“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 65

Het studentengesprek loopt anders dan verwacht. Beladen gesprek tussen Eckart, Gary en mij. Beroemdheden en Ex’pression gaan hand in hand.

Vrijdagmorgen om 11.30 oreert Eckart passievol als een volleerde milieu professor met de studenten die een studiegroep hebben gevormd om Ex’pression groen te maken, en groen te houden. Het moet gezegd, ze hangen aan Eckarts lippen. Dan komt het vragenkwartiertje. Daar loopt alles nog naar wens. Eckart vraagt vervolgens om suggesties ter onmiddellijke verbetering. Een student stelt voor dat iedereen z’n eigen beker meebrengt en die na gebruik schoonmaakt met heet water. Uit het niets valt Eckart uit: “do you know how stupid that idea is,” blaast hij. De student deinst als het ware terug. Hem wordt voorgerekend hoeveel energie dat kost en dat het uiteindelijk slechter voor het milieu is dan een plastic wegwerpbeker. Dat is gelijk het einde van het suggestie kwartiertje, de studenten voelen niets voor een afmaakpartij. In de gang hoor ik al dat ze hier geen zin in hebben, zonde van hun kostbare tijd. Tsja, stroop of azijn, dat is de vraag waar Eckart klaarblijkelijk ook mee worstelt. De afspraak die volgt met Phil Tippett en diens PA, Lisa Cooke, is van prettiger aard, hoewel het gesprek dat volgt met Eckart en Gary, wel in m’n achterhoofd rondtolt. Tot onze grote vreugde maakt de Jurassic Park Oscar winnaar bekend dat hij de drie studenten waar we demotapes van gestuurd hebben onder z’n hoede neemt.

Heerlijk vrijdagmiddagnieuws om een moeilijk gesprek in te gaan. Eckart en Gary nemen plaats aan de grote conferentietafel in mijn kantoor, ik blijf achter m’n bureau zitten. Eckarts intro gaat over datgene wat bereikt is, inclusief complimenten. Daarna vraagt hij retorisch waarom de relatie tussen Gary en mij op zo’n dieptepunt is gekomen. Vervolgens richt hij zich tot mij: “Peter, je bent hier niet voor niets aangesteld als CEO. Van jou verwacht ik meer leiderschap en begrip voor Gary. Je weet hoe hij geleden heeft onder dat plotselinge ontslag net voor kerstmis.” Even valt er een stilte en dat is maar goed ook. Dat zijn nou net de momenten waarop je jezelf geestelijk toe moet spreken om niet te happen. Eckart vervolgt: “jullie hebben elkaar keihard nodig, indien één van jullie twee uitvalt, dan valt Ex’pression om.” Ik denk aan m’n gezin, geen goed moment om hier stennis te maken, en klaarblijkelijk ziet Eckart ons duo als een noodzakelijke bescherming van zijn investering. Ik schraap m’n keel: “wanneer Gary zich kan beheersen wanneer we in welke vorm dan ook over Full Sail praten, dan kan ik daar wel mee leven.” Geen idee wat Gary zich van het gesprek had voorgesteld, maar hij bindt in. “I love Pete, let that be clear,” opent hij om vervolgens mede te delen dat hij mijn nogal bazige aanpak hier en daar niet op prijs stelt. Ik vraag hem maar niet om voorbeelden te noemen, dat is een gepasseerd station. Meestal komt er niet meer uit dan “you know what I mean”. Eckart staat op: “c’mon you guys, shake hands and let’s make a fresh start.” Wat onwennig staan Gary en ik op en schudden elkaars hand. “Here’s to the future,” bast Eckart, waarna hij ons indringend in de ogen blikt. Hij oogt tevreden:

