“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 58

Scherpe discussie bij Silent Planet. Xmas party bij Shirley Nelson, eigenares van de Summit Bank. Problemen met Gary over Full Sail.

In alle vroegte onderweg naar Silent Planet deelt Bram me mede dat hij het overgewicht van Loyd niet aan zal kaarten. “Fijn,” schokschouder ik. Lekker belangrijk nu. De uren die we hebben voordat zowel Bram als ik moeten vliegen, vliegen ook voorbij. We leggen de nadruk op meer agressief commercieel uit de hoek komen, pronken met de prijzen die je gewonnen hebt, maar vooral ook zoeken naar een representatieve behuizing. John-Erik en Loyd kijken ons van tijd tot tijd schaapachtig aan. Loyd, zeer getalenteerde lead zanger van een moderne christelijke band met de naam Prodigal, gooit het eruit: “nobody ever told us how to spend the money like you guys do, awesome!”

Bram, die buiten niet kan wachten om een rokertje op te steken, zegt heel abrupt: “vanmorgen zag ik zo’n televisie predikant mensen geld uit hun zakken kloppen voor z’n eigen extravagante levensstijl. Daarentegen zijn onze evangelische broeders van Silent Planet zo eerlijk dat je ze van tijd tot tijd naar de randjes van de wet moet sleuren.” Hoofdschuddend maakt hij halverwege z’n peuk uit, waarna we de slotronde van ons gesprek ingaan. Eigenlijk is het één richting verkeer, Bram en ik geven de richtlijnen aan terwijl John-Erik en Loyd driftig aantekeningen maken. Echter, wanneer ‘t over het onderdeel artistieke invulling gaat, dan staan ze vol passie hun mannetje. Na een snelle sandwich word ik naar het vliegveld van Orlando gebracht, waar we vol goede moed afscheid van elkaar nemen. Goede moed en enthousiasme omdat beide partijen overtuigd zijn van de goede wil en de vele mogelijkheden. Bram heb ik reeds eerder gedag gezegd, die was voornemens om ook maar eens een bezoekje bij Full Sail af te leggen. Zelfde vlucht met United Airlines terug, via Denver weer naar Oakland. Aangekomen in Oakland kan ik een zucht van opluchting niet voorkomen, m’n kont kreeg hevig last van de slechte zitting die ik vanaf Denver moest verduren. De laatste drie kwartier echt van de ene bil naar de andere bil gewisseld. Het genot van vliegen. Not! De dagen tot Thanksgiving werk ik hijgend talloze bijeenkomsten af, worstel me door talloze notulen en geef leiding aan talloze mensen die in ons eerste jaar van volledig functioneren dat broodnodig hebben. Voor ons is een belangrijk gegeven dat we volledig geprepareerd zijn qua software voor de overgang naar het millennium, en dat de bouw op het punt staat afgerond te worden. Over een hoofdpijn dossier gesproken! Thanksgiving, een feest dat traditioneel gehouden wordt ter ere van een oogstmaaltijd van pelgrims met merendeel indianen. Zou in 1621 gehouden moeten zijn. De meeste indianen doen er niet aan mee omdat de blanken hen daarna opgejaagd en bijna uitgemoord hebben. Maar goed, traditionele vakantiedag waarbij vooral veel kalkoen gegeten wordt. En voor onze eerste Thanksgiving zijn we uitgenodigd bij Debbie en Gary Platt. Debbie’s moeder, die we beleefdheidshalve Miss Carol noemen en bij hen inwoont, is ook van de partij en keuvelt er lustig op los.

V.l.n.r. Gary’s schoonmoeder, Peter, Astrid en Ivar

De Laanen boys en de Platt boys doen keurig mee aan tafel, waarna ze tot hun grote vreugde geëxcuseerd worden. We dobberen lekker de dag door en Gary en ik hebben alles wat met Ex’pression te maken heeft losgelaten, we genieten van het moment en de ‘frozen Margaritas’. Debbie en Astrid zien erop toe dat we aanspreekbaar blijven, hoewel er tussen die twee niet echt van chemie gesproken kan worden. Maar ja, wat wil je, Astrid borrelend van levenslust en energie naast Debbie, veelal overschaduwd door Gary, die een wat muisachtige uitstraling heeft. Misschien een kwestie van tijd, mijmer ik. In de auto, onderweg naar huis, met de jongens vlak achter ons, praten we er niet over. Die kleine potjes hebben echt grote oren! ’s Avonds daarentegen, met de jongens inmiddels in dromenland, spreken we wel onze verbazing daarover uit. Hoe is het mogelijk dat een joint liefhebbende, flamboyante, soms uitzinnig type als Gary getrouwd is met muis Debbie? Ik laat Astrid een foto zien van een foto sessie van vorig jaar op de baai, waar Gary aan het dollen was en van geen ophouden wist:

