“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 55

Spanning of het broodnodige geld binnenkomt. De verrassend inkomende klas van november. KRON4 weet ons weer te vinden.

Allerheiligen: 1 november dus. En wie is er jarig? Het jongetje dat om zes uur bovenop me springt en in Düsseldorf is geboren. Dikke pret, althans, nadat ik weer op adem gekomen ben. “Blijf je thuis, daddy,” vraagt Ivar met wijd opengesperde blauwe ogen. “Um…..nee,” antwoord ik met zoveel liefde als ik maar in mijn stem kan brengen, “maar om vier uur gaan we vanmiddag met je broers en wat vriendjes naar Chuck E. Cheese.”

Er gaat een orkaan van gejuich op. Chuck E. Cheese is dé plek voor kinderfeestjes, -spelletjes en -voedsel. Ook dé angstbezorger voor ouders die mee uitgenodigd worden! Hordes kinderen maken een paar uur ‘normaal’ oudergedrag onmogelijk. Ivar rent naar de slaapkamer van z’n broertjes om ze het heugelijke nieuws mede te delen. In de tussentijd beloof ik Astrid met m’n hand op het hart Ex’pression tijdig te verlaten. Ze kent me! Nu snel highway 24 op, want om acht uur is er een zogenaamde ‘Big’ Management Team meeting, dus alle blokhoofden zullen aanwezig zijn. Ook Eckart zal acte de présence geven. Hij vertrekt morgen en pakt dit nog even mee. Ik heb hem op het hart gedrukt tijdig aanwezig te zijn omdat we exact op tijd beginnen, zonder aanziens des persoons. Mijn motto blijft dat de participanten die op tijd zijn niet gestraft hoeven te worden voor hen die te laat komen. Sommige notoir, zoals Gary, hoewel die nu mooi op tijd is, wetend dat Eckart er ook zal zijn. En Eckart is er zelfs vóór mij! Zijn Chrysler convertible staat parmantig op de beste plek. Eenvoudig te herkennen aan zijn kentekenplaat:

Ja, ja, alles heeft een Ex’ in de naam van zijn ventures. Ook zijn kentekenplaat ontkwam er niet aan, maar dat is te koop in Californië! Hoeveel keer ik niet heb uit moeten leggen dat zijn investeringsvehikel, Ex’tent, staat voor Eck’s tent, is niet meer bij te houden. Maar goed, ik heb mooi nieuws voor deze vergadering, het nieuw aangestelde hoofd van de salesreps, Yee Ju Lin, heeft het gepresteerd om met haar kleine crew het naar beneden gestelde aantal van 12 inkomende studenten op te krikken naar 25. Een prestatie van formaat. Dat wordt een feest komende donderdag wanneer ze zich melden. Eckart begroet me zoals alleen hij dat doet: “mooi op tijd jongen, je ziet dat het aan de top begint,” wijst hij op zichzelf met een brede grijns. “Zeker weten Eck,” antwoord ik kort en ga hem voor naar klaslokaal 3 waar de vergadering plaats vindt. Iedereen is vol verwachting nu de grote meester zelf aanzit. Hoe hij het voor elkaar krijgt weet ik niet, maar hij weet een compliment altijd te veranderen in een les van de hoofdmeester. Nadat ik een glunderende Yee Ju een pluim heb gegeven voor haar prestatie, neemt Eckart het woord, waarna alle blokhoofden devoot naar hem opkijken. Ik bedenk me dat Amerikanen best wel wat weghebben van Duitsers. Wanneer het opperhoofd spreekt, dan keren alle hoofden één richting, ze luisteren en knikken beamend. “Twenty Five is great, no doubt,” begint hij om daarna uit te leggen dat het oorspronkelijke aantal 30 was en dat hij nu wel verwacht dat we ons aan de gebudgetteerde aantallen houden. Gary protesteert: “c’mon Eckart, that’s too easy.” Ondanks Eckarts fronsende blik gaat Gary door en geeft aan dat mijn wekelijkse rapporten voor zich spreken. Zonder de Amerikaanse aanwezigen te schofferen, haal ik enigszins snerend nog maar eens in het Nederlands een oude koe uit de sloot: “je weet het Eckart, voorspellen is moeilijk, vooral als het om de toekomst gaat.” Dat haalt de kou uit de lucht en Eckart gaat tot opluchting van alle blokhoofden over op het hoe en waarom van zijn successen, en wat we daarvan kunnen leren. Dat doet hij dan weer zo charismatisch, dat je er alleen maar bewondering voor kunt hebben.

