwijl Prince op de achtergrond zingt “party like it’s 1999”. Nu meer gericht op het millennium, dat wel! Zaterdag voor wederom een bomvol theater komt Chuck D. tot onze verbazing met zijn gespierde ‘posse’ zich ruim op tijd melden. Ook hij is behalve rapper een politiek geëngageerd dier.

Chuck D. met jack van zijn favoriete footballclub: The Oakland Raiders.

Sociaal geëngageerd als Chuck D. is, krijgt hij niet alleen met die inzichten het publiek aan z’n voeten, maar ook met zijn visie op muziek zoals de ‘scene’ er de komende jaren uit zal zien. Diverse break out sessies met muziekiconen zorgen ervoor dat eenieder aan z’n trekken komt. Met de wat vlakke Thomas Dolby sluiten we het weekend af en daarmee ook een krachttoer waarvan we niet wisten hoe het zou eindigen. Qua schouderklopjes tijdens het weekend zitten we wel goed, nu maar de PR resultaten afwachten, die moeten de investering en mankracht wettigen. Een nieuwe week breekt aan. Voor wat betreft de vervanging van Craig Deonik heb ik een pittige jonge Amerikaanse vrouw van Chinese afkomst op het oog. Ze heeft scorend vermogen en tijdens de verkoopvergaderingen komt ze met nuttige suggesties. Vooralsnog stel ik haar aan als Senior Managing Rep zodat ze in een rol als Director kan groeien. Ze gloeit van trots en zegt aan het eind van het gesprek: “I’ll give it my all!’ Grappig genoeg blijkt op de school van Bo-Peter en Kaj dat studenten van Aziatische afkomst veelal in de top-10 zitten qua resultaten, maar ook het best scoren in het schoolorkest. Dat wordt daar thuis met min of meer harde hand ingewreven. Yee Ju Lin glimt wanneer ik haar benoeming bekend maak tijdens de verkoopvergadering. Alle reps knikken enthousiast en instemmend. Een zenuwachtige nieuwe week breekt aan, de schaduw van de boardmeeting hangt als een donderwolk boven ons. Gary en ik hebben een voorlopig programma gemaakt. Vanwege het gewicht van de participanten, acteur Woody Harrelson, Wired Magazine oprichter Jane Metcalfe, Sybase real estate goeroe Hope Spadora en daarbovenop John Perry Barlow, die zo onder de indruk van Ex’pression was dat hij ermee instemde ‘on board’ te komen. En op het laatste moment kregen we de naam van Joichi “Joi” Ito door van Eckart. Dat is wellicht nog wel de grootste vis! Deze jonge 33-jarige Japanner is daadwerkelijk een whizzkid. Genoemd vorig jaar in Time Magazine als lid van de Cyber Elite, en in Business Week één van de 50 “Stars of Asia”. Te veel om op te noemen, maar ook een pikant detail; Ito is peetkind van Timothy Leary, de promotor van psychedelische drugs.

Joi Ito met Timothy Leary

Kortom een gezelschap dat best Eckart-waardig genoemd mag worden. Bram Zwagemaker is “the cherry on top,” gniffelt Gary terwijl we budgets en voortgang bespreken met Ed Niskanen. Die krimpt bij het horen van de naam Zwagemaker ineen. Bram staat niet bekend om z’n zachtmoedigheid en heeft met Ed al eens de financiële vloer aangeveegd. We gaan over de agenda en besluiten dat Ed om 4 uur ’s middags de cijfers zal presenteren qua investeringen, waar we nu staan en de prognose voor 2000. De presentatiesheets zijn in de maak dus daar geen probleem. Ed kijkt me aan als een hond die naar z’n bot zoekt. “Can you do it, Peter, I’m not really good at that,” vraagt hij me. “Nope,” antwoord ik hem resoluut, dit is jouw baan. Punt uit. “Okay Peter,” antwoordt hij zachtjes, met een licht schouderophalen. Vrijdag 29 oktober: de boardmeeting begint om 2 uur ’s middags en het verzoek komt of ik Eckart ’s ochtends om half tien van SFO wil ophalen, hij komt uit New Orleans. Mooi, ik kan nu wel gedag zwaaien naar m’n laatste moment van voorbereiding. Op één of andere manier is Eckart niet in z’n hum, hij is vrij zwijgzaam en ‘beveelt’ me om de geagendeerde punten strak af te handelen. “Yes sir,” antwoord ik monter, denkend aan de effecten die we in gedachten hebben. Eén voor éen komen de boardmember binnendruppelen, op Woody na. Eckart wacht 5 minuten en geeft dan aan dat de bijeenkomst kan beginnen. Na een kort welkomstwoord van Gary en mij wordt elk boardmember door één onzer studenten, Drew Loveridge, met de stem van een bokspromotor aangekondigd: “in the left chair Jane Metcalfe, on her right……”, de boardmembers kunnen er wel om lachen maar Eckart vindt het duidelijk niet leuk en geeft ongeduldig aan dat er haast gemaakt moet worden. Na het uitgebreide overzicht van Gary en mij, gevolgd door de ‘grand tour’ van Ex’pression, is het tijd voor een kleine pauze. Bram gebruikt de tijd om Ed Niskanen op te halen voor een saffie op de parkeerplaats. Even voor vier, het moment van de financiële presentatie, komt Bram met een soort van sarcastische lach op me af. “Nou,” zegt hij in z’n Rotterdamse tongval, “je mag die boekhouder van je wel even een bezoekie brengen, hij zit te sjeeken aan z’n bureau.” En jawel, Ed zit erbij of hij ieder moment geslagen kan worden. “Peter, please,” smeekt hij, “you do the presentation.” “Right,” antwoord ik kort en gris het begeleidende papierwerk van zijn bureau. Gezien de tegenslagen die we op financieel gebied ondervonden hebben, hadden we het grandioze idee om één van onze getalenteerde studenten, Renee Ting, die geweldig viool speelt, om voorafgaand aan de presentatie met droevige vioolmuziek te beginnen. Vonden Gary en ik een leuk. Welnu, Eckart laat duidelijk qua gezichtsuitdrukking merken dat hij er geen bal aan vindt:

Lekker begin van een presentatie die ik weliswaar niet zou houden, maar dankzij de voorbereiding behoorlijk in m’n vingers heb. Eckart en Bram stellen vragen waarvan ze de antwoorden kennen, uiteindelijk zijn ze wekelijks geïnformeerd, maar op een of andere manier scheppen ze er behagen in om me door het stof te laten kruipen. Maar, zoals met alles, ook aan deze beproeving komt een eind. Gary, duidelijk opgelucht dat hij vrij bleef van deze kastijding, komt naast me staan, waarna we vol enthousiasme de toekomst en het marketingplan van Ex’pression schetsen. We voelen een positieve vibe van de boardmembers en gooien er nog wat superlatieven tegenaan. Vragen beantwoorden we graag tijdens het volgende punt op het programma: cocktails. Eckart komt naar me toe na de toast “op Ex’pression” en zegt “ja pik, het is afgelopen met de speeltuin.” Ik voel me alsof de kampbeul naar me toekomt en zegt “het is voor je eigen bestwil”. Gaat leuk worden morgenavond met Eckarts housewarming party in Berkeley. Ik denk er sterk over om het af te zeggen.

Volgende week: Diner met boardmembers bij The Townhouse. Reactie van boardmember Joi Ito. Halloween nog leuk na deze boardmeeting?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *