“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 60

Gary stuurt een vette e-mail. Het intense bezoek bij Bram Zwagemaker. Hoog gespannen verwachtingen voor het New York Times artikel. Het jaar 2000 wordt ingeslagen.

Met een grijns van oor tot oor gaat Bram ons voor in zijn riante woning, waar we zijn vrouw Lidy-Ann begroeten. “Maak het je makkelijk,” wijst hij naar een comfortabele sofa, “dan vul ik even de kelken.” In de tussentijd wisselen we wat beleefdheden uit met Lidy-Ann, maar Bram kan na de glazen aangereikt te hebben niet wachten om ons op een bak kritiek te trakteren. Na gesproken te hebben over de softies van Silent Planet en het ongeleide projectiel Gary, komt ook Eckart met zijn impulsieve investeringen aan bod. En net zoals in de begin 90-er jaren moet hij, Bram, de zaken weer op de rails krijgen. Ik neem maar eens een flinke slok er ga er voor zitten. “Eh, Bram,” interrumpeer ik, “wat was er aan de hand begin jaren 90?” Vergenoegd woelt Bram door z’n snor en vertelt dat hij en Johan Vunderink, voormalig directeur bij BSO, in wezen indertijd de toko aangestuurd hebben. “En waar was Eckart dan,” vraag ik redelijk verbaasd. “Die was helemaal de weg kwijt in verband met de scheidingsperikelen met zijn toenmalige vrouw Marijke.” “Ja,” herinnert Astrid zich, “dat was de tijd dat er zoveel Marijke herinneringen waren in zijn Driebergen huis dat hij met ons huis in Loosdrecht wilde ruilen.” Mijn gedachten dwalen af naar ons droomhuis aan de Stille Plas, waar we met zoveel plezier gewoond hebben, en waaruit we in 1987 getrouwd zijn:

“Dat is er niet van gekomen,” voegt Astrid eraan toe, “maar ik had geen idee dat hij verward was of zo.” Bram negeert dat laatste en laat ook nog weten dat Eckart te makkelijk valt voor blond en jong. Daar doe ik het zwijgen toe, maar het wordt langzamerhand onaangenaam. Astrid en ik maken aanstalten om op te stappen, we hebben immers een druk programma voor de boeg. Bram laat ons uit. Voordat we instappen laat hij nog weten dat hij veelvuldig in de Bay Area zal zijn om Eckarts belangen te behartigen, waarbij hij me veelbetekenend aankijkt. Maar ook om een oogje in het zeil te houden bij The Plant Recording Studios. “Dat is nou net waar ik op zit te wachten,” verzucht ik terwijl Astrid behendig de auto naar Vinkeveen manoeuvreert. De nacht omarmt me als geroepen. Even voor de eerste broertjesdag bij broer Rob in Culemborg, waar we een traditie van willen maken, krijg ik Gary’s antwoord door via m’n dochter. Haastig lees ik het door: “shocking to hear the word merger”, regelrecht uit mijn mond via de telefoon. Waarom ik zo’n bericht als een twee maanden oude rottende vis op zijn bordje gooi. Hij doet z’n voorzet voor een nieuwe school volgens model ‘Full Sail’ af als onbelangrijk, maar helaas heeft hij het document niet meer in z’n bezit. Op een of andere manier insinueer ik dat er meer aan de hand is. Hij vervolgt: “they know we are kicking their asses”, en voegt daar gelijk aan toe dat ze met ons in zee willen om zijn leven zoveel mogelijk te ontwrichten. Hij geeft wel toe dat hij begrijpt dat het mijn plicht is om dit te rapporteren. In dezelfde zin geeft hij fijntjes aan hoe ze mij afgeleid hebben van de werkelijke Ex’pression zaak. Hij bedankt me ook omdat ik zijn kerstvakantie mooi verkloot heb. “Buy Ex’pression?! Ha, that’s funny, they don’t have the money”. Mocht het tot een fusie aankomen, dan hoeft hij niet de voorgestelde $200.000, maar houdt hij liever z’n Full Sail aandelen zodat hij nog wat invloed kan uitoefenen. Zijn slotzin bevat een waarheid als een koe, er moet maar eens gezorgd worden voor onze formele overeenkomsten, die we na ruim een jaar nog steeds niet hebben. En oh ja, ik kan hem ook weer bellen nu hij niet meer in shock is. Behoudens nog wat ‘tussen de regels door’ beledigingen, verontrust het me niet. Sterker nog, het kalmeert me. Die is weer poeslief in het nieuwe jaar, even lekker laten sudderen. Onderweg naar Culemborg informeer ik Astrid. Kortweg zegt ze: “die man is bij tijd en wijle niet lekker, zal wel weer een joint te veel gerookt hebben.” Onderwerp afgedaan. De ontvangst bij jongste broer Rob en vrouw Mariette is allerhartelijkst en zodra alle broers met aanhang er zijn, ontspint zich een middag van onderwerpen met een hoog melancholie gehalte. “Herinner je nog dat ma op fluisterende toon zei; weet je wie ‘K’ heeft?” Het woord kanker was immers taboe. Oude moppen worden van stal gehaald, bier en wijn vloeit rijkelijk, en we beloven elkaar dit jaarlijks te herhalen. In die sfeer worden we dan ook vereeuwigd:

V.l.n.r: Peter (53), Hans (58), Aad (56) en Rob (47).

