“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 74

Een heftig gesprek op het honkbalveld. Een Belg gaat zich bemoeien met onze arbeidsovereenkomst.

“Hey Gary,” open ik, waarna ik hem over mijn gesprekken met Duke Zaffery vertel. Even is het stil aan de andere kant van de lijn, dan barst Gary uit: “why the fuck didn’t you tell me?” Dat is geen goede openingszin van hem, woedender kun je me niet krijgen. Een flard uit de ontslagbrief van Nadine Storyk, die Gary in de prullenbak gooide, staat me plotsklaps helder voor de geest, en weer golft dat gevoel van déja vu door me heen:

Ze beschuldigde Gary een omgeving te creëren die identiek is aan datgene wat hij ontvluchtte bij Full Sail. Maar ook dat zijn behoefte om macht uit te oefenen zowel studenten als stafmensen van streek maakt. Te luid tijdens een potje honkbal voor kinderen, ouders kijken me bestraffend aan, gooi ik het er driftig uit: “YOU should have informed ME, and other than that, you’re a user yourself, you miserable mouse.” Het is eruit, en dat “miserable mouse” heb ik al eerder gebruikt om hem van dat eeuwige “mofo” af te krijgen. Maar het betekent hetzelfde, en Gary weet dat. Het feit dat ik hem een gebruiker noem, bevalt hem allerminst, het verlamt hem. Op zachte toon komt er één woord over de lijn: “needles.” Nu wil ik het weten ook; “is she a junkie, Gary, and how do you know,” vraag ik hem op de man af. Gary vertelt me dat wanneer ik haar mocht treffen, dat ik op haar armen moet letten, en dat Duke hem dat ook verteld heeft. Inmiddels is de toon ijskoud geworden, maar Gary gaat ermee akkoord om te trachten met z’n drieën tot een oplossing te komen. En dat is maar goed ook want voor het moment ben ik helemaal klaar met Gary. Uit alle macht breng ik mezelf terug bij het potje honkbal en zowaar, bij een ‘ball’ situatie roep ik zelfs “good eye!” “Pap,” vraagt Kaj na de wedstrijd, “een paar jongens gaan met hun vader een burgertje eten bij Ed’s Mudville Grill, ga je mee.” Ed’s sportcafé is een begrip in Clayton voor jong en oud, en een burgertje voor de kids betekent een biertje voor de vaders. “Let’s go,” ga ik Kaj enthousiast voor, het komt momenteel wel zo goed uit. Thuisgekomen is alles pais en vree, en ik besluit om zowel voor Astrid als Eckart alles onder de pet te houden. Zo te zien is Eckart sowieso tevreden over de notulen die ik hem stuur van de Management Team bijeenkomsten:

Zo jolig schrijft hij zelden, laat ik z’n humeur maar niet bederven. De week verloopt bijna routinematig, Gary en ik werken koel professioneel onze bijeenkomsten af, maar uiteindelijk ontvangen we zowaar van Femke een nieuwe versie van onze arbeidsovereenkomst. Het enige merkwaardige is dat ze Frank Monstrey vraagt om een regeling te bekijken inzake business activiteiten. Monstrey, de Belg die op merkwaardige wijze in onze kring opgedoken is. Wat heeft hij ermee te maken? Donderdags ontbreekt Gary bij de geplande meeting met Duke Zaffery. Duke verklaart dat Gary hem geïnformeerd heeft inzake de verslaving van zijn vriendin, en dat hij daarmee niet blij is. “To put it mildly”. “Don’t lose your calm, Duke,” bezweer ik hem. Duke belooft geduldig te zijn, meldt nog dat zijn vriendin in ‘rehab’ is en verlaat vervolgens met hangende schouders mijn kantoor. Tijd voor een ‘Townhouse’ sessie met Gary. Niet alleen over Duke en de arbeidsovereenkomsten, maar ook over het overlijden van Rose, de echtgenote van Arne Frager. Voor wat het laatste betreft besluiten we als twee echtparen de wake van zondagavond in Marin County te bezoeken en een krans van gewenste witte bloemen te laten bezorgen. Over Duke kibbelen we, Gary is de mening toegedaan hem onder controle te hebben, maar ik geloof daar geen moer van. Ook privacy komt in het geding. Gary is niet op komen dagen bij de bijeenkomst omdat hij het met Duke al uitgesproken had. Ik laat het lopen na een giftig “how nice you informed me too, Gary!” De arbeidsovereenkomsten bevatten weer eens de nodige onjuistheden, hetgeen ik aan Femke zal melden. Het overlijden van Rose en de inbreng van de Belg, onbegrijpelijk voor ons, brengt ons weer wat nader tot elkaar, maar ik blijf op m’n hoede. Tussen alle drukke activiteiten, budgetten en de entree van klas 13, doet het goed om een dankwoord te ontvangen van NARAS, de lokale afdeling van de Grammy’s:

