“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 54

Diner met boardmembers bij The Townhouse. Reactie van boardmember Joi Ito. Halloween nog leuk na deze boardmeeting?

Gary komt naar me toe met een “sorry” waarvan ik niet zeker weet of het wel gemeend is. Laat ik het positief opnemen; wellicht een uiting van opluchting dat hij niet het doelwit was van het duo Eckart en Bram. In ieder geval heb ik Ed Niskanen gevrijwaard van een verbaal pak slaag. Het is interessant om te aanschouwen hoe de verschillende boardmembers enthousiast gesticulerend met elkaar de meeting bediscuteren. Gelach klinkt op en Eckart heeft inmiddels een metamorfose ondergaan. Hij verheugt zich op het komende diner bij The Townhouse en dolt met Woody Harrelson. Na hem gevraagd te hebben of hij ergens ooit wel eens op tijd gekomen is, troont hij hem naar buiten voor een joint. Langzaam kom ik weer tot rust. In The Townhouse zit Eckart ‘natuurlijk’ in het midden naast Woody en Barlow, en hebben Jane Metcalfe en Joi Ito ook elkaar gevonden. Gary, Bram en ik complementeren de tafel aan de buitenkanten met tussen ons soundguru John Meyer en Hope Spadora van Sybase. Er wordt daadwerkelijk onderhoudend en geamuseerd met eenieder gesproken, maar op enig moment zijn we Woody kwijt. Een dame aan de bar die hem geobsedeerd bestudeerde, heeft het voor elkaar gekregen om hem naar buiten te tronen. Gary fluistert iets te luid “fucking moviestar, how’bout us, Pete?” Eckart die dit hoort zegt luid “you guys are too fucking ugly,” en barst daarna in lachen uit. Bram schuifelt naar buiten om Woody op te scharrelen, maar eigenlijk om een saffie te roken. En in die sfeer eindigt de avond. Eckart kletst me op de schouders, bedankt me en zegt uit te zien naar de housewarming party van morgenavond. Ook moet ik Astrid nogmaals bedanken voor de warmte die ze aan het interieur gegeven heeft. Schaapachtig bedank ik hem namens Astrid en zegt dat ze zich verheugd op de party, hetgeen waar is. Dus moet ik verder niet zeiken over al dan niet gaan. We gaan. Thuisgekomen toont Astrid zich zeer verheugd over het geheel en om de huiselijke vrede te bewaren ‘vergeet’ ik de Eckart/Bram aanpak. Geen genade zaterdagmorgen voor de vermoeide oude strijder, de kinderen springen bovenop me. Kaj heeft zich al in z’n voetbalspulletjes gestoken en noemt me ook in bed “Coach Peter”. Kleine boef. Na een partijtje catch-as-catch-can met de boys begeef ik me in m’n ochtendjas, gewapend met een mok koffie, naar m’n computer. Ik open een uiterst positieve e-mail van Joi Ito, gezonden vanaf het vliegveld aan mij, met een kopie naar alle boardmembers en program directors Rob Gibson en Duke Zaffery:

Behalve vreugde voelt het ook als een scheut nieuwe energie in m’n lichaam. Nu begrijp ik ook gelijk meer van Eckarts strategie. Hij hangt de strenge bovenmeester uit met vragen waarvan hij de antwoorden kent. Vervolgens wacht hij onze response af, waarna hij de stemming van de voornamelijk door hem geselecteerde boardmembers peilt. Enthousiasme alom, plan geslaagd. Uiteraard ben ik ook benieuwd wat er gebeurd zou zijn na negatieve reacties. Evil! Ik schiet in de lach omdat Eckart plotsklaps in m’n hoofd opkomt als Mike Myers creatie Dr. Evil, maar dan met haar:

Maar, om ons zó aan te pakken om een bepaald resultaat te boeken, dan moet je wel een beetje ‘evil’ zijn. Deze les sla ik op, zal me niet weer gebeuren dat ik me zo laat opnaaien. Tevens zal ik Eckart erop aanspreken dat er weer geen geld is overgeboekt, en dat is dodelijk in deze doorbraak fase. Genoeg voor nu, coach Laanen gaat de Rampage ploeg leren hoe een buitenspelval op te zetten tijdens de wedstrijd die we gaan spelen. Nou, dat valt niet mee, de spelertjes kijken me aan of ze water zien branden. Oké, dan doe ik het anders, de achterste linie loopt met de coach mee wanneer we in de aanval zijn. De laatste man moet op mij letten en neemt de backs mee. Kaj moet keepen, en is daar boos over. Kaj wil doelpunten maken. Ik wil dat hij ze tegenhoudt, zo simpel is het. Komt erbij dat je hem niet zomaar omver loopt. Het lukt allemaal aardig, de spelertjes vinden het interessant en de ouders denken dat die coach uit Nederland niet helemaal lekker is. Douchen is er niet bij omdat er geen clubvoetbal is, dus ook geen kantines of kleedlokalen. Terug nu, met een wat stuurs kijkende Kaj, zodat Astrid en ik ons gereed kunnen maken voor de housewarming party van Eckart. Het wordt snel donker en kil zo, eind oktober, en om Eckarts huis in de Berkeley Hills te bereiken, ontkom je niet aan een ‘kruip door sluip door’ route. Auto parkeren, voorwielen op de heuvelachtige weg in de verplichte stoepstand en deur stilletjes openen om niet op te vallen. Eckart ‘spot’ ons onmiddellijk en snelt naar ons toe, waarbij hij zijn fraaie ‘Richard Branson’ welkomst gebit ontbloot:

