“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 67

Een Nederlandse cowboy komt een album opnemen bij Ex’pression. De boardmeeting werpt z’n schaduw vooruit. De Las Vegas trip van de Laanens.

Anderhalve week voor de boardmeeting, en alle boardmembers hebben aangegeven te komen. Bij de ‘Big’ MT meeting deze maandag zijn alle blokhoofden aanwezig, en allemaal zijn ze onder de indruk van de star line-up die we kunnen verwachten: Joichi Ito – het Japanse ‘wonderkind’, Jane Metcalfe – Co-founder Wired Magazine, John Meyer – sound goeroe Meyer Sound, John Perry Barlow – tekstschrijver Grateful Dead en politiek geëngageerd, Derrick de Kerckhove – Director of the McLuhan Program in Culture and Technology, en tot slot de meest flamboyante in dit gezelschap: Woody Harrelson – gevierd acteur. Eckart zal als chairman of the board dit kleurrijke gezelschap in toom dienen te houden. “We are the supporting acts, and we’d better be good,” begin ik mijn betoog. We moeten echt op de top van ons kunnen voor de dag komen om de boardmembers voor ons te winnen, wetend dat de meest kritische vragen van Eckart en Bram zullen komen, waarbij Bram ons echt niet zal sparen. Havik spelen zit in zijn genen. Gary en ik presenteren, waarbij Gary met name het educatieve deel voor z’n rekening zal nemen. Uiteraard zijn alle programmadirecteuren aanwezig voor individuele ondersteuning, waarbij verwacht mag worden dat de jeugdige Yee Ju Lin, verantwoordelijk voor student intake, en routinier Shiloh Hobel, verantwoordelijk voor het plaatsen van studenten in banen, het meest gegrild zullen worden. Shiloh is het laatste kwartaal van 1999 aangenomen, tegen een prijs, en is in haar metier een rockstar:

Meer dan 20 jaar ervaring in de muziek industrie, o.a. op de achtergrond gezongen bij Aretha Franklin en Whitney Houston, maar belangrijker nog voor ons is haar ervaring als producent en manager bij vooraanstaande studio’s en producers. Dat, gevoegd bij haar rol in de San Francisco afdeling van de Grammy’s, geeft haar rolodex een netwerk om U tegen te zeggen. Precies datgene wat we nodig hebben om tot een plaatsingspercentage van minimaal 72 te komen, binnen een periode van 6 maanden na afstuderen, om onze status als ‘California State’ geregistreerd educatie centrum te handhaven. Voor de eerste twee afgestudeerde klassen zitten we op 90%, so far so good. En de studenten zijn behoorlijk onder de indruk wanneer ze bij Shiloh op het matje komen in een kantoor dat gelardeerd is met gouden en platina platen. Gary en ik nemen om de beurt het woord om de afdelingshoofden ervan te overtuigen dat de op PR gebaseerde externe successen intern gespiegeld dienen te worden. De stemming is opgewekt en gespannen tegelijk, zoals je dat voelt bij een belangrijke sportwedstrijd. Tevens nemen we formeel afscheid van onze marketing manager, Lila Polite, die vrij abrupt per 1 mei ontslag heeft genomen. Ed Niskanen, onze wat schuwe CFO, schiet me na de meeting aan, maar voordat hij iets kan zeggen beloof ik hem ook de financiën te presenteren. “But, you must be in attendance in case I have to explain something beyond my knowledge,” druk ik hem op het hart. Ed begrijpt dat hij wel aanwezig moet zijn om eventueel iets nader uit te leggen, ofschoon hij zeer opgelucht is. “By the way,” begint hij, om me vervolgens een rolberoerte te bezorgen door mede te delen dat Lila Polite een behoorlijk aantal contracten heeft ondertekend waar ze geen bevoegdheid voor had. “Now you’re telling me,” val ik tegen hem uit. Omstandig legt Ed me uit dat er aan het eind van de week voorschotnota’s waren binnengekomen op basis van contracten waar hij ook geen weet van had. Dat heeft hij in het weekend uitgeplozen. “Right,” rond ik het gesprek af, “she has to go. Make a check for two weeks pay, I’ll walk her Wednesday.” De Amerikaanse methode, twee weken salaris, pak je spullen, en ik wandel je persoonlijk het gebouw uit. Met het oog op de boardmeeting had het op geen slechter moment kunnen gebeuren. Ik licht Gary in die zijn mening in het kort weergeeft: “what a fucking bitch.” Daar schieten we niks mee op, maar het lucht wel op. Eerst de formaliteiten vervullen, afspraak maken om acht uur woensdagmorgen, kantoor leegmaken onder begeleiding, wegwezen. Nu Kappi Hommert, onze evenementplanner, bellen met het verzoek om in te vallen tot 1 juni wanneer onze full time nieuwe marketing manager Karen Wertman kan beginnen. En, niet te vergeten, er dienen wat contracten heronderhandeld te worden. Weer zo’n idioot begin van de week. Vanavond komt ook J.J.Johns aan met MartinAir, vergezeld door vrouw Marja. Komt nu even niet goed uit, maar ja, wanneer wel? Jan Abbing, de eerste soundmix winnaar bij Henny Huisman met zijn vertolking van Barry Manilow’s ‘Mandy’, is als J.J.Johns helemaal ‘country’ geworden, en komt bij ons een CD opnemen.

