“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 64

Hoe gaan we verder? Michael Jackson’s meesterwerk “Thriller” wordt bij Ex’pression onderhanden genomen. Wat gebeurt er bij Eckarts overlijden.

Het zangerige is nu helemaal uit Brams stem verdwenen. Hij keert zich tot Eckart: “klaarblijkelijk vinden de heertjes opmakers dat we naast het verschaffen van geld ook voor hun contracten nog eens tijd vrij moeten maken.” Ik beheers me, al is het bloed naar m’n hoofd gestegen van woede. M’n broer Rob, die voor me gewerkt heeft bij Multi Function Computers, zei altijd “aan jouw rode oorlellen kan ik zien dat je kwaad bent”. Eigenlijk ben ik ziedend, ik haal diep adem en krijg het er zonder horten of stoten uit: “Bram, why do you speak Dutch when you are spewing insults?” Voor de zoveelste keer moet ik er op aandringen dat er geen Nederlandse onderonsjes zijn wanneer we met Amerikanen spreken. Zeker op een moment dat hij zo’n belediging eruit spuit. Ik informeer Gary, die staart Bram aan met een gezicht waar van links naar rechts “fuck you” op geschreven staat. Over m’n woorden struikelend van ingehouden woede gooi ik op tafel dat we hen wekelijks uitbundig van alle informatie hebben voorzien, “so where does this come from?” Eckart neemt het gesprek over, zonder een spier te vertrekken. Opzet? Bram leunt als een spinnende kater achterover, alsof zijn taak is gedaan. ”Peter, you make the proposal for both the labor agreement and stock options,” klinkt het als een bevel. Hoewel ik niet zit te wachten op meer werk, betekent het wel dat we de regie in Emeryville houden. Dat laatste heeft ook Gary’s instemming. Na alles wat er al over ons heen is gekomen, willen Gary en ik weten wat er geregeld is wanneer Eckart onverhoopt komt te overlijden. Eckart en Bram stellen dat dit alles haarfijn in een trust geregeld is, en dat we ons niet ongerust hoeven te maken. Gary en ik kijken elkaar aan en na ons mild sarcastische “sure,” belooft Eckart een en ander schriftelijk toe te lichten. En wonder boven wonder verlichten actuele onderwerpen als nieuwe vestigingen – New York? – Miami?- de sfeer, evenals hoe verder te gaan met The Plant en het feit dat we CIC’s juridische aanval redelijk ondergraven hebben door onderaannemers uit te kopen. Aan het eind van de middag doen we een borrelsessie met ons management team, ook om hen in staat te stellen nader kennis te maken met Eckart, die ze toch wel als de ‘big cheese’ beschouwen. Bram mengt zich op z’n oude joviale manier tussen de stafleden, Eckart is in z’n sas en oreert met Gary aan z’n zijde. Zelf piep ik er na twee glazen chardonnay tussenuit. Dit zijn niet de dagen dat je door moet halen. Thuisgekomen plof ik op de bank, en de kinderen op mij. Astrid kent de stress van dit soort dagen en houdt de conversatie luchtig. Later op de avond breng ik haar up-to-date en dan borrelt de twijfel op of het wel zo verstandig is om een nieuw huis aan te kopen. Maar ja, de eerste aanbetaling is gedaan, ons visum is gekoppeld aan mijn job bij Ex’pression, dus indachtig de spreuk van Winston Churchill “if you’re going through hell, keep going”, pluggen we standvastig door. Morgen weer een dag. En ja hoor, een goede nachtrust doet wonderen, ik ben er weer klaar voor. En Eckart en Bram ook. Ik heb geen idee wat er gisterenavond in Berkeley besproken is, maar daadwerkelijk iedereen is, om met Gary te spreken, ‘on his best behavior’. Tegen vieren maak ik me gereed om met Eckart en Bram naar The Plant te vertrekken voor een zakelijke babbel met Arne Frager, gevolgd door een gezamenlijk diner. Aangekomen bij de Richmond-San Rafael toll plaza, wijs ik Eckart en Bram erop dat we over de brug de beruchte gevangenis San Quentin zullen aanschouwen. Het heldere weer zorgt voor een kraakhelder plaatje:

