“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 80

Een sissende boardmeeting. Spannend moment of de salarissen uitbetaald kunnen worden.

Woensdagochtend 17 oktober staar ik naar een blank computerscherm. Nadat we de nieuwe ‘line of command’ hebben gevolgd is er veel gebeurd, maar de toegezegde gelden zijn niet overgeboekt. Aangezien de salarissen worden afgeschreven van onze bankrekening, moet ik die nalatige hakketakkers in Nederland aan gaan schrijven. Verder dan “Geachte Heren” kom ik even niet. Er is nogal wat gebeurd de laatste twee weken, bijvoorbeeld positieve zaken als onze personeelspicnic en de oriëntatie van een goedgevulde klas 17. Helaas hangt de rekening courant offerte van $5 miljoen nog steeds af van de zekerheden die de Belg en consorten wensen te stellen. M’n vingers ratelen nu over het toetsenbord, we kunnen ons niet veroorloven dat uitstaande checks niet door de Summit Bank uitbetaald worden. Het zogenaamde ‘bouncen’ van een check kan zelfs strafbaar zijn. Het resultaat bevalt me, waarna de e-mail door mij geprogrammeerd wordt voor vanavond. Mocht het geld alsnog komen, dan hoef ik de mail slechts simpelweg te deleten. Maar mijn hoop is daar niet op gevestigd.

Vreemd de stemming was ongehoord goed tijdens de lunch en de boardmeeting. Frank Monstrey schetste de nieuwe structuur en de ‘line of command’. Eckart en Bram zaten erbij alsof ze de tevreden ouders waren van deze door hen ter wereld gebrachte ‘zoon’. De boardmembers spinden van tevredenheid bij alle mooie berichtgeving, waarbij Gary en ik ook nog een duit in het zakje mochten doen. Kritiek bleef voornamelijk achterwege om de vrede niet te verstoren en Frank te laten gloriëren. Met een sisser aflopen is niet de goede uitdrukking, maar het leek er wel op. Het voelde vreemd aan, het leek erop dat bepaalde zaken aangeroerd hadden moeten worden die nu in de lucht bleven hangen, zoals bijvoorbeeld onze arbeidsovereenkomsten en dito stockoption ‘agreement’. Zo voelt het wanneer je enigszins murw bent geslagen en het voor het moment laat lopen. Kan ook komen door de Full Sail getuigenverklaringen die we gisteren hebben afgelegd, opgenomen, voor advocaten Mayanne Downs, overgekomen uit Orlando, en Paul Dezurick in Emeryville. Vanmiddag wordt het spannend omdat Full Sail Duke Zaffery bereid heeft gevonden in hun voordeel te getuigen. Gary is des duivels daarover: “the fucking rat, I kept him alive after Full Sail kicked him out,” foetert hij. De verklaring wordt online afgelegd in Emeryville, onder leiding van de advocaat van Full Sail. Morgen moeten ook ex Full Sail werknemers Bobby Sirkin en Dave Bell getuigen. Wat een circus. De spanning is te snijden wanneer Duke Zaffery, zowaar in een pak, het kantoor van Paul Dezurick betreedt.