Hij omarmt ons alsof we verloren kinderen zijn en stelt ons voor aan de weinige mensen die we nog niet kennen. Met name Astrid krijgt heel wat lof toegezwaaid voor de wijze waarop ze de inrichting gestalte heeft gegeven. Weer van die momenten dat je heen en weer geslingerd wordt tussen liefde voor de man en een hekel aan, wanneer je even terug gaat in de tijd. Ik verman me en geniet van het moment. Wel fluister ik hem op een onbewaakt moment in z’n oor dat de bodem van de schatkist vervaarlijk in zicht komt. En dan volgt zo’n typisch Eckart antwoord: “luister Peet, daar heb ik Bram voor aangesteld, dus regel dat met hem.” Helaas, Bram Zwagemaker is een van de weinige afwezigen, hij heeft een middagvlucht vanaf San Francisco naar Schiphol genomen. Na nog wat ‘small talk’ wordt hij door Jane Metcalfe bij me weggetrokken. Tegen elf wenkt Astrid me met een blik die ik ken, het wordt te gezellig en morgen, ondanks dat het zondag is, wacht een drukke dag: Halloween. Astrid vordert mijn autosleutels en na een rondje ‘hugs and kisses’, rijdt ze ons veilig naar huis. We nemen daar nog één afzakkertje en constateren dat het een bijster gezellige en geslaagde avond was. Zondagmorgen komt sneller dan gewenst, maar ja, de jongens zijn super opgefokt omdat vandaag de grote ‘trick and treat’ dag is. Omdat Ex’pression klokje rond open is, hebben Gary en ik besloten om de aanwezige studenten te bekogelen met snoep. Nu nog een geschikte outfit. Het kost me niet veel moeite om iets te bedenken na onze eerste, vrij brute boardmeeting:

Gary haalt me op en ligt in een stuip wanneer hij me ziet. “Shit man, looks like you’re bullet proof,” giert hij het uit. Bij Target halen we een grote zak met Halloween strooigoed, zoals mini brosjes, mini marsjes en vrij veel hard snoepgoed. Bij Ex’pression aangekomen sluipen we naar het eerste de beste klaslokaal en bekogelen de studenten met snoepgoed. Voordat we de deur hebben kunnen sluiten, krijgen we zelf een hagel aan snoepgoed terug. In het volgende klaslokaal zijn ze op ons voorbereid en blokkeren de deur. We leggen het snoepgoed voor de deur en besluiten dat het genoeg kwajongenswerk is voor vandaag. Uiteindelijk moeten we onze kinderen ook nog begeleiden op hun ‘trick and treat’ tochtje omdat er altijd lieden in huizen zijn die andere zaken in gedachten hebben met jonge kinderen. Helaas, maar waar. In ieder geval voelen Gary en ik ons als in onze tweede jeugd, zo zou je aan ons stomme gelach om niets kunnen afleiden. Gary zet me thuis af, waar de jongens al ongeduldig op me staan te wachten om op hun beurt langs de huizen te gaan om daar het nodige snoepgoed te vergaren.

Zodra iemand de deur opent roept het dynamische trio eendrachtig “trick or treat” en voorwaar, na enkele uren kunnen ze een snoepwinkel beginnen! Sarcastisch bedenk ik me om de opbrengst voor Ex’pression aan te wenden. 15 november is het weer ‘payday’ en laten we daar net niet voldoende geld voor in kas te hebben. Spreadsheets liegen niet, en die hebben ze ruim op tijd in Kasteel Moersbergen gekregen. Het zal toch niet?! Of worden er weer spelletjes gespeeld? Kom op Laanen, aandacht voor de boys, zeker voor Ivar, wiens korte beentjes het begeven. Op mijn schouders huiswaarts waar Astrid ons net als in de reclames opwacht met krachtige kippensoep. Helaas, de jongens hebben inmiddels zoveel snoep stiekempjes onderweg naar binnen gehakt, dat één kopje voor hen meer dan voldoende is. Oh well, het is hun eerste Halloween in Amerika, dan kun je ook wat soepeler zijn. Toch blijft achterin mijn hoofd dat geldgebrek probleem nijdig aanwezig. Ik moet er vanuit gaan dat het volgende week gestort wordt, niemand is gebaat bij onrust onder het personeel. En Eckarts ‘miljardair’ status doet daar geen goed aan. Maar morgen, allerheiligen, wordt Ivar drie, dus dat gaan we vrolijk vieren, geen gemieter.

Volgende week: spanning of het broodnodige geld binnenkomt. De verrassend inkomende klas van november. KRON4 weet ons weer te vinden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *