“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 56

KRON4 invloed op ons ‘Open House’. Het spant of de broodnodige financiën binnenkomen. Gespannen Silent Planet boardmeeting te verwachten.

Thuisgekomen besluit ik dat het nu niet ‘t geschikte moment is om een e-mail op poten te schrijven over het niet overgeboekte geld. Beter om dat te doen na ons ‘Open House’ van komende zondag. Wanneer dat een succes is, dan is het iets makkelijker om een grote bek te hebben. En morgen, niet te vergeten, de laatste wedstrijd van het voetbalseizoen voor team Rampage. Na afloop dienen ook nog de prijzen uitgereikt te worden, en daar zijn ze in Amerika gul mee. Nu eerst de rest van de vrijdagavond genoeglijk doorbrengen met de familie, zonder kopzorgen. Zaterdagmiddag, na een gezapige laatste wedstrijd, begeven we ons naar Rocco’s Ristorante Pizzeria, dé plek waar om gevochten wordt wanneer het om dit soort prijsuitreikingen gaat.

Om al die spelertjes op het juiste moment aan tafel te krijgen is alleen al een ‘hell of a job’. Het tijdig uitserveren van de pizza’s en assistentie van de ouders helpt. En dan begint het eindeloze prijs uitreiken op elk niveau. Nog net geen beker voor de speler met de dunste beentjes! Hulpcoach Eric en ik beoordelen elk spelertje en geven gemotiveerd aan op welk gebied ze zich kunnen verbeteren. Vervolgens is het de beurt aan de ouders om de coaches te bedanken. Eric wordt hartelijk bedankt en krijgt een plaque. Voordat ik de mijne krijg moet ik nog door een riedeltje opmerkingen: m’n ‘charmante’ accent wordt lacherig aangehaald, ook dat ik af en toe football zeg in plaats van soccer, maar vooral hilarisch vinden ze de manier waarop ik de buitenspelval behandeld heb. Gejuich, waarna de plaque overhandigd wordt.

Ik bedank de ouders die ons ondersteund hebben, met name de team mom, en benadruk nogmaals met een “I love those boys”, hoe ik ervan genoten heb. Kaj, die inmiddels beter Engels spreekt dan ik, kijkt hoe z’n medespelers dit oppikken, en trekt dan een trots gezicht. Geslaagd! Terug naar huis meldt hij me in de auto dat hij het toch niet zo erg vond om keeper te zijn. Mooi toch?! Een zaterdagavond uit het boekje, de jongens bekijken Pixar’s filmkraker ‘A Bug’s Life’ terwijl Astrid en ik ons bij een wijntje beraden over aankoop van een woning met meer slaapkamers. Bo-Peter en Kaj slapen nu op één slaapkamer en we denken dat op termijn dat onwenselijk is. Spannend ook. Maar het geeft wel aan hoeveel vertrouwen we hebben in het succes van Ex’pression. Als een duveltje uit een doosje duikt de geldkwestie weer op in m’n hoofd, even niet melden besluit ik, daar staan Astrids oren vast niet naar. We moeten zo snel mogelijk cash positief worden, zo simpel is het! Ik laat het in ieder geval de avond niet bederven. Zondag vroeg dag, het ‘Open House’ begint om 9 uur en ik heb afgesproken om Gary een uur eerder op te halen. Wanneer ik zijn court inrij, staat hij zowaar al buiten op me te wachten. Rond half negen arriveren we bij Ex’pression waar tot onze genoegdoening zich al een hele rij bij de ingang gevormd heeft. “KRON effect, baby,” spint Gary van tevredenheid. Via de achteringang bereiken we het theater, waar alles in gereedheid is gebracht. Alle studenten die voor ons gaan werken hebben zich ook gemeld en zullen per kleur van de opleiding aan de deelnemers van het Open House gekoppeld worden. Het theater vult zich met naar schatting 150 mensen, meer dan 50% boven het aantal opgegeven personen eind vrijdag. Kippenvel. Gary en ik worden aangekondigd en krijgen een hartelijk applaus. Het verhaal van de trip de we hebben gemaakt van opbouw tot dit moment van realisatie wordt ademloos beluisterd. We moeten in een vorig leven entertainers geweest zijn. De mensen worden voor de rondleiding gekoppeld aan de diverse studenten, waarna het circus in ons 4000 vierkante meter gebouw kan beginnen. Q&A, vraag en antwoord dus, zal na afloop plaatsvinden en specifieke technische vragen kunnen ze tijdens de rondleiding kwijt aan de instructeurs. De tijd die voor ons beschikbaar komt geeft ons de mogelijkheid om dit soort evenementen te optimaliseren. Net als door de week bijvoorbeeld om te bezien hoe het bij bepaalde sessies toegaat:

Sound Arts Director Duke Zaffery, uiterst links, instrueert.

