“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 71

Q4 2000 taferelen tot kerstmis.

Eckart bezocht ons in september, vergezeld van een nieuwe Ex’tent ster, Femke Groothuis geheten. Ze kwam over als een ‘smart cookie’ en is belast met het finaliseren van onze arbeidsovereenkomst, alsmede het juridisch en fiscaal aftimmeren van de ons toegezegde stock options. Gary foetert er flink op los, en geef hem eens ongelijk. “Peter, it’s a crying shame, it’s mid October, we’ve got class 5 graduating and the guys at the top still don’t have their contracts. This stinks,” besluit hij met een wegwerp gebaar. Ik beloof hem Femke te bellen en maan hem tot kalmte. In zo’n bui is Gary tot alles in staat, weet ik onderhand. Inmiddels staat bij ons thuis de laatste ‘Open House’ sessie voor de deur, hetgeen betekent dat alles zo onpersoonlijk mogelijk gemaakt dient te worden, en wij ons niet mogen vertonen.

De boys vinden het prima, vooral ook omdat we meestal bij Applebee’s eindigen voor de hartige hap. Na dit laatste ‘Open House’ worden de enveloppen met de biedingen geopend, en wordt de winnaar bekend gemaakt. Normaal gesproken het hoogste bod, gekoppeld aan door een bank gegarandeerde financiering. Zelf verheugen we ons over het gegeven dat we 1 november onze droomwoning zullen betrekken. Daarop vooruitlopend heeft Astrid al enthousiast een koperen plaque laten vervaardigen:

Het is ook nog eens Ivars vierde verjaardag en Allerheiligen. Zo, dat kan geen toeval zijn! 31 oktober is de officiële ‘walk through’, en na wat op- en aanmerkingen tekenen we de papieren en kunnen we er morgen in. Rond het zwembad lopend, voelt het toch voor een eenvoudig in Rotterdam opgegroeid jochie het waarmaken van de ‘American Dream’. Ons eerste nieuw gebouwde onderkomen:

De verhuizing loopt vlot en Astrid is in staat om tegen de avond al wat leefbare plekken te creëren. Niet veel later wordt de door Eckart geschonken palmboom geplant, alsmede het grasveld aangelegd. Trots welt in me op wanneer ik aan kom rijden en de Chrysler op de oprit parkeer.

Maar, absoluut geen tijd om op de lauweren te rusten, er komt weer een boardmeeting aan! Eckart en Bram arriveren de 14e. Om het makkelijk te maken op verschillende vluchten. Ach, misschien mogen ze niet samen vliegen. Het circus begint te draaien, er zijn afspraken gemaakt met Waveframe en The Plant. Morgenavond viert Bram z’n verjaardag en Jane Metcalfe dient ook nog ergens ingepland te worden. En zo rollen we na een wirwar van meetings op de boardmeeting af. Vreemd, ofschoon we meenden in het oog van de storm beland te zijn, verloopt de meeting zelf in serene rust. Natuurlijk incasseren we hier en daar wat bijtende aan- en opmerkingen van Bram, en worden we belerend toegesproken door Eckart, maar we verkeren voortdurend in een fase van pais en vree. The Townhouse is als gebruikelijk het natuurlijke eindpunt van de dag. Gezeten naast Bram, en twee chardonnay’s verder, vraag ik hem abrupt hoe het zit met onze twee jaar over de datum zijnde ongetekende arbeidsovereenkomsten. “Daar beslist de OLO volgende week over,” is Brams korte antwoord. “OLO, wat is dat nou weer,” vraag ik verbaasd. Bram grijnst, “zo heeft Eckart ons managementoverleg genoemd, Ouwe Lullen Overleg.” Hij voegt eraan toe dat Femke Groothuis ons aanspreekpunt blijft wat dat betreft. Het wordt een vrij korte diner bijeenkomst, hetgeen me goed uitkomt. Veel om over na te denken. 29 november stuur ik een e-mail naar Femke met de mededeling dat de OLO nu wel eens een ei gelegd zou moeten hebben. De volgende dag krijgen we deze positief verbijsterende e-mail binnen:

Weliswaar met als slotregels dat we meer kapitaal hebben aangesproken dan geraamd, en dat daardoor onze stock options verwaterd zijn, maar ergens ziet het er toch uit als waardering. Gary 2% meer stock options voor al zijn initiële werkzaamheden: prima, dat gaat zeker ‘peace of mind’ betekenen voor dat opgewonden standje. Femke sluit lief af met “best wishes & big kisses”. Eén ding is zeker, het brengt zo tegen het eind van het jaar heel wat rust teweeg in huize Laanen. Helaas, de arbeidsovereenkomst saga is nog niet beëindigd, het lijkt erop dat bij HQ de ‘Bosschuur’ een en ander kwijtgeraakt

Gary kreunt in ongeloof, “where did this section go, like WE lost it two years ago!” Ik bestudeer m’n agenda: de 21e komt oudste zoon Rick aan met vrouw Imelda en Rico, m’n eerste kleinzoon. De 22e vieren we kerstmis met de Ex’pression crew, en ik moet er zeker voor zorgen om op Astrids verjaardag, eerste kerstdag, zorgenvrij en blijmoedig acte de présence te geven. Tevens er voor zorgen dat J.J. Johns de 24e vertrekt met een mooi afgemasterde CD in z’n bezit. Ik plan een paar dagen tussen kerst en oud en nieuw in om het jaar af te ronden. “Let me deal with Femke, Gary, and obviously I will copy you on everything I propose,” leg ik hem rustig voor. “Sure Pete, but it feels like there is something going on they don’t want us to know,” meent Gary. Nadat ik hem heb verzocht eens te stoppen met al die complot theorieën, begin ik Femke te beantwoorden. Na enig heen en weer gepingpong schrijft Femke de 19e dat er nog maar één zaak afgehandeld dient te worden: een ‘confidentiality agreement’. Ik voel me goed, we zijn er bijna. “Not so fast,”zeggen ze hier, Gary, stil tot dat moment, reageert ’s middags:

Daar komt hij nu mee. De vraag dringt zich op waar hij mee bezig is, buiten Ex’pression. Wanneer ik Gary later op de middag tracht te bereiken, is hij reeds naar huis vertrokken. Dat zijn van die momenten dat je enigszins mismoedig de deur van je kantoor achter je dicht trekt en comfort zoekt in je auto. Daar word ik overspoeld met kerstmuziek, zender na zender, uiteindelijk stem ik in met John Lennon: “And so this is Christmas”.

Volgende week: een student die niet blij is met Gary en dat anoniem laat weten. Kerst en oud en nieuw met familie en bekenden. 2001 breekt aan zonder arbeidsovereenkomst.