“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 72

Een student die niet blij is met Gary en dat anoniem laat weten. Kerst en oud en nieuw met familie en bekenden. 2001 breekt aan zonder arbeidsovereenkomst.

20 december breekt in alle rust aan, maar die rust wordt wreed verstoord door een furieus binnenstormende Gary. Terwijl hij een print-out op mijn bureau smijt, ploft hij neer in één der gastenstoelen.

Al lezende hoor ik Gary mompelen, “I’ll get that little anonymous motherfucker.” Dit komt van een studentenforum en de kritiek is niet misselijk. De boze student sluit af met ‘very concerned student’. Gary raast nog even door, waaruit ik distilleer dat z’n grootste frustratie is dat de student hem ‘ignorant’ heeft genoemd. Ik durf niet te gissen of hij onkundig of onwetend heeft bedoeld. Het maakt Gary nog bozer dat ik er zo rustig bij zit. “How come you’re sitting there like a fucking ice pack,” vraagt hij boosaardig. Eigenlijk moet ik erom lachen, maar dat lijkt me niet het juiste moment, dus vraag ik Gary wat er van dat verhaal klopt. En dat vind ik toch wel zorgelijk, met name ook dat een tegoedbedrag van $2000 voor een programma waar hij ontheffing voor kreeg, nog niet uitbetaald is. Gary vindt dat de student hem dat ook persoonlijk had mede kunnen delen. “Gary,” antwoord ik rustig, “that student is afraid, watch how you address me!” Gary mompelt wat, waarna hij zonder mij een antwoord te geven m’n kantoor verlaat. Ik neem me voor het studentenforum voortaan als eerste in de ochtend te lezen. Dit mag niet aan mijn aandacht ontsnappen. M’n andere aandachtspunt blijft hoe ik die creatieve Gary meer in balans kan krijgen. Ik besluit om voor onze ‘Xmas party’ van vrijdag een rondje ‘Townhouse’ met hem te doen onder het genot van een ‘Manhattan’ voor Gary en een ‘Rodney Strong’ voor mij. Grotendeels breek ik dan wel door bij hem. Af en toe voel ik me echt een dompteur. Aan het eind van de dag wipt Jan Abbing nog even aan, die ik voor het gemak ook maar J.J. blijf noemen, om de resultaten van de ‘mastering’ met me te delen. Daarnaast toont hij me vol trots de print voor de ‘cover’ van zijn eerste CD:

Nou, dat mag er zijn, en datzelfde geldt voor de kwaliteit van de songs. Lang leve de Ex’pression geluidstechnici. De titel “nothin’ wrong with me” is verleidelijk genoeg om de CD namens mij naar alle boardmembers te sturen. Maar dit terzijde. Ik stel J.J. voor om de rest van zijn enthousiasme te bewaren voor de rit naar Walnut Creek. Zo vliegen de uren voorbij en breekt er een nieuwe dag aan. Astrid gaat m’n oudste zoon Rick met gade Imelda en eerste, nieuwbakken kleinzoon Rico ophalen van SFO, waarbij het spannendste voor onze jongens is dat ze oom zijn geworden. Opwinding zit in kleine pakketjes. Zelf zit ik de ‘salesmeeting’ voor, waarbij ik vol trots alleen maar kan constateren dat de intake voor februari over budget is. Ik feliciteer Yee Ju en haar ‘crew’ en dring erop aan om morgenavond ten volle te genieten van de Ex’pression ‘Xmas party’. Thuisgekomen begroet ik de kakelverse ouders en kleinkind Rico. Uiteraard moet er een foto komen van de drie generaties:

