“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 63

Een dubbele Bloody Mary met Gary in Dallas. Weer een groots artikel. Eckart en Bram ‘in da Ex’pression house’.

Dinsdag 25 januari 2000, 06.30: zwijgend zitten Gary en ik naast elkaar wanneer Delta 286 vertrekt naar Dallas. Een kleine vier uur later landen we en is er nog steeds tussen ons geen woord gewisseld. In Dallas is het 12.20 en omdat we nog ‘n uur hebben voordat onze vlucht naar New Orleans vertrekt, zoeken we een bar op. “I want a drink, so we can talk, Pete,” opent Gary. “Go ahead, order it,” antwoord ik kort. Gary bestelt twee Bloody Mary’s, “make it a double, please,” voegt hij eraan toe. Zo, een dubbele wodka erin, dat wordt een sterke Bloody Mary! We toasten en Gary begint me te vertellen hoe het Full Sail verhaal z’n leven beheerst en hoe hij die lui haat. “They fired me just before Christmas, Pete, do you understand?” besluit hij z’n betoog. Omstandig probeer ik Gary uit te leggen dat we nu ruim drie jaar later zijn en dat wanneer Ex’pression erbij betrokken wordt, ik in actie moet komen. Maar ook dat het voor mij onmogelijk wordt hem erbij te betrekken wanneer hij iedere keer bij het noemen van Full Sail een woede uitbarsting krijgt. De dubbele wodka werkt, Gary is het schoorvoetend met me eens. Tevens moeten we boarden, hetgeen de conversatie opschort tot in het vliegtuig. Anderhalf uur hebben we om op dezelfde lijn te geraken. Eenmaal aan boord laten we het onderwerp rusten en gaat de discussie over het feit dat we nog steeds geen officiële arbeidsovereenkomst hebben, en dat onze stockoption overeenkomsten ook nog niet bekrachtigd zijn. “They’re fucking us Pete, I’m tellin’ ya,” dringt Gary aan. Wellicht heeft hij gelijk. In ieder geval staat het op de agenda tijdens het bezoek dat Eckart en Bram ons volgende week brengen. “Next week is the moment to push it through,” stel ik Gary gerust. New Orleans is altijd speciaal om aan te komen, en nog meer wanneer je door de stad kruist. In ons geval naar het Sheraton Canal Street, waar we later ook Phil Cohen zullen treffen. Phil gaat ons een update geven over het UliFox project dat bij Ex’pression vervaardigd wordt, en door hem geproduceerd. Gary kan nog steeds nahuiverend vertellen over onze bijeenkomst in de gewelven van Kasteel Moersbergen, dus kan hij wel genieten van het verhaal dat ik schilder over Phil in koud Nederland bij een amateurvoetbalwedstrijd.

Archieffoto rillende Phil Cohen

Ik had Phil meegenomen naar een wedstijd van Hertha Vinkeveen, waar mijn schoonvader Toon wedstrijdsecretaris was. Phil, wonend in zonnig Florida, stond dermate blauwbekkend aan de zijlijn dat ik hem meenam naar de kantine voor een biertje en een portie bitterballen. Later beschreef hij dat als volgt: “soccer in Holland is cold for a while, then they take you inside for beer and bitterballs, and that’s where you stay”. Nadat we ingecheckt zijn, wacht Phil ons op bij de bar. Energiek en enthousiast op de Amerikaanse manier, informeert hij ons over de stand van zaken met UltiFox en overhandigt hij ons de ‘program format’ flyer waarmee hij morgen de grote kabelnetwerken gaat bestoken.

