“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 82

Een gespannen management team meeting. De vraag blijft welke ‘leider’ in Nederland zich als eerste meldt inzake de gerezen problemen. Beslissingen inzake Coastal Valley College.

Gary en ik kijken elkaar aan, waarna een korte knik van verstandhouding volgt, we weten hoe de vlag erbij hangt. We volgen Karen Wertman naar de verhoging waarvan we vragen vanuit de zaal gaan beantwoorden. Buiten vragen over accreditatie en veiligheid in de omgeving van Oakland, gaan de belangrijkste vragen over de banen die afgestudeerde studenten kunnen krijgen, alsmede wat ze kunnen verdienen. Daar zijn we terdege op voorbereid, als een ‘for-profit-school’ dienen we ervoor te zorgen dat 72% van de afgestudeerde studenten binnen zes maanden na afstuderen een baan heeft. Voor de eerste negen afgestudeerde klassen zitten we tegen de 90% aan, dankzij de professionals die we ingehuurd hebben. Shiloh Hobel is daar het beste voorbeeld van, buiten haar eigen artiestenloopbaan verschaft haar rol in de San Francisco afdeling van de Grammy’s haar rolodex een netwerk om U tegen te zeggen.

Wanneer we haar naam noemen, staat ze op en wuift de zaal in alsof ze zojuist een concert heeft beëindigd. Zeker weten dat ze na afloop van het vragenuurtje belaagd wordt. Geroutineerd beantwoorden we de laatste vragen om vervolgens geduldig één op één gesprekken aan te gaan. Wanneer ik het pand verlaat, na de aan het ‘Open House’ meegewerkte studenten bedankt te hebben, zie ik vanuit mijn ooghoek dat de ‘admission reps’ druk doende zijn om studenten te rekruteren. Dat voelt zó goed aan. Dat zouden de Nederlandse ‘bazen’ eens moeten ondergaan, want alleen dat geeft het echte ‘Ex’pression’ gevoel weer. Helaas, morgen worden ze geïnformeerd over de situatie rond Rob Gibson en speelt dit alles geen rol. Om maar te zwijgen over de ontwikkelingen rond Coastal Valley College. En zo ga je na een geslaagd ‘Open House’ met gemengde gevoelens de weg op. Joe Jackson zingt vanaf mijn CD speler “some things will never change”, en daar valt niets aan toe te voegen. Maandagmorgen bespreken we met de diverse ‘blokhoofden’ de resultaten van het ‘Open House’, de voortgang van het curriculum en de vrijdag afstudeer feestdag van klas 11. Daarna wacht Pat Martin ons op. Zij is de voormalige eigenares van Coastal Valley College, en overdonderd door het onverwachte inspectie bezoek, gedurende de lessen, van een delegatie van het ‘Department of Education’. Zenuwachtig vertelt ze haar verhaal, hoe ze stante pede het papierwerk van de lesgevende leraren diende te overhandigen. Volgens haar is er een anonieme tip gekomen, “an inside job,” meent ze. Iemand heeft getipt dat Coastal Valley College studenten onderwezen worden door Ex’pression leraren. Ze hebben haar ingewreven dat het een overtreding is. Het ‘Department’ verklaart dat studenten van een geaccrediteerde school niet onderwezen mogen worden door leraren van een niet geaccrediteerde school. Onmiddellijk gaan m’n gedachten uit naar de man die deze leraren aanstuurt: Rob Gibson. Even snel laat ik de gedachte los, nu geen olie op het vuur gooien. Tijdens de gemeenschappelijke “fucks” van Gary en mij, kijkt Pat ons demonstratief aan ten teken dat ze wel met een dominee getrouwd is. “But,” snerpt Gary, zich daar niets van aantrekkend, “our accrediting body gave their okay!” Helaas, de ‘Department of Education’ heeft hier waarschijnlijk het laatste woord. We zitten er enigszins verslagen bij, ook omdat we zelf in het accreditatie proces zitten, bedoeld als vangnet mocht er iets fout gaan. We besluiten na intensief beraad dat proces niet in gevaar te brengen en ervoor te zorgen dat de laatste Coastal Valley studenten af kunnen studeren. Wellicht kunnen we daarna de school verkopen. Omdat Gary vandaag de e-mail inzake Rob Gibson concipieert, besluiten we eerst de formaliteiten rond Coastal Valley College af te ronden alvorens ‘Holland’ te informeren. Een bedroefde Pat Martin druipt af. Met Gary neem ik het concept door van de e-mail inzake Rob Gibson die uitgaat naar het regime in Nederland. Na wat kleine wijzigingen wordt die ’s avonds door Gary verzonden. Het is een degelijk onderbouwd stuk geworden.