J.J.Johns – The American Dream

We hebben hem kunnen koppelen aan een dijk van een producer; Scott Mathews. Die heeft gewerkt met o.a. Roy Orbison, Glen Campbell en de Beach Boys. Scott is een vriend van Ex’pression, beoordeelt studentenwerk en geeft input op ons sound curriculum. J.J. krijgt een topproducer voor een koopje, waarbij onze studenten uiteraard ook onderdeel van het pakket uitmaken. Een win-win situatie. Nu als de sodemieter naar Oakland om ze op te halen. Onderweg denk ik na over Lila Polite, is die vrouw dronken van macht geworden? Wat bezielt zo iemand om haar reputatie op die manier te vernachelen? “God only knows”, om met de Beach Boys te spreken. Marja, die voorheen ook de boekingen deed voor Loïs Lane, en Jan komen me stralend tegemoet. Het vooruitzicht om hier op te nemen en Californië te ‘proeven’, heeft hen duidelijk wakker gehouden. Jan is vol van het idee om met Scott Mathews samen te werken terwijl Marja Jan alleen nog maar aanspreekt als J.J. Ook goed. Marja en Jan willen gelijk naar het hotel om met Scott de keuze van de songs af te stemmen. Prima, morgen treffen we elkaar bij Ex’pression waar ik ze aan Sound Director Duke Zaffery zal voorstellen. Woensdagmorgen is geen pretje, Lila Polite weet wat haar staat te gebeuren omdat we gisteren haar persoonlijke eigendommen al ingepakt hebben. Nijdig rukt ze de check uit m’n handen en levert haar badge in. Daarna loop ik met haar mee naar de receptie waar ik haar “good luck” wens, hetgeen met een snauw beantwoord wordt. “So be it,” mompel ik. Het is goed om te constateren dat de afdelingshoofden hun ‘shit’ voor elkaar hebben, dan kan ik nu op weg naar Jack’s Bistro in Oakland. Daar wacht Kappi Hommert op me, die ik over moet halen om tijdelijk de functie van marketing manager op zich te nemen, alsmede de contract situaties te herzien. Kappi is een moordwijf, zo een die de handen echt uit de mouwen kan steken.

Kappi met Peter en Gary tijdens één van door haar georganiseerde evenementen

En ze kent ons vanaf het begin, inclusief de Gary & Peter ‘show’, met alle toeters en bellen. Kappi’s “let’s not beat around the bush” geeft gelijk aan dat ze nergens omheen wil draaien. Daadwerkelijk heeft ze aan een half woord genoeg en haar lichaamstaal verraadt dat Miss Polite niet haar favoriet was. Ze zegt nog net niet dat we daar eerder achter hadden moeten komen. “Oh well,” verzucht ik na een klein uur, maar wel met de wetenschap dat Kappi aan boord is. We nemen warm afscheid van elkaar en voor het eerst sinds dagen rijd ik weer eens zingend naar huis. Voordat Astrid en ik naar Las Vegas vertrekken, hebben Gary en ik nog een diner meeting donderdagavond met Pat Martin, eigenares van Coastal Valley College, de school die we aan het overnemen zijn om sneller een bachelor’s degree aan te kunnen bieden. Heel eerlijk, dit doen we voor de ouders, de studenten talen niet naar nog meer algemene ontwikkeling en dergelijke, die willen muziek maken of animaties creëren. Maar de ouders, die veelal de financiën regelen, kunnen nu zeggen dat hun kind weliswaar aan de artistieke kant zit, maar wel met een bachelor’s afstuderen. ‘The art of the deal’! Pat is een prettig mens, die getrouwd is met een dominee. Omdat we zo goed als rond zijn, bespreken we nog wat details, en als voornaamste punt de verhuizing naar ons pand. Het voelt goed wanneer we gezamenlijk The Town House verlaten en met een big hug afscheid nemen op de ‘valet’ parking. Gary probeert nog een laatste maal om erachter te komen wat Astrid en ik gaan doen in Las Vegas, maar met een geheimzinnige grijns laat ik hem achter. “Not a divorce, huh,” schreeuwt hij me nog achterna. Terwijl ik hem de middelvinger geef, dringt het tot me door, Gary denkt aan een scheiding.

Volgende week: de Laanens in Las Vegas. De met spanning tegemoet geziene boardmeeting vindt plaats. Nederlandse cowboy J.J.Johns schittert in Emeryville en een boardmember gaat over de top na de boardmeeting.