”Volgens mij was dit z’n Elvis imitatie,” hou ik het luchtig. Ik moet er eerlijk gezegd wéér om lachten. Astrid wat minder. We houden het er op dat zij wellicht in staat is om Gary’s vlieger van tijd tot tijd weer op de begane grond te brengen. Daarna laten we het rusten, wat gaat het ons uiteindelijk aan? We hebben besloten dat Gary en ik de kerstparty van Shirley Nelson bij gaan wonen. De eigenares van de Summit Bank heeft op de uitnodiging laten weten dat slechts twee personen per bedrijf kunnen deelnemen, waarbij natuurlijk gedacht werd aan de CEO met echtgenote of iets dergelijks. Aangezien wij menen dat deze party voor Ex’pression van betekenis kan zijn vanwege de vele te verwachten notabelen, lijkt het ons beter om als duo daarheen te gaan. Aangekomen gaan we dan ieder onze eigen weg om zoveel mogelijk mensen te benaderen. Goed plan, maar daarvoor eerst nog een partijtje tennissen, zo spreken we af. Dan staat eerst ook nog het evaluatie gesprek met onze CFO Ed Niskanen in mijn agenda. Ed komt quasi nonchalant mijn kantoor binnen, maar is zichtbaar nerveus. Volgens goed Amerikaans gebruik kan je net zo goed met een check voor twee weken salaris, zonder uitleg, de laan uitgestuurd worden. Ik stel hem allereerst op z’n gemak, zonder dat ik hem toesta een sigaret op te steken. Ed weet dat mijn kantoor een speciaal luchtafvoerkanaal heeft dat gemaakt is voor bijzondere omstandigheden, zoals sigaren na een afstudeerceremonie. “Ed,” begin ik “what is your worst moment at Ex’pression?” Een retorische vraag omdat ik het antwoord meen te weten. “Well, what about the shareholders meeting,” beantwoord hij de vraag als verwacht. Aangezien ik op zijn cijfermatige werk niets aan te merken heb, hamer ik daarop. In zijn positie moet hij in staat zijn om zijn werk te presenteren, en dat mislukte deerlijk bij de aandeelhoudersvergadering. Hij weet het zelf beter dan wie ook en gaat er voor. Ik complimenteer hem met zijn menselijke vaardigheden en stuur hem zichtbaar opgelucht mijn kantoor uit. Zaterdag 4 december begint in alle vroegte met een voetbaltoernooi van Bo-Peter, hier fungeer ik als chauffeur en fan. Na de eerste wedstrijd neemt Astrid het over zodat ik met Gary kan tennissen. Tussen twee sets door vertel ik Gary dat, en route naar Nederland voor de kerst, ik van plan ben om Full Sail te bezoeken, in combinatie met een bezoek aan Silent Planet. Gary’s ogen vernauwen zich en meer dan “what the fuck,” zegt hij niet. Valt me mee. Ik leg hem omstandig uit dat ik als CEO de plicht heb om juridische conflicten te vermijden, maar dat zijn belang altijd meegenomen wordt. “Whatever,” luidt zijn korte antwoord terwijl hij z’n racket in de hoes stopt. “Game over?” grap ik nog. Gary is al bijna bij z’n gele kever, draait zich om en loeit “see ya tonight at Shirley Nelson’s place.” Hoewel dat niet kan, we hebben maar één entree pas naar haar ‘gated community’, laat ik het voor wat het is, die koelt wel af. En jawel, op het afgesproken tijdstip staat de gele kever voor de deur om me op te pikken. Ik kus Astrid, zeg haar niet op me te wachten, en aai de jongens over hun bol. Het is de eerste tien minuten akelig stil onderweg naar Blackhawk. Dan grijnst Gary onder het mompelen van “it’s okay, mofo, make sure you think of me.” Dat laatste spreekt voor zich. Aangekomen bij het toegangshek in Blackhawk, wordt enigszins minachtend naar de gele kever gekeken, en onze toegangspas extra gecontroleerd. “Valet down the road, sir.” Mooi, de auto wordt dus keurig geparkeerd voor ons. En dan ontvouwt zich voor ons een kast van een huis, een herenhuis in de ware zin van het woord, zij het dat de boss een vrouw is! We worden met alle égards ontvangen en voelen ons helden tot ze ons voor ging stellen. “First meet future hall of famer Dave Casper,” introduceert ze ons aan een boom van een kerel. “Nice to meet you fellows,” krijgen we te horen en als bij toverslag hebben we zijn spelerskaart in onze handen:

Aha, TE bij de Oakland Raiders, wat dat ook moge betekenen. Terwijl ik hem mijn kaartje presenteer, zeg ik “I beat you with one letter.” Dave kijkt er naar en schiet in de lach: “does a CEO make more money than a TE?” vraagt hij olijk. Ja, ja, zeker weten dat een professionele football speler vele malen meer geld maakt dan de gemiddelde CEO. Met een joviale potentieel schouderblad brekende tik op mijn schouder zegt hij “gotta move on and socialize.” Aardige vent. Hier breken Gary en ik op, waarna Shirley me voorstelt aan congress woman Ellen Tauscher. Daar heb ik wat aan, vooral ook omdat Ellen Tauscher zeer geïnteresseerd is in het Ex’pression concept. “Education rules!” Na enige versnaperingen, alsmede nog wat celebrities, komen Gary en ik tot de slotsom dat het tijd wordt om de benen te nemen alvorens we wartaal gaan uitslaan. De gele kever wordt voorgereden als ware het een Rolls Royce, waarna we elkaar bijpraten over wie we gezien en gesproken hebben. Hij grinnikt wat over mijn TE verhaal met Dave Casper. “He is a tight end Pete,” zegt hij kortaf. Dat veroorzaakt een heel andere associatie in mijn brein. Er valt een korte onaangename stilte en dan komt bij Gary het hoge woord eruit: “Pete, I don’t want you to go to Full Sail.”

Volgende week: in de maand december wordt onderhandeld met een aantal onderaannemers van CIC. Interview met de New York Times. Gary probeert Peter ervan te overtuigen om absoluut niet naar Full Sail te gaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *