“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 81

Discussie over de toekomst van Rob Gibson bij Ex’pression. Donkere wolken pakken zich samen over het door ons overgenomen Coastal Valley College.

Kelly Backens zeilt nonchalant met haar gebeeldhouwde brede lach binnen, met Gary als een hijgerige puber in haar kielzog. Ik krijg het idee dat ze al een voorbespreking hebben gehad.

Archieffoto Kelly Backens

“You know, Pete, Kelly reminds me of Elizabeth Hurley,” opent hij het gesprek. Kelly wappert het met een slap handje af en roept bijna kirrend; “aw, c’mon Gary.” Nou zou ik geen idee hebben gehad wie Elizabeth Hurley is, ware het niet dat Bo-Peter en Kaj grote Austin Powers fans zijn, in wiens film Hurley co-star was. “Right,” kap ik het gelijk af, “let’s discuss Rob Gibson.” Het patroon lijkt veel op dat van Duke Zaffery, zij het dat ik Rob Gibson qua intelligentie hoger had staan. Typisch een geval van “fuck the administration, I have to educate students”. Het heeft geleid tot urenbriefjes van ‘hired hands’, die hij ongecontroleerd tekende, waardoor wij vele uren teveel uitgekeerd hebben. Z’n gebruik van de company creditcard is op z’n zachts uitgedrukt dubieus. Een gewoonte van Rob om studenten mee te nemen naar een bar, gevolgd door ons verzoek om dat vooral niet te doen, werd volledig door hem genegeerd. En de lijst van problemen groeit tot zo’n punt dat ik met Gary het besluit neem om niet verder te gaan met Rob, hoe pijnlijk dat ook is na het vertrek van Duke. Het gaat veel weg krijgen van het gezegde dat de revolutie haar eigen kinderen opeet. Gary heeft de taak om alles op rij te zetten en de ‘operational boardmembers’ in Nederland aan te schrijven. Tot dat moment heeft Kelly nog geen woord pro of contra geuit, ze heeft driftig alles genoteerd en zegt dat ze het maandag uitwerkt. “What is your opinion, Kelly,” vraag ik voor de zekerheid. Met een half oog naar Gary zegt ze, “I guess he is getting what he asked for with his actions.” Duidelijke taal, maar het voelt niet bepaald warm aan. Wel besluiten we er geen ‘fuzz’ van te maken en het netjes af te handelen. We tillen het sowieso over het weekend omdat dit verhaal handen en voeten moet hebben. Zonder twijfel zal het met argusogen bekeken worden. Plotseling verlang ik hartstochtelijk naar de potjes voetbal die de jongens in het weekend gaan spelen. Successen en drama liggen nu zo dicht bijeen dat er even helemaal uit zijn alleen maar opluchting kan brengen. Kelly en Gary verlaten het kantoor en besluiten om alle besproken punten alvast op rij te zetten. Het is duidelijk dat die twee elkaar wel mogen. Ik rij naar huis en voel me niet goed. Hopelijk krijg ik niet weer een koortsaanval ter waarschuwing dat mijn lichaam even overwerkt raakt. Thuisgekomen begin ik bijna oncontroleerbaar te beven en m’n temperatuur loopt tot bijna 40 graden op. Astrid, na al die jaren wel wat gewend, maant me om naar bed te gaan en maakt een koortsverlagende cocktail voor me. Ik val als een blok in slaap. De volgende dag begint de koorts al behoorlijk te dalen. En net als voorheen kan ik na twee dagen bed en warme verzorging weer aan de bak. Wonderlijk hoe dat werkt. Astrid vindt het maar niets dat ik alweer begin, maar begrijpt dat Ex’pression met alle groeistuipen die aandacht nodig heeft. Met nieuwe energie ‘val’ ik de week aan. Allereerst bedank ik Liz Altieri van de Summit Bank voor het toestaan van rood op onze bankpositie bij het uitkeren van de salarissen. Blind vertrouwen, want wanneer de gelden van Ex’tent niet waren binnen gekomen, dan had dat haar de kop kunnen kosten. Hey, dit is Amerika, ‘no mercy’. Nu scoort ze groot met een klant waarvan regelmatig gelden uit Nederland op de rekening gestort worden, en waarop meer en meer studenten hun aanbetalingen en kwartaalbedragen overmaken.

Archieffoto Liz Altieri en Peter in Chamber of Commerce functie.