Met gemengde gevoelens gaan we het weekend in. Voor mij is wel duidelijk dat ik aan een visum moet werken dat me onafhankelijk maakt van Ex’pression, teveel van dit soort gesprekken zijn niet goed voor m’n geestesgesteldheid. Zaterdag 1 april 2000. Ter voorbereiding van de boardmeeting van 20 april heb ik me voorgenomen een uitgebreid overzicht te produceren van ons stormachtige eerste kwartaal van 2000. Ruwweg goed en slecht naast elkaar. Ik kies ervoor om met ‘good’ te beginnen, daarna wat ‘bad’ te serveren om dan weer met ‘good’ te eindigen. De ‘Open Houses’ waren met ruim honderd aanwezigen per keer ‘n doorslaand succes. Oh, oh, mocht Eckart daar Gary en Peter als hogepriesters van de educatie op toneel zien staan, dan zou hij niet begrijpen waarom we soms zo botsen. Ons sponsorschap van het radiodeel van de Grammy’s in Los Angeles bracht ons heel wat ‘prospects’ voor zowel potentiële studenten als bedrijven die geïnteresseerd zijn in onze eerste oogst van studenten die 3 maart hun diploma ontvingen. Het lijkt me goed om een en ander te verlichten met het verhaal hoe ik met mijn ‘All Access Pass’ toegang wist te verschaffen tot ‘backstage’. Het was een gokje met Gary dat ik er met m’n verlopen pas in zou slagen om het toneel te bereiken. We praten nu over het TV gedeelte, we schrijven 23 februari. Gary was ervan overtuigd dat ze me er met kop en schouders uit zouden smijten: “they’ll kick your ass, bud”, grijnsde hij. Ik stopte de pas een klein beetje onder m’n stropdas, precies dat deel waar ‘radio’ op stond, en begaf me onderweg. Toen ik zo’n beetje bij de eerste ‘kleerkast’ van een security man was, klopte m’n hart in m’n keel. Maar kleren en jovialiteit maken de man. “Yo, my man, everything under control”, gooide ik er nonchalant uit. En zowaar, hij keek half op m’n badge en wuifde me vriendelijk door. ‘Kleerkast’ twee, de laatste stop voor het gekrioel bij de bühne, keek niet eens, zo zelfverzekerd zag ik er uit! Tussen het verkeer door van technici, camera’s en gewichtige mannen met ‘headsets’, kom ik tot 20 meter, daar word ik opgehouden. Maar het uitzicht was schitterend omdat de ster presentatrice een opvallend, fris ogende groene jurk droeg:

Jennifer Lopez vol in actie

Bij m’n terugkomst kon Gary zich wel voor z’n hoofd slaan, maar ach, de successen waren gisteren reeds behaald. Hoewel ik in mijn ‘weekly update’ van 27 februari een behoorlijk ‘faux pas’ maakte door te suggereren dat dit een ideale outfit zou zijn voor onze vrouwelijke medewerkers. Klapjes waren mijn deel, en terecht. In ieder geval zal advisory boardmember Woody Harrelson, wanneer hij op tijd is, van het verhaal als zodanig genieten. En dan, als kers op de taart, het album ‘Supernatural’ van Santana, dat maar liefst met acht Grammy’s beloond werd. En laat nou de geluidstechnicus van dat album, Steve Fontana, te gast bij ons zijn geweest tijdens ‘Industry Day’, dat we speciaal maandelijks voor onze studenten organiseren. Onze eerste ‘Graduation Day’, 3 maart, werd een ‘love fest’ van de eerste orde. De Meyer Sound Performance Hall was afgeladen met trotse ouders, geliefden en familieleden. Met Gary en mij aan het hoofd, marcheerden we onder de tonen van ‘The Final Countdown’ Mayer Hall binnen, waarna de ‘graduates’ plaats namen op de eerste rij en de verantwoordelijke stafleden op de bühne. Eén voor één werden ze op de bühne geroepen, waar ze door de verantwoordelijke ‘director’ toegesproken werden, alsmede zelf enige woorden van liefde tot ouders en geliefden konden richten. Daarna kreeg iedere ‘graduate’ z’n afstudeerjack ter herinnering.

De rugkant was mysterieus door Silent Planet ingevuld en de ‘graduates’ aten het! De receptie, eveneens bijgewoond door Eckart en een TV ploeg van de NCRV, werd een ongehoord succes. Er waren ouders die bekend maakten dat dankzij Ex’pression hun zoon of dochter van de drugs af waren. Gary en ik liepen op wolken en Eckart glorieerde in de rol van trotse vader. Dat was de eerste portie, oftewel ‘the good’. Nu begint het hoofdpijn gedeelte, ‘the bad’. Peinzend kijk ik naar de e-mail van 21 maart waar Eckart schrijft: “het is voor het eerst in mijn leven dat je me pissig maakt”. Dit als antwoord op de cijferbrij die ik daags daarvoor had gestuurd ter rechtvaardiging van ons tekort. Eigenlijk lag het probleem in het gegeven dat we zes keer per jaar een start hebben en buiten september en januari geen van de geprognotiseerde cijfers gehaald hebben. We moeten de cyclus doorbreken van de reguliere maanden januari en september, die men nu eenmaal in de V.S. gewend is. Hoe het ook zij; het resulteert in een cashflow tekort van een kleine $400.000. Nog geen week daarvoor kreeg Astrid de volgende te gekke e-mail van Eckart:

En toen had ik hem dagen daarvoor echt al een voorzet gegeven voor het tekort. Ik lees verder: “het is toch god geklaagd dat we nog steeds geconfronteerd moeten worden met last minute cash cries!”. En dat allemaal in het Nederlands, alleen aan mij gericht. Dat moet liefde zijn, maak ik mezelf wijs. Ik hou me wat dat betreft aan het bekende Duitse spreekwoord vast: “was sich liebt, das neckt sich”.

Volgende week: de rumoerige opmaat naar de boardmeeting. Bram bemoeit zich met de cijfers. Helpt het mooie artikel in Mix Magazine?