“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 69

Drukbezochte boardmeeting, gevolgd door een rumoerig diner in The Townhouse. Derrick de Kerckhove geeft een beslissend commentaar.

Woensdag. Morgen is de boardmeeting en vandaag ‘vieren’ we ook de 61e verjaardag van de onvindbare Eckart. De afspraken die ik vanmiddag heb met overnamekandidaten, worden samen met Bram gevoerd. “Oh what joy,” neurie ik voor me heen. Eerst maar eens uitvogelen wat boardmember De Kerckhove met het McLuhan instituut uitspookt. Brams uitspraak over diens gewicht bij Eckart tolt nog door m’n hoofd. De zoekmachine ‘Ask Jeeves’ geeft me al behoorlijk wat informatie. Marshall McLuhan, de Canadees naar wie het instituut vernoemd is, werd beroemd in de zestiger jaren met zijn studies over de invloed van de massamedia op denkpatronen en gedrag. De Kerckhove is zijn assistent geweest en draagt nu zijn gedachtengoed verder uit. Ook heeft De Kerckhove minimaal twee boeken geschreven: ‘The skin of culture’, een verzameling essays over de nieuwe electronische werkelijkheid en ‘Connected intelligence’, een boek over nieuwe media en cognitieve processen. Geen wonder dat Eckart hem erbij heeft gehaald. De foto op de achterkant van het laatste boek geeft de indruk van een vriendelijke man.

Het is niet zo dat nu de slogan ‘alle ballen op Derrick’ van kracht is, maar op speciale aandacht kan hij rekenen. Uiteraard breng ik Gary op de hoogte van mijn bevindingen, die prompt besluit om onze voortgang betreffende een ‘bachelor’s degree’ ruime aandacht te geven. “Nudge, nudge, wink, wink,” voegt hij er met een knipoog aan toe. Helaas meldt Rob Korver zich af, hetgeen weliswaar jammer is voor het Sky Radio belang, maar tijdmatig wel goed uitkomt. Met Bram sleep ik me door twee taaie besprekingen met Waveframe en Isle of Kokolat, twee bedrijven die hopen op financiering van Eckart, maar te maken krijgen met Bram. En dat is andere koek. Ik ben er eerlijk gezegd niet helemaal bij, hoewel het fileerwerk van Bram zeker aandacht verdient. Voor zover ik kan constateren verlaten beide entrepreneurs ongeschonden ons pand, zij het met een bonzend hoofd, volgestopt met opdrachten voor de volgende ronde. Bram is in vorm, opwarmer voor morgen? “Zo, die hebben we geknipt en geschoren,” brengt Bram er monter uit. Even monter antwoord ik huiswaarts te gaan, waarbij ik aanneem dat hij waarschijnlijk Eckart wel ergens gaat treffen. Schot in de roos, maar verder zwijgt Bram als het graf. Wanneer Woody er al is, dan wordt het een wietfestijn. Zolang ze niet bij Ex’pression wat dan ook voor geestverruimend spul gebruiken, zal het me verder een biet zijn. Ik zwaai Bram gedag en verheug me op een gezellige avond met de boys, Astrid, en Jan en Marja. Astrid onthaalt me alsof we elkaar in weken niet gezien hebben, zij weet als geen ander wat er bij een Ex’pression boardmeeting in deze fase op het spel staat. In wezen onze verblijfsvergunning in Amerika. Geen Ex’pression, geen werkvergunning voor deze jongen. Voor de rest laat ik me overspoelen door enthousiaste verhalen van de jongens over school en de komende honkbalwedstrijden. Jan (J.J.) vertelt vol vuur over de vorderingen bij de opnamen van zijn eerste CD, die hij “Nothing wrong with me” gedoopt heeft. Voor aanstaande zondag is er een family brunch gepland met producer Scott Mathews. Het voelt weldadig aan, evenals de koele lakens waar ik me vroegtijdig onder begeef om fit te zijn voor wéér een cruciale boardmeeting. Zes uur ’s ochtends gaat de wekker en sluip ik naar de badkamer om de rest van de huisgenoten niet te wekken. Ik voel me goed, strijdvaardig. Zachtjes druk ik een kus op Astrids voorhoofd, nadat ze me slaperig veel succes heeft gewenst. Walnut Creek ben ik binnen een minuut of wat uit. Aangekomen op Highway 24 zet ik voor de zoveelste maal Europe’s ‘Final Countdown’ op, en zing het luidkeels mee. Ook dat voelt als een opkomst van gladiatoren in de arena.

Dramatisch? Natuurlijk, maar heerlijk om jezelf op te peppen. Even voor half acht parkeer ik mijn auto bij de achteringang van Ex’pression, waarna ik de halve school doorloop naar mijn kantoor. Gedurende die minuten kan ik genieten van de bezigheden van studenten in de diverse studio’s, maar ook van de studenten die slapend in de gang liggen, waar ik voorzichtig langs manoeuvreer. 24/7 baby! Ex’pression voelt aan als mijn tweede ‘home’. Nu zorgen dat ik het vasthoud. Tegen een uur of acht zeilt Gary binnen met een triomfantelijk “you didn’t expect me that early, did you?”. In alle eerlijkheid, nee. Zo vroeg is Gary er nooit, maar dit keer begrijpen we zonder te praten dat het duo Gary/Peter vandaag een presentatie van wereldformaat neer moet zette, zodat we niet meer van kwartaal naar kwartaal hoeven te leven. Negen uur is er een meeting met CFO Ed Niskanen, Bram en mij. Bram stelt veel vragen die hout snijden en maakt behoorlijk wat aantekeningen. Om tien uur verontschuldig ik me omdat ik de salesmeeting voor ga zitten. De salesreps, onder leiding van Yee Ju Lin, geven hun suspects, prospects en gescoorde studenten door. “Yee Ju,” vraag ik, “what is the bottleneck why we are losing so many prospects?” Ik moet weten waarom de conversie van prospect naar gecontracteerde student zo laag is. “Financing,” is haar korte antwoord. Omdat we nog niet geaccrediteerd zijn, kunnen studenten nog geen aanspraak maken op overheidsleningen. “We’re working on it,” verzeker ik de reps. Vervolgens vertel ik ze over de gesprekken met CEO Steve Breitbart van TFC, een onderneming die privé leningen verstrekt aan studenten die kredietwaardig zijn of ouders of familieleden hebben die garant staan. Met een soort van ‘yell’ sluiten we de bijeenkomst strijdvaardig af. Inmiddels druppelen de boardmembers binnen en worden deels door Eckart en Bram welkom geheten. Gary doet een toer met o.a. Derrick de Kerckhove, die de school nog niet fysiek aanschouwd heeft. En Gary kan dat als geen ander, ere wie ere toekomt. Klokke drie opent Eckart de vergadering en vraagt in een kort betoog zich af waarom met alle PR en alle succesvolle Open Houses, we toch achterblijven met het aantal gescoorde studenten en derhalve de cijfers. Hier hebben Gary en ik ons op voorbereid en we geven een duo show, ondersteund met de nodige slides en bijval van de program directors, die zijns gelijke niet kent. Met name de ontwikkeling van het web design programma krijgt veel bijval van, zoals we hoopten, Derick de Kerckhove. De middag golft heerlijk op en neer tot er een pauze volgt, waarna Bram het woord wil nemen. Wat krijgen we nu weer? Tijdens de pauze heeft Doreen op mijn bureau een artikel gelegd waarin verkondigd wordt dat Emeryville niet angstig is dat software reus Sybase wegtrekt naar het 40 kilometer verder liggende financieel gunstiger Dublin. Wij, Ex’pression, worden in één adem genoemd met Pixar als uitblinkers die hen vervangen. Als slagroom op de taart een Gary en Peter interview, met goede foto.

Als de sodemieter laat ik Doreen 20 kopieën maken die ze vervolgens verspreidt op de zitplaatsen van de boardmembers en onze staf. Alle blikken gaan naar HopeSpadora, supermakelaar in dienst van Sybase en ‘last moment’ door Eckart voor ons board gestrikt. Hope beroept zich stoïcijns op haar geheimhoudingsplicht. Terwijl de boardmembers verrukt naar het artikel kijken, lijkt Bram er zich niet om te bekommeren wanneer hij het woord neemt. “This morning I checked in depth all figures with CFO Ed Niskanen, because I was also puzzled by the low conversion rate,” om vervolgens aan mij te vragen waaraan ik denk dat het zo laag is. Kortweg antwoord ik: “financing.” Tot mijn stomme verbazing houdt Bram vervolgens een betoog dat erop neerkomt dat we zelf die studenten gaan financieren. Omdat, Bram stopt even ter vergroting van het effect, “in essence we have empty seats anyway, everything we collect is icing on the cake.” En zo simpel is het, door studenten te financieren om lege plekken te vullen, kost ons dat niets en levert dus uiteindelijk extra financiën op. Wanneer ze natuurlijk aan hun verplichtingen voldoen, denk ik er stilletjes achteraan, en niet blijven zitten. Maar, dit ga ik niet bederven. “Brilliant,” roepen Gary en ik in koor, en uiteindelijk is dit de doorbraak die we nodig hebben. Bram leunt vergenoegd achterover, en Eckart sluit de vergadering met de mededeling dat ons een heerlijk slotdiner wacht bij The Townhouse. Ik bedank Bram die kortweg zegt, “had je niet verwacht hè, ouwe rukker?” Ik accepteer het als een ‘man’ en in mijn kantoor breng ik razendsnel een opgeluchte Astrid op de hoogte. Weg van Ex’pression doet de aanblik van wederom een soort van thuishaven weldadig aan.

Aldaar aangekomen zorgt Woody ervoor om naast Eckart aan de lange voor ons gereserveerde tafel te zitten, met één oog op de bar, om eventueel vrouwelijk schoon onmiddellijk te ‘spotten’. Gary en ik plaatsen ons tegenover Eckart, met Derrick de Kerckhove strategisch tussen ons. De programmadirecteuren worden strategisch tussen de overige boardmembers geplaatst. Vrij luid vragen we Derrick wat zijn indrukken waren. Derrick maakt van zijn hart geen moordkuil en praat in superlatieven over Ex’pression. Eckart luistert mee en zegt slechts: “put it in writing, Derrick, once you’re back in the office.” Derrick zegt dat toe, nu kunnen we alleen maar hopen dat hij zijn uitspraken ook in geschrift waarmaakt.

Volgende week: het doorslaggevende schrijven van Derrick de Kerckhove. Spanning of de zelffinanciering werkt.