We hadden de eer om betrokken te worden bij de voorverkiezingen van de Grammy’s vanwege de kwaliteit van onze Digital Studer studio. Ietwat minder kribbig na dit compliment voor Ex’pression, maar wel de Belg overslaand, schrijf ik Femke dat bijvoorbeeld bij de stock options maar liefst 2/3 van het overeengekomen aantal ‘vergeten’ is. Binnen een paar dagen ontvang ik van Femke een antwoord dienaangaande:

Mis gegaan……hoe kun je nu per ongeluk iets met zo’n aantal verminderen? Eckart neemt het eventueel mee…….holy shit, ja, die komt morgen al aan voor de boardmeeting. Wellicht kunnen we hem herinneren aan alle beloften die gemaakt zijn. Nadat het concurrentiebeding teruggebracht is van drie jaar naar één jaar, zoals afgesproken, lijkt een en ander tekenrijp. “Lijkt” omdat je iedere keer elk gecorrigeerd document weer van top tot teen moet bestuderen om er zeker van te zijn dat er ‘per ongeluk’ iets anders weer is aangepast. Wat een verspilling van tijd! En ter verhoging van de feestvreugde arriveert Bram overmorgen. Er is een lunch gepland met Bram, Gary en mij, daarnaast heb ik een business lezing voor de studenten die de cursus Living in a Media World volgen. Dinsdag dus de laatste dag om koortsachtig de laatste voorbereidingen voor de boardmeeting te treffen. Met de komende intensieve dagen voor de deur, heb ik beloofd om thuis te eten. En dat lukt, na wederom een 12-urige werkdag, schuif ik om kwart over zeven aan. Er heerst een soort van ongeloof aan de tafel, maar uiteindelijk kunnen we er wel om lachen. De woensdagmorgen lezing loopt van een leien dakje, hetgeen niet gezegd kan worden van de lunch met Bram. Gary kiest keihard de aanval, iets dat Bram zonder te blikken of te blozen ondergaat. Hij zegt het vervolgens niet met zoveel woorden, maar het komt er op neer dat Gary wat hem betreft in de stront kan zakken. Zoals altijd bindt Gary in, en blikt hopeloos naar mij. Tot op dat moment was ik min of meer een toeschouwer omdat wanneer er op te luide toon gesproken wordt, je alleen maar olie op het vuur gooit door te participeren. Afgesproken wordt om vóór de boardmeeting een werklunch te hebben met Eckart erbij, om zodoende de neuzen dezelfde richting te krijgen. Over neuzen gesproken, even na drie steken de heren Wintzen en Zwagemaker die om de hoek van mijn kantoor. Beleefd doch dringend word ik verzocht om vanavond half negen voor een ‘Dutch Only’ meeting te verschijnen bij Eckart thuis in Berkeley. “Effe orde op zaken stellen, heer Laanen,” voegt Bram er semi dreigend aan toe.

Volgende week: een indringende avondbijeenkomst in Berkeley. De werklunch die de boardmeeting zal bepalen.