Uiteraard voel ik dat we wellicht wat te veel informatie verstrekken, maar onder de omstandigheden, en gezien alle wijzigingen, verstandig. De woensdag response van Eckart geeft aan dat ik m’n denkwijze moet wijzigen voor wat betreft te verstrekken informatie.

En waarom van hem, en niet van onze Belgische voorman? En waarom Frank en Bram bij het beantwoorden eruit gelaten? Om gek van te worden. Ons stuk wordt punt voor punt geanalyseerd en voorzien van, wat ik voor het gemak maar even bestempel als ‘Eckart’ commentaar. Het wordt vergeleken met hoe Eckart dat deed in zijn BSO tijd, inmiddels bijna een decennium geleden, en houdt totaal geen rekening met de lokale gewoonten en gebruiken. Zo vond hij het prima dat Rob studenten meenam naar een bar, eraan voorbijgaand, wellicht door gebrek aan kennis, dat we op die manier onze schoollicentie kunnen verliezen. Gary heft zijn handen in wanhoop op; “I told you, the motherfucker just wants to humiliate me,” gooit hij eruit. “Gary, we’ll stay the course,” stel ik hem gerust. Meneer Wintzen gaat ons niet zodanig de les lezen dat we dadelijk als schoothondjes uit z’n handen eten. De management team meeting op maandag wordt beheerst door een onduidelijke spanning, waarschijnlijk is de geruchtenmachine al in werking getreden. We kijken kort terug op een geslaagde ‘graduation’ ceremonie, maar onmiddellijk daarna snij ik luid de situatie rond Coastal Valley College aan. “Somebody within our own group contacted the D.O.E. and betrayed us,” spuit ik eruit. Ik ga de gezichten langs van Rob Gibson, John Scanlon en Gary om enig teken van nervositeit waar te nemen. Niets. Rob Gibson komt zelfs nog met de suggestie om met Dominican University samen te werken. Staat er spijt op z’n gezicht te lezen? Na afloop van de bijeenkomst bespreek ik met Gary en Kelly Backens de ontslagprocedure van Rob Gibson, en als zoveel keren daarvoor verbaas ik me erover dat je in wezen vooral geen informatie moet verstrekken over het ‘waarom’. Daarmee kun je een proces aan je kont krijgen. Californië is een zogenaamde ‘at will state’, oftewel, je kunt er zonder argument uitgedonderd worden. Oh ja, wel met een check in je handen waarop je nog twee weken uitbetaald krijgt. Is niet zoals ik zou willen handelen, maar ‘lawyers’ bezweren je het zo te doen. Ook schijnt er een magnetisch veld aanwezig tussen Kelly en Gary. Ach, wellicht is het mijn verbeelding. Eckarts reactie op de Coastal Valley affaire volgt onmiddellijk na mijn uitleg als zodanig, en is niet zuinig:

En wederom, geen piep van de Belg. Ik lees het, herlees het en m’n bloeddruk blijft normaal. Immuun, een ander woord heb ik er niet voor. Uiteraard zijn hier de beste adviseurs voor geraadpleegd, stond HQ erachter, en is er geen sprake van een truc. Sterker nog, we hadden zelfs toestemming van de accreditatie organisatie die erover gaat. Het spijtige is dat procederen ons nog meer geld zal kosten en waarschijnlijk niets opbrengt. En, Coastal Valley College is nog steeds verkoopbaar, dus kunnen we het verlies minimaliseren. Ik vertaal het voor Gary, alleen voor het “das dan mooi kut”, maak ik “that’s fucking bullshit” van. Dat noemen ze dus galgenhumor, bedacht ik me gelijk. Gary kreunt en zegt, “time for the holidays.” Wellicht heeft hij gelijk, overal schallen de kerstliederen en de sfeer is navenant. M’n ‘job exit’ gesprek met Rob Gibson tijdens lunch bij Milano’s, met kerstliederen, verloopt rustig. Met opzet heb ik Gary erbuiten gelaten wegens de animositeit tussen die twee, en wat ik van Rob verneem klinkt me allemaal bekend in de oren. We nemen als goede kennissen afscheid van elkaar. Ik wens Rob het allerbeste en vermoed dat hij alweer een nieuwe baan heeft, hij is te relaxed. Met uitzondering van het bezoek van Frank Monstrey en Jan-Ru Muller, die de thermometer er figuurlijk in komen steken, samen met hun neuzen, en ons willen aanhaken bij Ernst & Young, verloopt december rustig, het lijkt de opmaat voor een zinderend nieuw jaar.

Volgende week: gaat 2002 de doorbraak van Ex’pression worden? De Belg grijpt de macht.