“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 75

Een indringende avondbijeenkomst in Berkeley. De werklunch die de boardmeeting zal bepalen.

Het is bepaald geen straf om naar Hilgard in Berkeley te rijden, waar Eckarts ‘optrekje’ is gevestigd. Het is mooi in de Berkeley Hills, en sec het rijden alleen bezorgt me een gevoel van rust, ondanks dat de avond is ingetreden, alsmede de onzekere uitkomst van het komende gesprek. Ik parkeer m’n Chrysler op de steil oplopende weg, voorwielen naar de stoep gericht, en betreed de voortuin. Een vertrouwde gestalte doemt op achter de gloeiende tip van de sigaret in zijn mond. Bram komt uit de schaduw en zegt met Rotterdamse tongval, “ik denk laat ik nog maar een saffie opsteken omdat Laanen zoals gebruikelijk op tijd is.” Hij neemt nog een flinke haal, dooft de peuk en gaat me voor naar de woonkamer, waar Eckart bezig is om de kilte te verdrijven bij het open haardvuur.

Hij kijkt even verstoord op en verzoekt Bram een goed glas in te schenken: “je zult het nodig hebben pik,” voegt hij er kort aan toe. Bram en ik zoeken een plek op de lederen bank en laten de fauteuil met de koeienhuid open voor Eckart. Niet onvriendelijk legt Eckart even z’n hand op m’n schouder en vraagt of Bram de te bespreken punten oplepelt. “Allereerst,” begint Bram, “moet er meer harmonie zijn aan de top van Ex’pression, we begrijpen dat het gedoe met Duke Zaffery alweer de nodige onrust heeft veroorzaakt.” Het zal toch niet, flitst het door m’n hoofd, Gary heeft met Eckart zitten lullen. “Voor wat betreft de arbeidsovereenkomsten,” gaat Bram onverstoorbaar verder, “moeten jullie echt wel wat meer geduld hebben, ook al omdat Frank Monstrey er zich op de achtergrond mee bemoeit, en het waarschijnlijk van Femke overneemt.” Wat is er toch met die Belg? “Ook hebben we een fiscale oplossing gevonden voor de extra $7,5 miljoen die Ex’tent heeft geïnvesteerd, hetgeen morgen tijdens de boardmeeting geaccordeerd zal worden.” Okay, borrelt het in m’n hoofd, die stemming heeft klaarblijkelijk al plaats gevonden. “Nou Peet,” trapt Eckart af, “zeg maar waar je mee wil beginnen.” Zonder aarzelen begin ik met de Belg; “hoe past Frank Monstrey in dit plaatje?” Eckart gaat er even voor zitten: “ik heb Frank leren kennen in Sjanghai, vele jaren geleden, waar hij voor mij en wat vrienden het warmste welkom bereidde dat überhaupt mogelijk was. En dat in een land waar op dat moment helemaal niets was. We zijn contact blijven houden en nu Ex’tent naar een niveau is gegroeid dat dagelijks management behoeft, zal Frank, als alles goed gaat, later dit jaar Ex’tent gaan managen.” Eckart produceert een wazige foto waar hij geflankeerd wordt door de mysterieuze Belg:

Er valt een stilte. Dit is nieuws waar ik nog niet van kan bepalen of het goed of slecht is, ik heb de goede man immers nog nooit vis-a-vis ontmoet. Met een soort van glimlach, met het oog op de foto, zegt Eckart, “we noemen hem vooralsnog Manneke Bizz.” “For the time being houden we dit wel onder de pet,” voegt Bram er droogjes aan toe. Ik knik en besluit om m’n kruit droog te houden tot er daadwerkelijk een besluit hieromtrent genomen is. “Nou ja, het zou wel fijn zijn wanneer hij de slepende kwestie van onze arbeidsovereenkomsten oplost,” sluit ik enigszins sarcastisch dit punt af. “Voor wat betreft Duke Zaffery,” vervolg ik, “beschouw ik het als een interne kwestie, zeker geen zaak waar het hoofdkantoor zich mee moet bemoeien.” Nou, daar is Eckart het totaal mee oneens. “Het verscheurt de relatie tussen jou en Gary, Peet, en jullie zijn de dragers van Ex’pression. Als duo. Jullie hebben elkaar nodig om dit tot een succes te maken.” Hoewel ik het niet echt oneens ben met zijn stelling, wijs ik Eckart erop dat ik uiteindelijk de eindverantwoordelijke ben, en dat ik Duke niet wil verliezen omdat Gary zich inlaat met zijn privé leven. “Regel het,” beëindigt Eckart de discussie. Bram haalt wat spreadsheets tevoorschijn en besluit allereerst de kelken nog maar even te vullen. Eckart vindt dat het volgende wat minder zijn aandacht nodig heeft en steekt genoeglijk een pijpje met lekkers op. Met die geur kun je de plank niet misslaan qua inhoud! Bram steekt van wal; “onze Piet Gerritsen en jullie Ed Niskanen gaan samen met een fiscalist aan de slag hoe we het beste de extra investering van $7,5 miljoen gaan verwerken. Het volgende zal in principe uitgewerkt worden: $7,5 miljoen zal beschouwd worden als een lening aan Ex’pression tegen een rente van 7,5%.” Hier onderbreek ik hem in afschuw; “maar Bram, even snel uitgerekend betekent dit dat we in plaats van ruim $3,5 ton winst naar een verlies gaan van ruim $5 ton.” Bram grijnst en ontbloot zijn door nicotine gekleurde tanden: “precies, we laten de winst vallen waar het fiscaal aantrekkelijk is en het verlies waar in potentie winst behaald wordt.” Tevreden bergt hij de documenten op en voegt eraan toe dat Gary en ik middels deze constructie onze aandelen behouden als afgesproken. Zij het nog niet definitief op papier gezet, gaat het door m’n hoofd. We praten nog wat over koetjes en kalfjes en hoe Eckart zich gelukkig voelt in Berkeley. Ze begeleiden me naar de auto en spreken hun vertrouwen uit dat wanneer ik er even over nagedacht heb, ik ook wel zal begrijpen dat het een win-win situatie is. Eckart schopt nog even tegen een band en zegt me de hartelijke groeten te doen aan Astrid. Op m’n gemakkie koers ik op huis aan, met een hoofd vol gedachten en mogelijke tegenvoorstellen. In ieder geval zal ik eerst morgenvoeg Gary informeren en proberen een pact te vormen. In hoeverre hij Eckart informeert zal me worst zijn; álles om Ex’pression beter te laten draaien. De kronkelende weg omhoog naar Crystyl Ranch is donker, maar bij ons huis brandt nog licht in de woonkamer. Astrid heb ik weliswaar onderweg in grote lijnen geïnformeerd, maar zij wil persoonlijk constateren hoe mijn gemoedstoestand is. Terwijl ik een slokje neem van mijn ‘Jack on the rocks’, houdt ze me nauwlettend in de gaten terwijl ik mijn relaas doe. In wezen ben ik niet ontevreden over het verloop van de discussie, nu kijken hoe we het zo kunnen buigen dat iedereen tevreden is. Min of meer tevreden stelt ze voor om de ‘bedstee’ op te zoeken, morgen wordt weer een lange dag. De ochtendstond heeft goud in de mond; toch?! Het is pikkedonker wanneer ik weer op pad ga, na een dikke knuffel aan de jongens te hebben uitgedeeld. Het lijkt vandaag, ondanks de boardmeeting, niet zo’n dag te worden met zinderende spanning. Ik ben ervan overtuigd dat Gary in alles meegaat, die is niet voor niets vanuit Florida naar Californië gekomen. Daarnaast lijkt het, ook kijkend naar de investeringen, buitengewoon moeilijk om een school a la Ex’pression te kopiëren. Ik voel me redelijk zelfverzekerd. Mijn kantoor is in wezen mijn tweede huis, zo gezellig heb ik het gemaakt. Tevreden monster ik de inrichting, terwijl in de tussentijd Gary plaats neemt aan mijn bureau. Zwijgend hoort hij mijn relaas aan, en stemt met alles in. Behoudens het ‘Duke’ deel. “My cup of tea, Pete,” zegt hij kortaf. “OUR cup of tea, Gary,” sluit ik af na een korte discussie, zonder hem al te zeer te kwetsen. Wel gaan we ervoor om de cruciale mensen als Rob Gibson, Duke Zaffery en Yee Ju Lin aan Ex’pression te binden middels stock options. Gaan we gedurende de lunch er doordrukken. Wisselgeld dat Eckart en Bram op zeker zullen toestaan. Stilzwijgend geven we elkaar een ‘hug’, wetend dat we de komende tijd een koppel zullen blijven. Wanneer we dit teken zien, begin van de middag, weten we dat er iets te gebeuren staat. Townhouse betekent voor ons ‘House of Action’:

Eckart, met een Siera Nevada pale ale voor z’n neus, en Bram met een chardonnay, zijn er al, die zijn rechtstreeks van Berkeley gekomen. Gary en ik hoeven geen menukaart, die kennen we inmiddels uit ons hoofd. Eckart neemt het woord en oreert een kwartier over kameraadschap, eenheid en de manier waarop hij BSO Origin leidde. Bram haalt de cijfers aan om aan te duiden dat we blij mogen zijn dat Eckart er zoveel geld ingestoken heeft. Eigenlijk allemaal wat suf en saai. Uiteindelijk zitten we alleen maar in de min vanwege dat krankzinnige percentage op de ‘lening’. Maar we slikken en boksen erdoor dat er 3% extra aan stock options wordt uitgegeven voor sleutelmedewerkers. Iedereen oogt tevreden, en zo gaan we ook de boardmeeting tegemoet.

Volgende week: de Belg gaat zich meer en meer met ons bemoeien. Eckart komt met een explosieve mededeling.