Het loopt als een trein en ik besluit om mijn ‘Weekly Update’ op kantoor te maken, en niet thuis. Waar ik natuurlijk mee worstel is hóe de problematiek van het geld aan te pakken. Eerst maar het goede nieuws vermelden van ons verschijnen op TV en de hoge opkomst van het Open House. Het zou me niet verbazen wanneer Bram Zwagemaker de duimschroeven weer wat aandraait: “Who is the boss?” De salarissen moeten er maandag over een week uit, deels op bankrekeningen, maar ook met checks voor hen die dat willen, en waarschijnlijk schulden hebben. Maar dat gaat mij niet aan. Er is onlangs bij Ex’tent ene Chris aangenomen om de financiële dagelijkse zaken te behartigen. Ik besluit het politiek aan te pakken en net te doen of Bram deze Chris opdracht heeft gegeven om dat geld over te boeken:

Na op ‘send’ te hebben gedrukt, komt er een gevoel van rust over me, dit lijkt me de beste oplossing zonder dat iemand gezichtsverlies lijdt. Ik word geroepen voor een akkefietje en voordat ik er erg in heb staan Gary en ik weer op de bühne, nu om vragen te beantwoorden. We weten exact waar het om draait: banen. Als privé school dienen we 72% van de studenten binnen 6 maanden na afstuderen een baan te bezorgen, voorwaar geen sinecure. Aangezien we nog geen studenten geplaatst hebben, want een afgestudeerde klas hebben we nog niet gehad, is alleen die theoretische uitleg mogelijk. Wat de doorslag geeft is dat we inmiddels een stagiaire overeenkomst aan het voorbereiden zijn met Pixar, recentelijk in Emeryville gevestigd. Pixar dat Disney overdonderd heeft met kaskrakers als ‘Toy Story’ en ‘A Bug’s Life’, daar kan je mee aankomen. Na afloop merk je het ‘KRON4’ effect, we worden aangesproken als rockstars. Voelt goed, dat wel, nu het geld nog. Terug naar huis rijdend verzucht Gary dat hij zich “high as a kite” voelt. Morgen is het maandag, en ik breng Gary bij dat de vlieger dan weer aan de grond gebracht moet worden. Gary grijnst en begint een joint te draaien. “Not in my car Gary,” protesteer ik. “Just preparing, baby, just preparing,” mompelt Gary, wetend dat hij me tuk heeft. Thuisgekomen baad ik me in de aanwezigheid van Astrid en de boys en doe uitbundig verslag van het geslaagde ‘Open House’. De week verloopt volgens de gebruikelijke patronen, de gebruikelijke vergaderingen, maar op donderdag 11 november is het geld nog steeds niet binnen. Ik beleg een meeting met financiële man Ed Niskanen en Gary. Gary is heel boos en de “fucks” vliegen in de rondte. Helaas komen we daar niet mee verder. Cashflow dus. De slotsom is dat dankzij de voorschotten die betaald zijn door november en januari 2000 studenten, er voldoende geld in de bank is om het gros van het personeel te betalen. Dat betekent dat de dure jongens even geduld moeten hebben. “So be it,” besluit ik de bijeenkomst. Bedrukt verlaten Gary en Ed, ook dure jongens, mijn kantoor, zelf voel ik me wel goed. Immers, we zijn te ver in het proces om Ex’pression te laten tanken, het zou kapitaalsvernietiging van de eerste orde zijn. Je voelt dat dit niet gaat gebeuren, maar wat heeft het voor zin om ons zo te piepelen? Zo van “laten we eens kijken in hoeverre ze hun eigen broek kunnen ophalen?”. Contraproductief en onrust zaaiend, dat is het. Vooruitlopend op onze boardmeeting bij Silent Planet, volgende week donderdag in Orlando, stuurt baasje John-Erik Moseler ons met de stukken ter voorbereiding een bewerking van de beroemde foto van de bijeenkomst van Jalta net voor het einde van de tweede wereldoorlog. De grote mannen van Engeland, de Verenigde Staten en Rusland zijn duidelijk bewerkt:

V.l.n.r. Peter als Churchill, Eckart als Roosevelt en Gary als Stalin

De bijeenkomst in Jalta was belegd ter bespreking van de reorganisatie van Duitsland en Europa na de oorlog. Dat John-Erik hiermee subtiel wil aangeven dat er ook bij Silent Planet werk aan de winkel is, blijkt uit de stukken. Ondanks al de prijzen die ze gewonnen hebben met hun artistieke werk, zijn ze niet in staat gebleken om dat in rendabele opdrachten om te zetten. Dat wordt gezellig volgende week met houthakker Bram Zwagemaker aan mijn zijde. M’n gedachten dienaangaande worden onderbroken door Doreen, onze gedeelde assistente. “Peter, Liz Altieri on line one.” Liz is de lokale bankmanager van de Summit Bank in Emeryville en hopelijk brengt ze goed nieuws over onze kredietaanvraag. “Hey Liz,” begin ik monter, “what’s new?” In ieder geval is er over de kredietaanvraag nog niets beslist. Voordat ik haar kan vragen wat de reden van haar belletje is, stuift Gary binnen om te melden dat we volgende week een presentatie geven bij de lokale Kamer van Koophandel. “Fine,” zeg ik ietwat geïrriteerd en in plaats van Liz op “hold” te zetten, druk ik haar weg.

Volgende week: het nieuws van Liz Altieri. De presentatie bij de Emeryville Chamber of Commerce en de tweedaagse boardmeeting bij Silent Planet.