In opperbeste stemming, niet alleen broers maar ook vrienden, nemen we afscheid van elkaar. Godzijdank rijdt Astrid terug. Het wordt een goede Vinkeveense slaapnacht. De ochtend van de 31e voelt aan of er onheil in de lucht hangt. Komt de overgang naar het jaar 2000 zonder al te veel malaise tot stand? Hoe ziet het New York Times artikel van gisteren eruit? Wordt mijn eerste kleinkind een jongen of een meisje? Kortom allemaal zaken die een wee gevoel in m’n maag teweeg brengen. Inmiddels heeft zoon Rick per e-mail het artikel binnen gekregen en loopt over van enthousiasme in ons telefoongesprek. Zien, ik moet het zien. Aangezien we bij Rick en zwangere Imelda oud en nieuw doorbrengen, besluiten we vroeg in de middag naar hun woonplaats Beinsdorp te vertrekken. En voorwaar, op de voorpagina van het katern staan de twee kibbelende voormannen van Ex’pression als twee roergangers van het type stavast afgebeeld:

Ondanks dat er ook andere opleidingsinstituten genoemd worden, voert Ex’pression de boventoon, ook qua foto’s:

Ik ben in de wolken en ga ervan uit dat Eckart dat ook zal zijn. En Gary zal er waarschijnlijk, om in zijn woorden te blijven, een “hard-on” van krijgen. De opgewekte stemming slaat op de anderen over, Imelda die m’n eerste kleinkind draagt, vertelt opgetogen over de drie maanden die ze nog te gaan heeft terwijl Rick al even opgetogen met twee glazen witte wijn, een biertje en een appelsap komt aansjouwen. Vanwege alle omstandigheden houden we het kalm en kijken ’s avonds naar Youp van ’t Heck’s oudejaarsconference ‘Mond vol tanden’. Van ’t Hek vind ik niet altijd even leuk, maar zijn opmerking over de nieuwe vriendin van kroonprins Willem-Alexander bracht wel even een lach teweeg: hij noemde haar het Argentijnse “feestbeest” Máxima. Past natuurlijk wel bij iemand met de bijnaam Prins Pils. Verder verloopt de avond in alle rust. Middernacht met “Happy New Year” van ABBA en uitwisseling van de beste wensen, en tegen twee zoeken we ons gastenmandje op. Nieuwjaar 2000: alle computers doen het nog, we hebben veilig de 21e eeuw betreden. Omdat we morgenavond de laatste nacht in Nederland bij Rick en Imelda doorbrengen, verloopt het afscheid rustig. Nu nog de nieuwjaarswensen naar Vinkeveen brengen, Astrids oma bezoeken die op oudejaarsdag 81 is geworden, en rustig de nacht doorbrengen met de jongens. Het is ook geen overbodige luxe want langzamerhand voelen we ons daadwerkelijk “geleefd” terwijl de jongens tot de max verwend worden. Moet ik zeggen dat ze ook alles uit hun “American boy” status halen wat mogelijk is. En geef ze is ongelijk! We brengen een rustige avond door bij Rick en Imelda. Alles voorbereid voor de terugreis. De nacht breng ik wat onrustig door, waarschijnlijk ingegeven door mijn programma van de komende weken. ’s Ochtends piep ik m’n bed uit omdat ik beneden het geluid van het koffie apparaat hoor en jawel, Rick is koffie aan het brouwen ter voorbereiding van onze rit naar Schiphol. Hij overhandigt me een printje van een e-mail die onze financiële man Ed Niskanen gestuurd heeft. De balans over de jaren 1998 en 1999. Inmiddels is het opstart verlies opgelopen tot ruim $7 miljoen, hetgeen me niet echt tegenvalt. De volgende post brengt een brede glimlach bij me teweeg: Accounts Receivables: $3.9 miljoen. Niet alleen dat het een positieve cashflow teweeg brengt, maar met het aantal begrote studenten voor deze maand, zal dat ruim over de $5 miljoen gaan. Niet slecht gedaan in het eerste jaar van operationeel zijn. Nu even naar boven om de boys tot de orde te roepen:

V.l..r. ‘cute’ Ivar (3), ondeugende Kaj (7) en bedachtzame Bo-Peter (8)

Niet lang daarna rollebollen onze drie druktemakers de trap af, gevolg door een slaperige Astrid. “Chop, chop, guys,” haast ik ze, “om half tien moeten we in de auto zitten.” Dit keer nemen we geen enkel risico, er is een rechtstreekse vlucht naar San Francisco met de KLM geboekt. Ontroerd nemen we afscheid van Imelda, wensen haar sterkte met de bevalling, waarna we bij een wachtende Rick instappen. Het is een wippie van Beinsdorp naar Schiphol en na een warme knuffel met Rick, loopt het met alle procedures, inchecken en douane, van een leien dakje. KL605 wacht op ons en de jongens kunnen niet wachten om te boarden.

Volgende week: een kerstkaart met nieuwjaarswens van Eckart. Verzoening met Gary. Lokale pers met een groots artikel. De eerste Nederlandse student.