De enige gevangenis in Californië waar nog executies uitgevoerd worden, en waar derhalve ook veel ‘peace’ protesten gehouden worden. De stemming is goed, ook omdat we nu zonder Gary weer Nederlands kunnen praten. Eckart en Bram reageren positief over het feit dat voorverkiezingen voor de grammy’s in onze Studer studio beluisterd gaan worden. Lokale held Carlos Santana gaat met zijn cd ‘Supernatural’ de grote winnaar worden, is de verwachting. En de helft daarvan is opgenomen bij Arne’s studio. Ook de mededeling dat Phil Tippett, Oscar winnaar ‘Jurassic Park’, met drie van onze beste digital visual media studenten gaat werken, brengt zelfs bij Bram een tevreden glimlach teweeg. Dus komen we bij The Plant aan met ‘happy’ aandeelhouders. Het voelt alsof Arne met z’n Santana succes enigszins naast z’n schoenen is gaan lopen.

Te pas en te onpas laat hij Carlos ‘hier’ en Carlos ‘daar’ vallen, totdat Bram botweg vraag of hij in de verkoop meedeelt. “No Bram,” is het met een superieure glimlach gegeven antwoord, “that’s not how it works.” Als Ex’pression werken we met Arne nauw samen, dus dit laat ik even aan Bram over. “So, just prestige,” concludeert Bram. Daar voegt hij nog fijntjes aan toe dat je van prestige niet kunt eten. Het is wel goed dat Arne een tik op z’n neus krijgt, maar het liefst niet van Gary of mij. Tijdens het diner probeert Arne ons ervan te overtuigen dat een vangst als Santana ook nieuwe klanten opbrengt. “Orders in hand?” Onderbreekt Eckart hem. Nou, nee dus, wel allemaal ‘prospects’. Het diner dobbert nog wat verder, maar de jeu is eraf. Wanneer Arne bij het vertrek ook nog even laat weten dat een grotere investering natuurlijk ook zou helpen, is het enige dat Bram zegt: “all the best.” In de auto komen we tot maar één conclusie, of Arne pakt z’n verantwoordelijk door The Plant naar behoren te leiden, zeker omdat hij al zo lang in de business zit, of we trekken onze handen er vanaf. M’n mobiele telefoon gaat over en behendig met één hand ingetoetst antwoord ik “Peter here.” Gary staat erop dat ik aan Eckart en Bram laat weten dat volgende week zaterdag in onze Studer studio begonnen gaat worden met het overzetten van Michael Jackson’s monsterhit ‘Thriller’ naar 5.1 surround. Wanneer dat bevalt zal het hele album naar 5.1 omgezet worden. Onder leiding van Michael zelf! Ik ben van mening dat we het beter kunnen vertellen na realisatie, artiesten van deze grootheid zijn niet de meest betrouwbare, maar goed. Het nieuws brengt een golfje, niet overdrijven mensen, van enthousiasme teweeg in mijn Chrysler 300M (pooierbak volgens Eckart), en in die sfeer zet ik tegen elven Eckart en Bram in Berkeley af. “What a difference a day made,” zingt het in m’n hoofd, totdat Eckart me met de deur in z’n hand toevoegt morgenmiddag een gesprek met mij en Gary te hebben inzake dat gelazer tussen ons. Bram vertrekt morgen, terwijl Eckart een groepje studenten zal toespreken inzake hun milieuplannen, hetgeen uiteraard zijn stokpaardje is. Daarna met Gary en mij dus. Nu ben ik enigszins verward, tot dusver heb ik een en ander onder de pet gehouden. Heeft Gary achter m’n rug zitten stoken? Terwijl ik de Caldecott tunnel nader, is het enige wat ik me kan bedenken het gegeven dat de zaak Full Sail hem nog steeds zo dwars zit dat hij van me af wil. Daar komt bij dat hij eigenlijk zelf CEO had willen worden. Hoewel Eckart dat laatste bars weigerde, is niets menselijks hem vreemd. Daarnaast is Gary de leverancier van z’n ‘weet’. Wederom besluit ik dit voor het moment onder me te houden en dit vermoeden niet te delen met Astrid. Het heeft geen enkele zin om haar onnodig ongerust te maken. Het maakt me wel opstandig, hetgeen geen goede basis is voor een gesprek dat met verstand gevoerd dient te worden.

Volgende week: het studentengesprek loopt anders dan verwacht. Beladen gesprek tussen Eckart, Gary en mij. Beroemdheden en Ex’pression gaan hand in hand.