Archieffoto Duke Zaffery

Hij keurt niemand een blik waardig en neemt plaats in de getuigenstoel voor de camera. De Full Sail advocaat begint joviaal Duke te ondervragen over z’n carrière bij Full Sail en z’n relatie met Gary als superieur. Bij Gary aangekomen spuit Duke alle slechts wat hij maar bedenken kan, van machtsmisbruik tot drugsgebruik. Het is, zoals de Amerikanen het noemen, duidelijk ‘character assassination’. Gary gromt naast me van ingehouden woede. Wat Mayanne Downs even doet verstijven is de uitspraak van Duke dat toen hij Eckart telefonisch sprak over deze affaire, hij gezegd zou hebben “you fucking Americans with your fucking laws”. Ze vraagt me of Eckart dat daadwerkelijk gezegd zou kunnen hebben. Mijn schouderophalen interpreteert ze als een “yes”. Vervolgens fluistert ze me toe dat een negatieve “fuck” tijdens een getuigenverklaring goed kan zijn voor een boete van één miljoen dollar wegens minachting van het hof. Overigens is het enige echt belastende dat door Duke aangegeven wordt het gegeven dat hij het studenten handboek van Full Sail gekopieerd heeft. Wat in zijn nadeel spreekt is dat bij het kruisverhoor de advocaat van Full Sail moest toegeven dat Duke met zijn ‘verloofde’ de week daarvoor bij Full Sail was geweest. Op hun kosten! In ieder geval wil men van Full Sail zijde Eckart dagvaarden omdat ze absoluut niet geloven dat Eckart Gary pas in 1997 ontmoette. Gezien Eckarts spontane uitlatingen moeten we dat ten koste van alles voorkomen. Duke is klaar en bij zijn vertrek kijkt hij me nog even aan, waarbij als het ware “sorry” uitwasemt. Z’n ingevallen wangen tekenen hem, en eigenlijk heb ik best met hem te doen. In zekere zin heeft Gary hem over de kling gejaagd, vermoed ik. Na nog wat formaliteiten keert eenieder huiswaarts en breekt het weekend aan. Ik ga een heerlijk lang weekend uit met Astrid, verblijvend in de Marina bij Santa Cruz. Na deze opfrisser besluit ik een en ander aan ‘lawyer’ Mayanne Downs te bevestigen, met als vraag of ze Eckart in Nederland kunnen dagvaarden, dan wel op het moment dat hij zich bij de paspoortcontrole meldt. Tevens lijkt het me goed om de $1 miljoen waarschuwing erin te zetten en Eckart erin te kopiëren. De response komt snel, echter niet op de serieuze toon die deze affaire behoeft:

Deels moet ik er wel om lachen, maar ik vraag me daadwerkelijk af in welke gemoedstoestand Eckart dit geschreven heeft. Waar is hij uberhaupt? In ieder geval des te meer een reden om hem buiten schot te houden. We dobberen op Halloween af en Astrid gaat met de jongens naar de ‘Big K’ in Concord om geschikte kostuums voor hen te kopen. Op het moment dat Ivar een brandweer ‘outfit’ aan het passen is, komt een reporter van de Contra Costa Times langs. Ivar, nooit om een praatje verlegen of om te poseren, laat zich gewillig vastleggen. Na ‘nine eleven’ zijn politiemensen en brandweerlieden de nieuwe helden geworden. En aldus komt hij 31 oktober op de voorpagina terecht.

Dapper marcheert hij Halloween avond samen met Bo-Peter en Kaj rond om uiteindelijk met zakken snoep thuis te komen. Inmiddels hebben Astrid en ik zo’n beetje dezelfde hoeveelheid snoep uitgedeeld aan de ‘trick-or-treaters’ die in groten getale bij ons aan de deur komen. De volgende dag wordt Ivar 5, en met veel moeite krijgen we hem in bed, en uit z’n brandweerpak. Op Ivars verjaardag, Allerheiligen, komt na de mededeling op KCBS van gouverneur Davis dat één van onze prachtige bruggen het doelwit van terroristen is, een e-mail binnen van de gemeente Den Haag. Van de afdeling Economische Zaken. Zij hebben ons onder leiding van burgemeester Wim Deetman 29 maart bezocht. Een buitengewoon plezierige e-mail, mag ik wel zeggen, voortkomend uit een delegatie die ons na de Ex’pression toer razend enthousiast verliet. Waar het op neer komt is dat Den Haag ook een Ex’pression wil hebben, en of we maar willen aangeven waar de gemeente Den Haag aan dient te voldoen om daarvoor in aanmerking te komen. Soms heb je zo’n verzoek nodig om weer te beseffen dat we wel degelijk wat goeds doen. Het is niet zo dat er vanuit HQ de ‘Bosschuur’ enthousiast gereageerd wordt.

Eens te meer leer je dat motivatie toch grotendeels vanuit jezelf moet komen. We zullen de ‘lead’ maar vanuit Emeryville nemen, dat lijk me het beste. Gary steekt z’n hoofd om de hoek en verzoekt om een HR meeting met Kelly Backens en mij, vrijdagmiddag nog, inzake gerezen problemen met Digital Visual Media Director Rob Gibson.

Volgende week: discussie over de toekomst van Rob Gibson bij Ex’pression. Donkere wolken pakken zich samen over het door ons overgenomen Coastal Valley College.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *