“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 68

De Laanens in Las Vegas. De met spanning tegemoet geziene boardmeeting wacht op de komst van Eckart. Nederlandse cowboy J.J.Johns schittert in Emeryville en een boardmember wordt gescreend vóór de boardmeeting.

Na de gebruikelijke Ex’pression plichtplegingen op vrijdag, en instructies aan Jan (J.J.Johns) en Marja, die op de jongens passen, nemen Astrid en ik om zes uur Southwest vlucht 595 vanaf Oakland naar Las Vegas. Ik heb ons vroeg ingecheckt omdat Southwest niet aan stoeltoewijzing doet, wie het eerst zich aanmeldt, staat in de eerste rij die opgeroepen wordt. Lijkt krom, maar het werkt wel omdat je nu zelf de stoel kan kiezen die je het best bevalt. Omdat wij voor het weekend geen extra bagage bij ons hebben, voorin dus, om er als eerste uit te zijn. Tijdens de vlucht spijker ik Astrid bij over de tweede boardmeeting. De presentaties zijn tot in de puntjes doorgenomen en wanneer Eckarts vrienden alias boardmembers tevreden zijn, dan is Eckart dat ook. Gary en ik zijn de mening toegedaan dat Eckart de ‘nasty’ vragen overlaat aan Bram, maar ook hij schijnt op dit moment de weg te kiezen van stroop in plaats van azijn. “Dus schatje,” sluit ik af, “we concentreren ons nu op ons weekend Las Vegas.” Astrid moet lachen om Gary’s uitlating over scheiding. Astrid en ik besloten namelijk in een romantische bui om te hertrouwen in Las Vegas. Officieel heet dat ‘renewing your vows’, dat vanwege ons 12 ½ jarige jubileum. Na landing in Las Vegas, je ziet de beroemde en beruchte strip al liggen, zijn dit de eerste geluiden die we horen wanneer we uit de luchtbrug komen: ‘ding-ding-ding-ding’. De hoge tonen en de gokautomaten kun je niet missen omdat je er dwars doorheen moet om bij de uitgang te komen. Moet ik zeggen dat het toch iets van opwinding teweeg brengt, je hoort het Elvis als het ware al zingen: ‘Viva Las Vegas’. Buiten wacht ons de shuttle van Hotel & Casino Monte Carlo, waar we het weekend door zullen brengen, en waar ook de ‘wedding chapel’ gevestigd is. Morgen eerst voorbereiding met een ‘pastor’ en dan een paar uur later de ceremonie. Geestig is dat er Nederlandse getuigen bij zullen zijn. Astrids tante Laura en neef Bob zijn op een rondtoer door Californië en besloten spontaan naar Las Vegas te rijden toen ze van ons plan hoorden. Na onze kamer aangedaan te hebben, verzuchten we bij een cocktail dat dit wel even een aangename pauze is van de Ex’pression ‘roller coaster’. Zaterdagmorgen kan de dienstdoende ‘pastor’ in Hotel Monte Carlo niet geloven dat we onze beloftes willen hernieuwen wegens onze ‘Copper Marriage’. We overtuigen hem en vragen ons af of het hem wel iets kan schelen. Zoals ze daar zeggen: “money talks, bullshit walks”. Teruggekomen op onze kamer genieten we van onze ‘in-room’ lunch en steken ons vervolgens in feestelijke huwelijkskledij. De ‘wedding chapel’ oogt feestelijk, de ‘pastor’ naar behoren. De ‘pastor’ begint met “Peter and Astrid are here to renew their vows because of……..” Daar stopt hij even om er toch nog een zin uit te persen die als het ware eindigt in een vraagteken: “……..because of their 12 ½ year marriage.” Tante Laura en neef Bob kunnen er wel om gniffelen en ik mag daarna van de ‘pastor’ de bruid kussen:

Uiteraard kunnen neef Bob en tante Laura na die monsterrit niet ontbreken op de staatsiefoto!

Bubbels mogen natuurlijk niet ontbreken, en daar genieten we volop van. Tante en neef nemen afscheid met de belofte om over een week ons nogmaals in Walnut Creek te bezoeken. Astrid en ik brengen de avond door bij een goochelshow in het hotel, waar we ons niet al te veel van voorstellen. Echter, nu volwaardige auto’s schijnbaar gewichtloos over ons hoofd scheren, komen we op die gedachte terug. Wanneer we even na twaalven vermoeid op de rand van het bed onze schoenen uittrekken, kunnen we niet anders constateren dat het een topdag was. Zondagmorgen brunch buffet, natuurlijk langs een rij imposante gokautomaten gekomen, waar oudere dames tot onze verbazing met hun creditcard in de 25 cent slotmachines gokken. Hoeven ze er geen geld in te gooien! Vervolgens de strip op. Heerlijk om zo rond te kijken naar al die types die al dan niet beroepsmatig in ‘Vegas’ rondhangen. Je kunt overigens ook nog door Elvis Presley in den echt verbonden worden.

