“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 78

De speurtocht naar John Storyk. De naschokken van 9/11. Een sobere viering voor de ‘graduates’ van klas 10.

De ochtend van woensdag 12 september word ik met een zwaar hoofd wakker. De ramp van gisteren, de nervositeit onder de studenten, de vermissing van John Storyk, de vacature van HR-persoon, nu we Andromeda de laan hebben uitgestuurd, en hoe om te gaan met de afstudeerklas van aanstaande vrijdag. Het draait allemaal als een mallemolen in mijn hoofd. KRON Channel4 geeft als nieuws door dat enige honderden mensen dood verklaard zijn, maar dat er duizenden vermist worden, dus dat aantal gaat nog drastisch omhoog. De Contra Costa Times komt met een foto van drie heroïsche brandweermannen die tussen de puinhopen van de Twin Towers de Amerikaanse vlag hijsen. Een patriottische daad.

Een rilling loopt over m’n rug. Het ongeloof dat zoiets in eigen land kon gebeuren, valt door alle media niet in woorden te vangen. Voordat ik naar Ex’pression ga geef ik Astrid en de boys een extra dikke knuffel en druk ze op het hart voorzichtig te zijn. Wellicht wat overdreven hier in ‘suburbia’, maar toch. In de auto schakel ik de radio uit, de stortvloed aan nare berichten deprimeert me. De stemming in het Ex’pression gebouw is om het mild uit te drukken bedrukt. Gary meldt dat er nog steeds niets bekend is over Storyk. Communicatielijnen zijn of afgebroken of overbelast, en het luchtruim is tot ‘no fly zone’ verklaard. Maar de ‘show must go on’. Allereerst nemen we de beslissing dat ‘Graduation Day’ komende vrijdag doorgaat als gepland, ondanks dat vele geliefden niet in kunnen vliegen. Het schema van zowel Ex’pression als de ‘graduates’ biedt geen ruimte. Met de komende boardmeeting om de hoek moeten de budgetten tegen de realiteit worden gezet, zodat de Belg aan z’n trekken komt. Allereerst het Digital Visual Media programma. Tot de ontsteltenis van Gary en mij blijken er grove overschrijdingen te zijn in het salarissen budget omdat er dubbele bemanningen waren in zowel de klaslokalen als de ‘labs’. Vertwijfeld kijk ik Gary aan, dit is zijn pakkie aan. “Pete,” komt het er hortend en stotend uit, “Ed should have noticed.” Hij heeft een punt dat onze CFO aan de bel had moeten trekken, maar er is ook eigen verantwoordelijkheid. “You better talk to Rob Gibson about this,” bijt ik hem toe. Nu hou ik m’n hart ook vast voor het Sound Arts programma. Het plotselinge vertrek van Duke Zaffery komt ineens in een heel ander daglicht te staan. Even later komt Gary m’n kantoor binnenstormen met goed nieuws vanuit New York. Storyks vrouw Beth heeft gemeld dat John boven water is gekomen. Zijn vlucht vanuit New York was één van de twee met bestemming Los Angeles die niet gekaapt werd, en daardoor de dodelijke ‘crash’ in de Twin Towers ontliep. Gedurende de chaos die uitbrak, week het vliegtuig uit naar New Orleans. Aangezien na die verschrikkelijke dinsdag al het luchtverkeer verboden werd, voor John geen mogelijkheid om naar ons te reizen. Communicatie bleek de eerste dagen sowieso ook moeizaam te verlopen. In ieder geval grote opluchting. Tussen alle wanorde van het moment ook een interview met een potentiële HR kandidaat, Kelly Backens geheten. We hebben haast, ze heeft de juiste papieren en referenties, dus kost het ons een dag om haar in dienst te nemen. Frisse jonge vrouw die er zin in heeft. En, voegt Gary eraan toe: “good looking.” Kan niet ontkend worden. Vrijdagmorgen, ‘graduation day’, ik blader snel door onze ochtendkrant, de Contra Costa Times, en stuit bij één der katernen op een foto die het verschrikkelijke aantal van vermisten weergeeft:

Ondanks dat de haren op m’n armen recht overeind staan, beheers ik me om me niet mee te laten slepen. Vandaag zal ik voor de ceremonie, net als bij elke ‘graduation’, een speciale stropdas uitzoeken. Voor de studenten die dadelijk hun diploma krijgen moet het niet allemaal ‘ doom and gloom’ zijn. Het is een speciale dag die nimmer meer vergeten zal worden. Onze studenten zijn ook speciaal, ze hebben een passie die bij Ex’pression tot volle bloei komt. Ze vallen op in een menigte. M’n oog valt op de das met het zwarte schaap tussen alle witte schapen. Dat gaat ‘m worden.