Phil is vol passie, en wij ook. Niet alleen zien we een extra bron van inkomsten voor Ex’pression, maar van groter belang is de inbreng van onze digital visual media studenten. We besluiten ter viering van onze samenwerking een afzakkertje te nemen in het fameuze Bourbon Street kwartier, waar we volledig opgenomen worden in de massa en doordrenkt met heerlijke jazzklanken. Een ervaring om niet licht te vergeten. Omdat we morgenavond alweer terugvliegen naar Oakland maken we het niet al te laat, al is de verleiding groot! “Good night Pete, it was good,” wenst Gary me toe alvorens naar z’n kamer te gaan. De vrede is gesloten en de nacht voelt ook zo aan. Na het ontbijt nemen we een taxi naar de NATPE show, en het dient gezegd te worden, het biedt alles op TV gebied qua series, acteurs, merchandise en nieuwtjes. Om maar niet te spreken van de schaars geklede dames die bij menig stand folders uitreiken. Gary en ik zijn als het ware twee voetballers die in het veld perfect met elkaar presteren, maar buiten het veld hier en daar wat problemen hebben. Bij de diverse TV bedrijven en producenten, waar we onze afgestudeerde studenten aanbieden, blijkt niet alleen dat we ze totaal begeesteren, maar ook hoe Ex’pression inmiddels naamsbekendheid heeft verworven. Voordat we ons naar het vliegveld begeven voor onze Delta vlucht naar Oakland, wederom via Dallas, geeft Phil Cohen ons een update: “looking good, you guys, lots of enthusiasm from the cable networks.” Er hangt dus een verkoop in de lucht. Dat zou nog eens mooi zijn voor het thuisfront. Tevreden schudt hij z’n goed doorvoede hoofd en wenst ons een prettige vlucht. Phil probeert nog wat zaken af te ronden voordat hij terug vliegt naar Florida. Op de terugvlucht bespreken Gary en ik ‘de olifant in de kamer’; het bezoek van Eckart en Bram volgende week, waarbij onze belangrijkste punten besproken en afgehandeld dienen te worden. “You know, Gary,” begin ik, waarna ik hem probeer duidelijk te maken dat nu ze er samen zijn, de één zich niet meer achter de ander kan verschuilen. “In short, we can make the deal,” besluit ik uiteindelijk. Tegen de tijd dat ik deze ‘famous last words’ uit, is onze landing naar Oakland ingezet. Gary stemt in, maar niet van harte. En, heel eerlijk, zelf vind ik mijn eigen woorden ook overtuigender dan dat ik me voel. Op naar beter nieuws! En dat mag er ook zijn; het magazine Audio Media komt in de februari uitgave met een prachtig artikel over Ex’pression.

Iedereen die Ex’pression een warm hart toedraagt gloeit van trots. Daar is het goed mee huiskomen, en dat doe ik ook. Het geeft Astrid en mij een nog beter gevoel om met makelaars om de tafel te zitten over de verkoop van ons huis in de aanloop naar de bouw van onze nieuwe droomwoning. Af en toe heb je zo’n opkikker nodig. Het wordt een heerlijk familie weekend, inclusief de zoveelste football Superbowl. Dinsdagavond laat haal ik Bram en Eckart op, ze komen met de CO1507 aan. Waar komen ze dan vandaan, peins ik. Weliswaar komen ze uit Chicago, maar in Florida begon de trip. Met alles wat er achter ons ligt, zoek je overal wat achter en dat is niet goed. Ik schud het van me af en geef ze een warm welkom. Onderweg naar Eckarts huis in Berkeley wordt met enthousiasme over het artikel gesproken en de behaalde successen. Uiteraard kan Bram het niet nalaten om te melden dat het geld niet aan de bomen groeit en we binnenkort cash moeten genereren. Wanneer ik ze afzet in de Berkeley Hills, kan ik het alleen maar eens zijn met Bram, zij het dat er nog wat onaangename pannetjes op het vuur staan. De aangeboden borrel sla ik af, het is inmiddels tegen het middernachtelijk uur, maar vooral ook omdat we de eerste vergadering om 8 uur gepland hebben. Even na twaalven ben ik terug in Walnut Creek en sluip mijn weg naar binnen in. “Sleep tight,” mompelt Astrid nog. Wanneer ik ’s ochtends bij Ex’pression aankom, staat Bram al buiten van z’n saffie te genieten. Wat je ook over hem kunt zeggen, punctueel qua tijd is hij wel. De vergadering begint met een opsomming van de gebeurtenissen van de afgelopen weken. “Mooi,” bast Eckart, “gelukkig waren we van het meeste op de hoogte. Pijnpunten?” We bespreken het dossier CIC, waarbij we aantekenen dat het uitkopen van subcontractors een goede tactiek blijkt te zijn. Voor wat betreft Full Sail blijft het akelig stil, meld ik. Gary kijkt stijf voor zich uit. “Labor agreement and stock options,” breng ik ter tafel en verzoek Gary het woord te nemen. Gary loopt leeg, haalt Full Sail er weer bij, en herhaalt dat hij persoonlijk nu al een dikke twee jaar werkt zonder zekerheden. Eckart zit er relaxed bij, Bram een stuk minder, en diens response klinkt als een zweepslag in de stille ‘conference room’.

Volgende week: hoe gaan we verder? Michael Jackson’s meesterwerk “Thriller” wordt bij Ex’pression onderhanden genomen. Wat gebeurt er bij Eckarts overlijden.