We varen met een gondola in ‘The Venetian’ en bewonderen de fonteinpartijen bij de ‘Bellagio’. Daarna kopen we wat glitter prullaria voor de jongens om zo te verzekeren dat we echt aan hen gedacht hebben. We zijn er stellig van overtuigd dat je na een dag of wat Las Vegas zo overloopt van de indrukken dat je een week nodig hebt om bij te komen. Voor ons geldt dat we een vlucht om half zes hebben die ons weer terugbrengt naar onze bloedjes van kinderen en een wat minder krankzinnige wereld. Hoewel dat laatste me weer terugbrengt naar de boardmeeting van aanstaande donderdag. Alles loopt op rolletjes en tien voor zeven landen we keurig in Oakland. Even na acht zijn we thuis en worden bedolven onder liefhebbende zonen. Kaj heeft inmiddels gitaarles gekregen van Jan en geeft zijn versie van ‘Tom Dooley’ weer. Nadat we hen met veel moeite het bed in hebben gekregen, krijgen we van Jan en Marja een update van de ‘recording’ sessies. Jan is lyrisch over producer Scott Mathews en Ex’pression engineers Armando Guzman en John Scanlon. Hij vertelt aan welke nummers gewerkt wordt, en krijgt ook een kick van nummers met een titel als ‘I’ll never always love you anymore’. Goed om te horen, maar ons bed lokt, ook al omdat morgen de aftelrace naar de boardmeeting begint. Voor de laatste updates check ik m’n PC nog even om daar een e-mail van Bram uit te vissen. De boodschap is duidelijk, of ik hem dinsdagavond vijf voor negen op kan halen van het vliegveld van Oakland, waar hij vanuit Orlando aankomt. “Zeker,” mompel ik, “the things we do for love”. Niet zo gek, dan kan ik gelijk peilen hoe hij de boardmeeting ingaat. Jan en Marja blijven nog even op, Astrid en ik duiken ons bed in. Grappig hoe je met warme relaties uit het verleden in contact blijft. Rob Korver bezoekt Ex’pression dinsdag in zijn hoedanigheid van Chief Engineer Sky Radio. Wil ook wel eens weten wat die ‘ouwe’ daar allemaal heeft helpen opzetten. Rob leerde ik mid 80’er jaren kennen bij Radio Ronde Venen, lokale radiozender voor Mijdrecht, Wilnis en Vinkeveen. Hij als technicus, ik als stem voor satire en sport.

Rob Korver in volle actie in ‘the eighties’

Rob’s carrière is als een raket gestegen, en dat verbaast me niets. Wie weet kunnen we via hem stageplekken voor onze ‘sound’ studenten regelen. Overigens heb ik bij de radio ook Astrid leren kennen, maar dit terzijde. Helaas arriveert Rob laat dinsdag, even voordat ik Bram op moet halen. Na een vluchtige introductie, jaren niet gezien, niets veranderd, spreken we af om woensdag het gesprek voort te zetten. Er is me veel aan gelegen om Bram in de juiste stemming de boardmeeting in te schuiven. Wanneer Bram met een grijns van oor tot oor vanaf de peukenbak bij de aankomsthal naar de auto loopt, denk ik, het zit wel goed. Van de ‘Silent Planet’ boys, die hij in Florida bezocht heeft, begreep ik dat ze een vruchtbare bijeenkomst hebben gehad. Bram gooit z’n ‘travelling light’ koffertje achterin en begroet me alsof we beste vrienden zijn. “Eckart dit keer niet meegekomen,” vraag ik hem op de man af. “Nee, die komt morgen aan,” antwoordt Bram, zonder aan te duiden waar hij vandaan komt. “Oh ja, of je de Sebring met sleutels erin voor de deur in Berkeley wil parkeren,” voegt hij er achteloos aan toe. “Dat ga ik met Astrid regelen, dan kan ze met mij mee terugrijden.” En in één adem voeg ik daar aan toe dat mijns inziens alles pico bello voor de boardmeeting geregeld is. “Ja, nou ja, het is in ieder geval op tijd aangeleverd,” zegt Bram, zonder ook maar enige vorm van goed- of afkeuring te laten blijken. Vervolgens laat hij het onderwerp los door te vragen hoe het met Astrid en de jongens gaat. Voordat we het weten zijn we in Berkeley aangekomen en ben ik geen cent wijzer geworden. Bram pakt z’n koffertje van de achterbank en voor hij in het huis verdwijnt, geeft hij als het ware een waarschuwing of een goed advies af: “concentreer je op het nieuwe boardmember, de man van het McLuhan Instituut, beschouw die als Eckarts barometer.” Naar huis rijdend neem ik me voor om dat boardmember, Derrick de Kerckhove, grondig na te gaan.

Volgende week: drukbezochte boardmeeting, gevolgd door een rumoerig diner in The Townhouse. De VPRO gids komt op bezoek voor een uitgebreid interview. Derrick de Kerckhove geeft een beslissend commentaar.