Het begin van de dag voelt aan als het vervolg van een reeds rampzalige week. Het budget voor het Sound Arts programma vertoont dezelfde overschrijdingen als dat van het Digital Visual Media programma. De vraag die nu rijst is of Rob Gibson na Duke Zaffery ook het veld moet ruimen. Rob Gibson is vandaag 36 jaar geworden, wellicht geen goed moment. Parkeren we dus. De ceremonie is bedrukt, als verwacht, met Meyer Hall slechts voor iets meer dan de helft gevuld. Iedereen doet z’n best om er iets positiefs van te maken, maar de gebeurtenissen van 9/11 drukken een te zware stempel. Klas 10 zal dit nimmer vergeten. Ik zie uit naar m’n maandelijkse pokeravond met de Crystyl Ranchburen, maar onderweg denk ik eraan om het af te zeggen. Het weekend, bedenk ik me onder het rijden, dien ik de budgetzaken te analyseren om het resultaat in de loop van maandag naar de ‘leiding’ te sturen. “Fuck it,” zeg ik hardop, “ik ga vanavond pokeren.” Dat lucht op en Astrid, wetend hoe de week gelopen is, staat er zelfs op. Met m’n hand op m’n hart beloof ik vervolgens aan Kaj zondag naar z’n ‘baseball practise’ te komen. Ik ontdoe me van m’n ‘graduation’ kleding en rij naar Wally Gibson, die vanavond als gastheer aan de beurt is. Het kan niet anders dat de ramp van dinsdag in New York het gesprek van de avond wordt, gelardeerd met de nodige glazen whiskey. Er wordt nog wel gepokerd –‘dealer’s choice’- maar pit zit er niet in. Tegen half een gaat iedereen min of meer tipsy zijns weegs, het weekend is begonnen, maar zonder vreugde. Voordat we het weten is het alweer zondagavond, en hoewel we het luchtig proberen te houden voor de jongens, valt het ons soms zwaar te moede. En dat komt niet alleen door de naargeestige berichtgeving, maar ook door de zichtbare bescherming van zwaarbewapende politiemensen en militairen. Dat zijn we niet gewend. Maandag, tussen alle vergaderingen door, begin ik aan een Nederlands stuk voor Eckart, Bram en Frank. Al schrijvend besef ik dat dit niet goed zal vallen, maar dat ik het hoe dan ook zwart/wit ga brengen, geen al te rooskleurige plaatjes dus. Actie ‘schoon schip’ is begonnen. Nu er een aantal evenementen in New York zijn weggevallen, komt daar budget vrij. De ploeg met wie ik a.s. vrijdag voor het Audio Engineering Society evenement naar New York zou vliegen, is inmiddels op de hoogte gesteld van de annulering. Toch wel tot verdriet van de studenten die de stand zouden bemannen. Het MB5 evenement hebben we afgeschreven. Wanneer we de salarispost onder controle houden, kunnen er zwarte cijfers gedraaid worden. Even voor een in de nacht van maandag op dinsdag stuur ik de niets aan duidelijkheid over te laten e-mail eruit.

Ja, ik maak me zorgen over de response, maar heb wel het idee dat na implementatie van het nieuwe softwarepakket we de zaken beter onder controle hebben. Gaan er koppen rollen? Wellicht. Maak ik me daar nu zorgen over? Ik ben te vermoeid om het überhaupt in te kunnen schatten en rol als een blok naast Astrid ons bed in.

Volgende week: de razendsnelle response van Eckart. De Belg schetst de nieuwe organisatie onder zijn supervisie.