“You’re welcome Peter,” antwoordt ze lijzig, “I trust you.” Mooi, dat vertrouwen, want ik ben bang dat het niet bij die ene keer blijft. Amerikaanse munten en bankbiljetten hebben als opschrift “In God we trust”, de vigerende grap is “in God we trust, all others cash”. Vrijdagmiddag hebben we een ‘town hall meeting’ waar, voor zover mogelijk, alle studenten en leraren aanwezig zijn. Alles is bespreekbaar, waarbij Gary en ik van de bestuurlijke kant antwoord geven, en de leraren en instructeurs van de educatieve kant. De rust die er heerst geeft aan dat de vragen die gesteld gaan worden niet over problemen zullen gaan. We worden niet teleurgesteld. De eerste vraag gaat over de kantine: “when can we expect more healthy food.” Daar gaan we aan werken, het is inderdaad zo dat er teveel ‘fried stuff’ en pasta is. Wanneer accreditatie verwacht kan worden is de volgende vraag. Gary legt uit dat met de overname van Coastal Valley College dat wellicht dichtbij is. Mogen de studio’s privé in ‘down time’ gebruikt worden? Jazeker, daar zijn geen kosten aan verbonden, maar moet natuurlijk wel gereserveerd worden. De bijeenkomst wordt na anderhalf uur beëindigd, waarna één op één met een aantal studenten nog wordt nagebabbeld. Dat gaat over privé problemen, financiële problemen of zomaar over het ‘Open House’ van aanstaande zondag. Er wordt ons heel wat toevertrouwd. Ik wil niet zeggen dat het een ‘love fest’ is, maar het bezorgt wel een hoge mate van tevredenheid. Gary en ik kijken elkaar aan, zo met het ‘Open House’ voor de boeg, en na deze geslaagde middag, groeien we wat meer terug naar elkaar toe. “See ya Sunday, bro,” neemt Gary afscheid. Morgenochtend, zaterdag dus, is er een ingelaste Chamber of Commerce bijeenkomst om acht uur, waar ik me reuze op verheug. Niet dus. Wel interessant, en goed voor het netwerk, is mijn nominatie als vicevoorzitter, hetgeen automatisch betekent dat ik een jaar erna voorzitter wordt. Tenzij ik het verkloot, natuurlijk. Is ook heel goed voor de contacten met de burgemeester en met name de city manager, die uiteindelijk de dagelijkse gang van zaken bestiert. Prompt om acht uur meld ik me bij chairman John Gooding, zo’n beetje de nachtburgemeester van Emeryville. Hij heeft me ook de ‘push’ gegeven om me beschikbaar te stellen, hoewel Liz Altieri ook die ambitie heeft. John vindt de CEO van Ex’pression meer statuur hebben dan de, in zijn ogen, zetbaas van de Summit Bank in Emeryville. De vergadering, die plaatsvindt in het 4 Points Sheraton hotel, is dan ook na vijf kwartier voorbij. Mijn nominatie is, zoals ze dat hier noemen, een ‘rubber stamp’, oftewel unaniem. Je kunt ook zeggen dat John iedereen goed voorbewerkt heeft. Liz is teleurgesteld, maar feliciteert me van harte, zij het als een boerin met kiespijn. Nu als de sodemieter naar huis, me in m’n vrijetijdskleren steken en de voetbalwedstrijd van Bo-Peter en Kaj bijwonen. Astrid heeft de jongens al voor hun warming-up naar het voetbalveld gebracht. Daar aangekomen poseren de heertjes gewillig, maar vol ongeduld. De soccermatch kan niet snel genoeg beginnen.

Kaj en Bo-Peter

Wat enorm opvalt is het respect van de ouders voor alle spelertjes, maar ook voor de scheidsrechter, hoewel die er af en toe geen pepernoot van bakt. Niks van “schop ze voor de poten”, of “scheids ben je blind of zo”. Hier kunnen ook ouders van het veld gestuurd worden door de scheidsrechter, en dat bevalt me zeer. Kaj, die graag doelpunten wil maken, wordt tot zijn verdriet in de achterhoede opgesteld, vanwege zijn postuur, en Bo-Peter dartelt in de voorhoede. Het is vermakelijk om te zien, en alle Ex’pression besognes valt van me af. Na afloop snacks van de ouders die aan de beurt zijn, een kantine is er niet, en thuis dienen de spelers onder de douche te gaan. Het is dan ook geen clubvoetbal, maar het wordt georganiseerd door de regio van de AYSO waar je woont. Je kunt dus elk jaar in een ander team zitten. Mijns inziens niet de beste manier om talent op te leiden, maar gelukkig hoef ik me daar niet druk over te maken. Het is al met al een zaterdag om in te lijsten. Het wordt een korte nacht, het ‘Open House’ wacht, en we weten inmiddels dat de belangstelling overweldigend is. Myer Sound Hall is inmiddels te klein voor de ruim 200 aanwezigen, en derhalve hebben we een aantal ‘cubicles’ geruimd om plaats te maken, waarbij we er weer voor zorgen dat er slechts 180 stoelen staan. Staanplaatsen betekenen succes. En dat wordt het. Wederom onbegrijpelijk hoe Gary en ik als duo de mensen als het ware weten te hypnotiseren, en anderzijds zoveel meningsverschillen hebben. “Food for thought”. Terwijl de toer begonnen is, deelt Gary me tussen neus en lippen door dat Coastal Valley College een onaangekondigde inspectie heeft gekregen van het Department of Education. M’n hart slaat een slag over: “what does that mean, Gary,” hou ik het kort. “They could lose their license,” is het bedremmelde antwoord. Coastal Valley College is onze snelweg naar accreditatie, maar bij tegenslag een afschrijving van $600.000. “Fuck,” is het enige dat ik uit kan brengen. “We were okayed by the ASCCT, Pete,” brengt Gary in. Dat is correct, het accreditatieorgaan heeft het groene licht gegeven voor onze handelswijze, maar wat is het standpunt van het Department of Education? Na een klopje op de deur meldt marketing director Karen Wertman dat onze aanwezigheid gewenst is voor het vragenuurtje. ‘Stiff upperlip’, de magie moet coûte que coûte voortgezet worden.

Volgende week: Een gespannen management team meeting. De vraag blijft welke ‘leider’ in Nederland zich als eerste meldt inzake de gerezen problemen. Beslissingen inzake Coastal Valley College.