“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 66

De rumoerige opmaat naar de boardmeeting. Bram bemoeit zich met de cijfers. Helpt het mooie artikel in Mix Magazine?

Wat ik natuurlijk begrijp is dat Eckart wenst, eigenlijk eist, dat het ‘drijfzand’ verhaal stopt. Drijfzand waar het geld in verdwijnt. Ik herlees een bepaalde zinsnede: “en dan te komen met de kutsmoes dat de subcontractors te laat met hun rekeningen zijn”. Fijntjes wijs ik Eckart op het gegeven dat ons gebouw op dit moment minimaal een officieel geraamde meerwaarde heeft van een kleine $5 miljoen, dankzij die verbeteringen. Ik vermijd het woord “kut verbeteringen”, hoewel het voor in m’n mond lag. Met de komst van Pixar is Emeryville “too hot to trot”, schrijf ik nog. En dan gisteren de e-mail van Bram, die hij als volgt ondertekend: ‘Bram, watchdog en bijna Chagrijnige Email Ontvanger’. Inderdaad, als oplettende lezer ontwaarde ik de letters CEO daarin. Een bedreiging? In ieder geval stelt hij dat de tijd rijp is om een hypotheek op het gebouw te nemen. Hij stelt voor, oh hoe toevallig, een bedrag van $5 miljoen. Ik vind een lichtpuntje in zijn stelling dat “fun de overhand moet blijven houden boven ergernis”. Even terug naar “the good”: het juichende artikel in Mix Magazine onderstreept hoe ver we gekomen zijn, en dat succes om de hoek ligt:

Ook vond men het leuk om een archieffoto op te nemen waar Gary, Rob Gibson, Duke Zaffery en ik aan het dollen zijn op onze digitale trots, de Studer D950:

Wanneer ik dat zo aanschouw, dan geeft dat gelijk weer inspiratie om mijn ‘Weekly Update’ eruit te raffelen, waarin optimisme zegeviert. Immers, wanneer je met een dergelijk nieuw concept de markt betreedt, dan zijn grote hobbels op de weg onontkoombaar. Met een merkwaardig gevoel van tevredenheid beëindig ik de ‘update’ met de volgende slotzinnen: “Geen paniek wanneer we op het punt staan door te breken. Vertrouw me, zo sprak de tweede hands auto verkoper”. Is dit wel een goede grap? Beter even te verduidelijken: “Hé, zo zijn we dus niet, we zijn goed. Ongelukkigerwijs is hetgeen we doen nog steeds 90% transpiratie, niet inspiratie”. Mijn altijd, van de omstandigheden afhangend, veranderende titel bij afsluiting wordt nu Chief Executive Optimistic. Zonder aarzeling druk ik op “Send”. Zo, morgen in de handen van de heren opzichters. Even privé tijd nu, dadelijk even naar de opbouw van onze nieuwe stek in Concord gaan kijken met Astrid. Toch al teveel de afgelopen maand kort afgedaan, zoals ons 12 ½ jarig huwelijk, hoewel, wel lekker gedineerd. Uiteraard ben ik benieuwd naar de NCRV opnames bij Eckart thuis en hoe ze dat in Nederland oppakken. Hoeveel moeite het me ook kostte, ik heb in ieder geval het school zangconcert van Bo-Peter en Kaj meegemaakt. Is heilig hier. En dan, bliksemschicht, afgelopen maandag de geboorte van m’n eerste kleinzoon, Rico geheten. Zoon Rick en vrouw Imelda uitbundig gefeliciteerd, maar op afstand is dat toch anders. Even alles van me afschudden, we gaan met de hele bubs naar Concord, dat geeft ook weer een ‘boost’. Het gaat nu echt contouren krijgen. Bo-Peter en Kaj verheugen zich dat ze hun eigen kamer krijgen, voor Ivar verandert er weinig. Wel vindt hij de ‘bergen’ imposant en dus klimmen we op zijn verzoek naar boven. Hoewel die kleine benen hem op achterstand brengen bij de ‘big’ boys, klautert hij dapper door. Astrid legt geduldig een en ander vast.

Wat een ‘rijk’ gezicht, zowel qua vormgeving, dankzij het hout, als omgeving. In ieder geval weet je dan weer waar je het voor doet, bedenk ik filosofisch. Op de terugweg doen we tot vreugde van de jongens Applebee’s aan, zodat ook de inwendige mens niet vergeten wordt. Of het gezond voedsel is, is een andere zaak. Wel lekker! En zo breekt er, voordat je het weet, weer een nieuwe week aan. Belangrijk is de bijeenkomst met onze advocaten ter voorbereiding van de getuigenissen die Gary en ik af dienen te leggen betreffende de zaak die aannemer CIC tegen ons aangespannen heeft. Daar leer je pas toneel spelen. “Smile when you enter the court room,” krijg ik van Allen Logan te horen. Maar het moet wel een minzame glimlach zijn, geen arrogante. “And remember, you’re under oath,” vervolgt hij, om daar aan toe te voegen dat je onder ede goed na moet denken over wat je gaat zeggen. Laat de rechter de vraag herhalen wanneer je tijd nodig hebt om erover na te denken. Wanneer je geen antwoord wilt geven of het zou schadelijk kunnen zijn, “say you don’t recollect.” Dus je kan het je niet herinneren, dat is een goede hint. Dan moet je wel hopen dat je het niet op papier hebt gezet! Vervolgens buigen we ons over de vraag waar we dollar technisch voor zouden kunnen schikken. Na het uitkopen van de diverse onderaannemers, zou dat een bedrag kunnen zijn rond de $70.000. “Cross your fingers,”zo nemen we afscheid van de advocaten. Inmiddels is Jane Metcalfe gearriveerd, zij is vanmiddag de keynote speaker tijdens onze tweede feestelijke bijeenkomst van afgestudeerde studenten. En die zijn ‘thrilled’ om te vernemen wat één van de Founders van Wired Magazine hen te vertellen heeft. Jane haakt handig in op de bestemmingen van de diverse studenten: “be proud you’re going to Disney, Warner Brothers, The Plant and The Netherlands,” motiveert ze de ‘grads’ en hun geliefden.

Traditionele ‘graduation’ opening door Peter en Gary

Na afloop wordt Jane omringd door jeugdige bewonderaars en Gary en ik laten ons bevragen door, veelal, de ouders. Behoorlijk volgepompt met adrenaline, maar uitgeput, rij ik ’s avonds naar huis met de wetenschap dat we zondag weer ‘up’ moeten zijn tijdens het ‘Open House’, waar we tegen de 200 geïnteresseerden verwachten. Op de radio wordt ‘Smooth’ van Santana gespeeld, een heerlijk nummer, gezongen door Rob Thomas, en daar word ik helemaal blij van. Een kinderhand……. Maar, ik heb dan ook een geweldige geluidsinstallatie in mijn Chrysler 300M. Veilig thuis aanbeland is het goed toeven in de warmte van de familie. Het lijkt wel of ik huiselijker aan het worden ben dan ik ooit heb kunnen dromen! Zondag 9 april, Highway 24 ligt er verlaten bij op de vroege morgen. ‘Open House’ betekent meer en meer showtime, meer en meer zieltjes oppikken voor alternatieve startmomenten. Studenten die toch overwegen om college te verlaten, dat laatste duwtje te geven om naar Ex’pression te komen om hun werkelijke dromen te realiseren. Ook de ouders dienen overtuigd te worden dat hun geld goed besteed wordt bij ons: creatieve wildebras Gary en papa Peter die ervoor zorgt dat het treintje niet ontspoort. Zo is generiek de rolverdeling tot stand gekomen. Voeg er hier en daar een flinke snuif humor aan toe en de toehoorders worden vermaakt, en zijn tegelijkertijd geboeid. Gary en ik treffen elkaar even voor we ‘on stage’ moeten zijn, we weten dat zo vlak voor de boardmeeting er gescoord moet worden. Een korte knik later staan we naast elkaar de Ex’pression droom te verkondigen. En het wordt gevreten. Na de diverse rondleidingen en de Q&A sessie tekenen maar liefst 8 studenten stante pede op. Aan totaal leergeld betekent dat een klein kwart miljoen. Met degenen die het papierwerk meegenomen hebben, kan op een zondag vangst van 15 studenten gerekend worden. “Nice,” beaamt ook Gary. Voordat we huiswaarts gaan, nemen we nog even de acties van de komende week door, met name voor wat betreft de boardmeeting. “Still going to Vegas with Astrid,” vraagt Gary. “Sure am,” antwoord ik. Vrijdag vertrek ik met Astrid voor een lang weekend naar Las Vegas, daar kan geen boardmeeting me van afhouden. Gary brandt van verlangen om de reden van onze trip te vernemen, maar dat gaat hem geen donder aan.

Volgende week: een Nederlandse cowboy komt een album opnemen bij Ex’pression. De boardmeeting werpt z’n schaduw vooruit. De Las Vegas trip van de Laanens.