“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 61

Een kerstkaart met nieuwjaarswensen van Eckart. Verzoening met Gary. Lokale pers met een groots artikel. De eerste Nederlandse student.

De vlucht naar SFO is ideaal, de jongens spelen met de voor hen hangende schermpjes terwijl Astrid en ik het uitgebreid hebben over ons nieuw te bouwen huis in Concord. Het gaat gebouwd worden aan de voet van Mount Diablo. Gekozen ook omdat de High School in Walnut Creek gegarandeerd wordt. We weten inmiddels wat het betekent om in een stadsdeel met een goede postcode te wonen. Betere omgeving, betere scholen. We moeten wel zo spoedig mogelijk een aanbetaling doen om onze optie niet te laten verlopen. En niet alleen dat, maar met de week verhogen ze de prijzen! “Zorg dat je vrijdagmiddag beschikbaar bent,” zegt Astrid, “dan bezoeken we ons grondstuk, Lot 367, voor een laatste check, en dan leggen we het vast.” Weer een opwindend nieuw avontuur, heerlijke spanning. Met mijn E2 visum gaan we na de landing soepeltjes door ‘immigration’, en zelfs de koffers zijn zowaar binnen een half uur op de bagageband. Buiten wacht Jason Blackwell, onze Facilities Manager, met de zo gewaardeerde groene GMC Van om ons naar huis te brengen. Het meest belangwekkende dat hij laat vallen is dat Gary er opvallend monter bijloopt. “Tomorrow is another day,” antwoord ik, en Jason weet onmiddellijk waar ik het over heb. Thuisgekomen zoeken de jongens opgewonden hun kamer op om hun nieuwe speeltjes uit Nederland uit te proberen, terwijl ik door de post heenga. Een pakje van Ex’tent wordt als eerste uitgepakt. Een stuk zeep met een soort van ansichtkaart, en wat voor één! Starring Eckart is zachtjes uitgedrukt!

Zo te zien heeft hij de foto met veel plezier laten nemen. Maar, door wie? Ha, de boodschap is dat deze zeep ter reiniging is van de vele leugentjes die we dagelijks (zo’n 37,4 gemiddeld) spuien zoals: ‘ik ben er niet, hoor’, ‘het verkeer de schuld geven wanneer je te laat komt’, of ‘een privé dinertje van de belasting aftrekken’. Zo gaat het nog even door. Maar ook een persoonlijke boodschap voor ons. Halfluid lees ik na ontcijfering van Eckarts doktershandschrift: “……..om jullie te bedanken voor wat jullie ook het afgelopen jaar weer voor mij betekend hebben.” Astrid, die net voorbij komt met vuile was, houdt pas op de plaats en grist de kaart uit m’n handen.

“Jullie zijn kanjers, allebei,” leest ze met een verbaasde frons op haar voorhoofd. De warmte die eruit spreekt spoort zó niet met de kilheid van sommige van ‘zijn’ mensen, die hij van meet af aan ons pad heeft laten kruisen, dat het je duizelt. “Food for thought,” besluit ik. De vermoeidheid van de reis, met het daarmee gepaard gaande tijdsverschil van negen uur, slaat toe. We gaan gelijk met de kinderen op stok. Dinsdag 4 januari vliegen de ‘Happy New Year’ wensen bij Ex’pression me om de oren en tijdens de sales meeting, die Gary ook bijwoont, begrijp ik z’n goede bui. Het artikel van de New York Times heeft al de nodige ‘prospects’ opgeleverd terwijl de lokale invloedrijke Contra Costa Times komend weekend het artikel overneemt, overgoten met hun eigen saus. “Show time again, Pete,” kraait Gary. Om vier uur vanmiddag komt een fotograaf nieuwe foto’s bij Ex’pression maken, waarbij de twee roergangers niet mogen ontbreken. Daarnaast gaat een aantal studenten, die onder zijn verantwoording vallen, als stagiaire naar Nederland. Gary gloeit van trots, het schijnt dat Full Sail even uit zijn systeem verdreven is. Hij wordt van alle kanten gefeliciteerd, hetgeen voor hem meer betekent dan geld. Na afloop spreekt hij me kort aan: “Pete, we’re good?”. Niet echt, maar dat bewaar ik tot later, we hebben nog een PR sessie te gaan. “Sure,” antwoord ik kortaf, waarna ik de hopelijk laatste constructie bijeenkomst inga. De fotosessie loopt wederom als een trein, onze persoonlijke aanpak van zowel fotograaf als journalist wordt zeer op prijs gesteld. Donderdag maak ik persoonlijk kennis met de Nederlandse student die 24 januari begint in het Sound Arts programma. Xander Richaers blijkt een uiterst positief ingesteld jong mens die over ons gelezen heeft in Nederlandse krantenberichten, waarbij met name onze 24/7 aanpak en beschikbare apparatuur hem boeide. Met een stevige handdruk wens ik hem succes. Vrijdagmiddag togen Astrid en ik in opperbeste stemming naar Concord, alwaar we Lot 367 op Ambleside Drive gaan checken, en hopelijk vastleggen. Helemaal Ygnacio Valley Road af tot het bord Crystyl Ranch, daar rechts en vervolgens zo’n kleine twee kilometer klimmen. Alle bouwplekken zijn gemarkeerd en we parkeren bij Lot 367. Vol trots bekijken we ons aanstaande bezit.