De drie omes zijn inmiddels aan het kleine neefje gewend en spelen elders met wat vriendjes. Nadat we erop aan hebben gedrongen niet al te vroeg toe te geven aan de slaap, komt rond 9 uur de man met de hamer langs en zoeken ze gedrieën als familie de gastenkamer op. Astrid en ik bespreken nog eerste kerstdag, de dag dat ze 35 wordt. Het leek een goed idee om wat sleutelmanagers van Ex’pression eveneens uit te nodigen, en uiteraard ook de familie Platt. ‘The things we do for love!’. Vrijdag begint langzaam met een gezamenlijk familieontbijt waar de diverse activiteiten besproken worden. Uiteraard wordt er met bevreemding gesproken over het gegeven dat de Ex’pression ‘Xmas party’ alleen voor personeelsleden gegeven wordt. Ofschoon dat algemeen opgaat, probeer ik geduldig uit te leggen dat het een soort verbroedering is tussen collega’s die elkaar overdag amper zien. Wanneer ‘the old ball and chain’ erbij is, valt dat in het water. “The old.. wat?” “Eh, de partner,” herstel ik me. Het valt op dovemans oren. Het feest begint om half zeven en duurt tot tien uur, hetgeen ook niemand van Nederlandse afkomst gelooft. Het zij zo. Voordat ik naar Ex’pression ga doe ik bij ‘The Townhouse’ een therapie sessie met Gary. Hij een ‘Manhattan’ op James Bond wijze, ik m’n reguliere chardonnay. Na wat ‘fucks’ en ‘shits’, blijkt toch de kern van de zaak onze arbeidsovereenkomst te zijn, of eigenlijk het ontbreken daarvan. De anonieme student was de druppel voor mijn heetgebakerde President, zijn officiële titel. Hoewel ik als CEO zijn meerdere ben, probeer ik zoveel mogelijk op basis van consensus te werken. Nu doorbreek ik dat en vertel hem dat ik me daarvoor verantwoordelijk acht, dus dat hij alleen via mij kritiek kan uiten. Uiteindelijk staan we qua standpunt op één lijn. En dat laatste geeft de doorslag. Gary bestelt nog een ‘Manhattan’ en knikt instemmend. Bij Ex’pression neem ik voordat het feest begint nog even de post door en stuit op een foto van Eckart en mij die uit ‘De Bosschuur’ komt. Gemaakt toen we uit de meeting van ‘The Plant’ kwamen en buiten een beetje dolden:

Zo te zien had ik Eckart bijna zover om te tekenen. Dikke pret, dat deed me goed.

Meyer Hall is feestelijk aangekleed en de jongens van het licht hebben voor ideale sfeerverlichting gezorgd. Het feest komt langzaam op gang, er wordt wat afgekwaakt, maar na een paar cocktails en wat snacks begint de in-house band van onze instructeurs te spelen. Dat brengt enthousiasme teweeg bij de collega’s. Uiteindelijk krijgen ze de veteraan onder de ‘sound professors’, Dave Bell, zover dat hij zijn versie van ‘Mustang Sally’ op de bühne brengt. Maar liefst twee keer. Grote hilariteit. Gary en ik besluiten de party met een enthousiasmerende speech, waar we heel duidelijk laten blijken dat we grote stappen maken, maar er nog lang niet zijn. De kwaliteit van onze studenten en de banen die ze krijgen zijn ons voortbestaan. “Do you get that,” vuurt Gary de collega’s aan, en nogmaals, en nogmaals. “Enough you guys, go home safely and enjoy the holidays, if not at Ex’pression,” besluit ik met een knipoog. De groep is uitgelaten en sommigen gaan met collega’s naar huis om daar het feest voort te zetten. De dagen naar de kerst dobberen familie technisch gezapig voort, en de 24e wensen we J.J. een goede reis en dito verkoop met zijn CD. Het is kerst, de jongens hebben hun kadootjes uitgepakt onder een gezamenlijk “scheuren, scheuren”, en zijn er genoeglijk mee aan het spelen. Astrid is hartstochtelijk toegezongen met “Happy Birthday to you” en is inmiddels in de keuken met de diverse snacks bezig. Wellicht niet hoe ze zich haar eigen verjaardag had voorgesteld. Maar, als teamspeler weet ze als geen ander hoe zo’n party verbroederend werkt. En dat het werkt is een zekerheid.

V.l.n.r.: Ed Niskanen (CFO), Astrid, Karen Wertman (Marketing Manager), Naughty Kaj, die vond dat baby Rico best voor baby Jezus kon spelen, en Debbie Platt, vrouw van. Uw barman nam de foto.

Redelijk uitgeput gaan we de nacht in, maar wel voldaan. De week voltrekt zich rustig, met twee dagen afronding bij Ex’pression, en vervolgens luiden we het jaar uit. Zonder vuurwerk, dat is verboden hier. Met onze eigen uitgebreide familie, de Platt familie (ja, ja) en Ed Niskanen met partner Jay wordt het knus. Terwijl de jongens van Platt en Laanen met sterretjes hard aan het rondlopen zijn, toasten we op een nieuw jaar. 2001 ligt uitdagend voor ons, dat geldt voor alle aanwezigen.

Volgende week: nog steeds geen arbeidsovereenkomst. Het eerste ‘Open House’ al op de eerste zondag van het nieuwe jaar.