Echter, wanneer je zo lang meeloopt als wij twee, doet het je toch denken aan de “eerst afbreken, daarna opbouwen” theorie. Maar het werkt, je voelt de motivatie aanzwellen. De vergadering sluit ik om negen uur af omdat iedereen nu terug moet naar zijn of haar klaslokaal, dan wel intake van studenten moet verzorgen. Zelf moet ik de constructiebijeenkomst leiden. In bijzijn van Eckart, dat wel. En niet te vergeten, om vier uur vanmiddag word ik bij Chuck E. Cheese verwacht. Klapjes wanneer ik dat niet haal. En dat begrijpt Eckart heel goed, gek als hij is op zijn dochter Clien. De bouwvergadering met Dennis Stearns loopt op rolletjes, Eckart stelt de juiste vragen, vindt dit zeer interessant en wil alles weten over de rol van ster architect John Storyk. “Beauty beats costs,” vat hij het kort samen. Stearns beaamt dat Storyk schoonheid belangrijker vindt dan de kosten en dat hij dat zelf corrigeert waar hij kan. Eckart is onder de indruk van Stearn’s kunde en passie en nodigt hem uit voor aanpassingen aan zijn Berkeley woning. Iedereen tevreden, ik als de sodemieter naar het feestje van Ivar. Daar staan onze jongens al ongeduldig op me te wachten, aangevuld met de kinderen van Gary. Ook Gary voegt zich later bij ons, met vrouw Debbie en zijn schoonmoeder in z’n kielzog. Gary heeft voor Ivar een prachtig cadeau meegenomen: een Furby, de hit van 1999. Ivar vindt het een beetje eng wanneer de Furby op de meest vreemde momenten gaat spreken of reageert op een beweging. Hij krabt wat achter z’n oren maar wil de Furby niet afstaan aan een van de andere boys.

We worden niet teleurgesteld in het ‘Chuck E. Cheese’ effect. Zodra onze jonkies de speelarena betreden, komt er een gekte over hen die met geen pen te beschrijven is. We doorstaan de drie uur die we er doorbrengen, inclusief junkfood. De volwassenen snakken na deze beproeving naar een alcoholische versnapering, maar de kinderen hebben een topdag, en daar gaat het uiteindelijk om. En zo is de kop van de week er weer af, waarna ik Eckart dinsdagmiddag naar SFO breng, San Francisco’s internationale vliegveld. Onderweg maan ik hem nog over de gelden die nog steeds niet binnen zijn. Eckart belooft het bij Bram Zwagemaker aan te kaarten en gaat vervolgens, in mijn mooie Chrysler 300M nota bene, van z’n laatste joint genieten. “Ja pik, dadelijk ruim tien uur zonder, en dat valt niet mee,” zegt hij met z’n ogen dicht, genietend van een forse trek. Nou ja, bedenk ik me, als dat geld maar binnenkomt. Bij ‘International Departures’ geeft Eckart me een flinke omhelzing en bedankt me voor mijn leiderschap. Het zou fijn zijn wanneer hij dat ook eens meer in uitgebreidere kring verklaarde, mopper ik. Enfin, beter zo dan anders. Vrijdag komen de ‘newbies’ in. Nieuwe studenten geven zo’n injectie van vreugde wanneer je naar al die leergierige koppies kijkt, maar ook naar de meest wilde haardrachten en tatoeages, neus- en oorringen. Gary en ik heten ze welkom in het naar Meyer Sound genoemde theater, en wat we ook vertellen, het gaat erin als een aflaat in een ouderling. Wat we niet weten is dat tijdens ons relaas een cameraploeg van KRON Channel4 ons gadegeslagen heeft.

KRON4 is hét TV station van de San Francisco Bay Area en Gary en ik, toch al ‘in the mood’, geven dan ook een spetterende toer van het gebouw. Ze denken zelf dat de reportage wel in het zes uur journaal opgenomen zal worden. “That would be fucking awesome, Pete,” kraait Gary uit van vreugde. Wat niet zo ‘fucking awesome’ is, is dat het geld nog steeds niet op onze rekening staat, en dat met een goede week te gaan voordat de salarissen uitgekeerd moeten worden. Gary en ik besluiten om dat leed in The Townhouse weg te spoelen met een goed glas Chardonnay. Rond een uur of zeven, wanneer we op het punt staan om te vertrekken, komt iemand aan de bar zitten die vraagt of we “those Expression folks are who were just on the news”. We glimlachen bescheiden, maar vol trots verlaten we onze favoriete ‘hangout’ om ons naar onze auto’s te begeven. Zondag dienen we ons wederom te melden bij Ex’pression voor ons ‘Open House’, waarvoor zich iets minder dan honderd mensen aangemeld hebben. We zijn benieuwd of onze KRON4 reportage nog van invloed is. In ieder geval hebben we genoeg studenten die groepjes geïnteresseerden kunnen rondleiden naar de diverse stations, waar de leerkrachten dan een presentatie geven. Tevens leek het ons een sterk punt dat potentiële studenten vragen kunnen stellen aan studenten die op het punt staan af te studeren, zonder dat Ex’pression management over hun schouders meeluistert. Ik ga Gary ophalen, zodat ik zeker weet dat hij op tijd is. Je moet wat! Heel tevreden stappen we in en begeven ons huiswaarts. Het geld ben ik echter niet vergeten, daar componeer ik thuis nog wel een e-mail over.

Volgende week: KRON4 invloed op ons ‘Open House’. Het spant of de broodnodige financiën binnenkomen. Gespannen Silent Planet boardmeeting met Bram Zwagemaker in Florida.