Met Mount Diablo op de achtergrond en in mijn gloednieuwe Ex’pression jack, legt Astrid me vast. Het jack dat alle Ex’pression afgestudeerden op de dag van hun huldiging aangeboden krijgen, te beginnen met onze eerste ceremonie: 3 maart. Goed idee van Gary, niet alleen qua waardering, maar ook als PR uiting wanneer ze daar vol trots mee rondlopen. ”Snel een check van $10.000 aanleveren, dan kunnen ze verder en wellicht zijn we er dan voor Halloween in,” zegt Astrid, waarna we huiswaarts gaan om de jongens mede te delen dat we echt weer gaan verhuizen. Pleister op de wonde voor Bo-Peter en Kaj; ze krijgen ieder een eigen kamer. Zondagmorgen hoor ik de krantenjongen de Contra Costa Times op de ‘driveway’ mikken en als een haas trek ik m’n badjas aan, zo benieuwd ben ik naar het resultaat van het artikel. Het artikel is geplaatst in de ‘Business section’ en ik word niet teleurgesteld:

Het is een mega artikel geworden dat meerdere pagina’s bestrijkt. Tot mijn vreugde is ook Brian Johnson geportretteerd, de student die januari 1999 door weer en wind half Amerika is afgestruind om maar tot de eerste klas te behoren.

Het wordt een zondag die niet meer kapot kan, hetgeen ik in mijn ‘Weekly Update’ laat blijken met de volgende afsluitende zin: “2000 is going to be the year of Ex’pression, no doubt about it!”. Malaise met Gary laat ik buiten beschouwing, de vuile was houden we binnenshuis. Dinsdag 11 januari vieren we met alle collega’s en studenten het feit dat exact één jaar geleden de eerste klas instroomde. Iedereen geniet met volle teugen van pizza en appelcider. Er heerst een opgewekte stemming. 3 maart zal het gedeelte van klas 1 afstuderen dat niet is blijven zitten, terwijl met de nieuwe studenten, die 25 januari instromen, we meer dan 200 actieve studenten in huis hebben. Voorwaar mijlpalen om trots bij stil te staan. Op het laatste moment krijgen we te horen dat ons artikel in het vooraanstaande MIX Magazine op de voorpagina zal verschijnen. We moeten oppassen niet naast onze schoenen te gaan lopen. Daar komt toch het voordeel bij dat de ‘ouwe’ jongens aan het roer, die al een en ander meegemaakt hebben, niet al te snel van slag gebracht kunnen worden. Hoewel?! In m’n achterhoofd zeurt dat stemmetje dat er nog wel een zaak CIC loopt waar we over vele honderdduizenden dollars strijden, en ook van Full Sail zijn we nog niet af. Gary zou bij het laatste ook nog wel eens zand in de motor kunnen gooien of van creatief omschakelen naar destructief. Ik schud het van me af, dit zijn zaken waarvan ik weet dat ze spelen dus het heeft geen zin om ons plezier te laten bederven door iets waar ik op dit moment toch niets aan kan veranderen. Het telefoontje dat me aan het eind van de dag bereikt, brengt me wel even aan het wankelen.

Volgende week: schokkend nieuws inzake Craig Deonik. Internet hits gaan door het dak. Onze allereerste HR Manager gaat terug naar Europa.