“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 83

Beminde lezers, vanaf nu gaan we wat sneller door de jaren heen. De stijl wordt meer dat van een dagboek, zonder de emoties eruit te halen. Eén maand of meer per aflevering wordt behandeld. Immers, dit is aflevering 83 en we beginnen nu pas aan 2002. En, mocht je denken al heel wat gelezen te hebben qua onrust, collegialiteit, geld, geluk en misère, dan heb je het mis. In 2002, maar vooral in 2003 en 2004 wordt de invloed van de Belg meer en meer voelbaar, alsmede de uitwerking van intermenselijke relaties op het geheel. Om van de ontmanteling van Ex’tent maar niet te spreken. Zoals de band BTO zong: “You ain’t seen nothing yet”. Daarnaast, wil ik hier een hanteerbaar boek van maken van zo’n 400 pagina’s, dan moet ik nu wel aan het comprimeren gaan. Dus, stoelriemen aan en geniet van de rit die zich voornamelijk afspeelt bij Ex’pression in Emeryville, Californië.

Januari 2002; na een heerlijk kerstreces en dito oud en nieuw viering, voelt het aan als ‘let the games begin’. Fris en monter het nieuwe jaar in, ondanks een recessie die inzette gedurende de tweede helft van het afgelopen jaar. De eerste week kenmerkt zich door de noodzakelijke vergaderingen, “happy new year” wensen en opbeurende woorden in de trant van “this is our year, let’s do it!”. Ik geloof dat het juist gezegde dan hoort te zijn ‘not so fast’, wanneer Eckart me de vrijdag voor ons ‘Open House’ belt en een nieuw onderzoek aankondigt. Hij is niet tevreden met de vele personeelswisselingen en wil een onderzoek uit laten voeren door zijn oude personeelsgoeroe bij BSO; ene Robbert Schalekamp. “Maar Eckart, wat begrijpt een Nederlander van de Amerikaanse situatie,” werp ik tegen. Blijkt dat Schalekamp wegens een drama in z’n leven in de Verenigde Staten psychologie is gaan studeren, en nu vlakbij Los Angeles in het plaatsje Santa Monica woont.

Archieffoto Robbert Schalekamp 2002

Over dat drama wil Eckart het verder niet hebben. “Robbert is een ware kei op het gebied van mensen en mensenkennis,” sluit hij af. Aan de toon van zijn stem merk ik dat hij vastberaden is om dit uit te laten voeren, en voor mij is het geen gevecht waard. “Eckart, we zien jouw aankondiging één dezer weken tegemoet, en we werken er graag aan mee,” antwoord ik met een energieke toon in mijn stem. “Mooi Peet, en hoeveel mensen verwacht je voor het Open House,” verandert hij het onderwerp. “We hebben maar liefst 288 RSVPs, maar ik ben bang dat die niet allemaal op komen dagen.” “Hoezo, nu al kutsmoesjes,” is het wat bozige antwoord van Eckart. “Dat komt omdat de San Francisco 49ers een play off game spelen, ’s ochtends om half tien, net wanneer ons Open House begonnen is.” Even valt er een stilte, dan kan je wachten op zo’n uitspraak van iemand die niets van sport begrijpt, maar ook de tijdsverschillen niet in acht neemt. “Geen enkele profclub speelt zo vroeg,” zegt Eckart beschuldigend. “Eck,” leg ik geduldig uit, “ze spelen in Green Bay tegen de Packers, daar is het drie uur later.” Ik hoor aan de andere kant van de lijn wat gegrinnik, ik vraag me af of ik op de luidspreker sta. “Oké pik, hou je haaks,” besluit Eckart het gesprek. De zaterdag laat ik de kinderen noodzakelijkerwijs aan Astrid over omdat ik allerlei zaken van belang moet vertalen voor het aanvragen van mijn ‘green card’. Gezien de ontwikkelingen wil ik in ieder geval te zijner tijd qua werkomgeving onafhankelijk zijn. Met mijn huidige E2 visum mag ik alleen voor Ex’pression werken, hetgeen betekent dat wanneer Eckart of de Belg me de zak willen geven, wij als familie terug moeten naar Nederland. Regeren is vooruitzien. Zondagmorgen vroeg arriveer ik bij Ex’pression, waar ik nog steeds kan genieten van onze ‘cool entrance’. ‘An early bird’ controleert of hij wel de juiste aanvangstijd heeft.

Hopelijk is het geen negatieve voorbode van het aantal te verwachten geïnteresseerden. Ofschoon de prognose naar beneden is bijgesteld, toch jammer. Maar ja, ‘play offs’ zijn niet te voorspellen, en ‘football’ is ‘King’ in Amerika. Ik geniet van de stille voorbereidingen die getroffen worden door studenten en staf, en uiteindelijk kunnen we toch van een geslaagde zondag spreken. 145 mensen trotseerden het ‘football’ geweld, en hoewel we daar een jaar geleden een gat voor in de lucht hadden gesprongen, is het nu meer van “not too bad”. Waar we nu wel qua status aan toegekomen zijn, is het aantrekken van ‘helden’ die onze studenten aanspreken. Maandag hebben Gary en ik een lunchafspraak met Jack Douglas, producer van Cheap Trick, Aerosmith, en wellicht zijn ‘biggest claim to fame’, co-producer van John Lennon’s laatste album: ‘Double Fantasy’.

Yoko Ono, John Lennon en Jack Douglas

Het is een plezierig gesprek, waarbij Gary en Jack ‘natuurlijk’ tot elkaar komen vanuit hun ‘recording’ achtergrond. Gelukkig kan ik, wegens mijn Arcade periode, ook een leuk woordje meespreken over door ons gecontracteerde groepen als Alan Parsons en Chicago, waar Gary een groot fan van is. Het gaat Jack niet om geld, hij wil volgens goed Amerikaanse traditie een ‘give back to society’ doen, oftewel onze geluidsstudenten laten profiteren van zijn immense kennis. Probleempje; hij heeft geen bachelor’s degree, benodigd om bij ons leraar te zijn. Belachelijk natuurlijk voor een man met zijn reputatie, maar wel realiteit. We komen eruit, je kunt wel ‘labinstructor’ zijn, niet verantwoordelijk voor het lesgeven dus, maar voor de uitvoering. Woensdagmorgen geeft hij een eerste sessie waar alle ‘sound’ studenten aan deel kunnen nemen. Wat een succes! De studenten hangen aan de lippen van Jack die zijn imposante carrière beschrijft, alsmede sommige trucs waar hij gebruik van maakte, zowel technisch als psychologisch. Zoals hij stelt; “I used every trick in the book as long as it enhanced the sound of the artists”. Zeker weten dat zijn aanhaken bij Ex’pression als een lopend vuurtje rond zal gaan. Inmiddels bestookt Eckart Karen Wertman, onze marketing director, met vragen over de gevoerde radio campagne:

Professioneel als ze is gaat Karen hier in detail op in, en houdt al doende mij uit de wind. Wat een genot! Met het oog op de ‘HR audit’, als aangekondigd door Eckart, is Gary de mening toegedaan dat hij ook aanwezig dient te zijn bij mijn personeelsmeetings met Kelly Backens. Omdat hij de meeste mensen direct aanstuurt kan ik daar weinig bezwaar tegen maken, hoewel de sfeer minder zakelijk aanvoelt. Gary kan het niet nalaten om van tijd tot tijd opmerkingen te plaatsen die kantje boord zijn. Het feit dat Kelly er veelal om moet giechelen, helpt de zaak niet. Hoewel ik regelmatig met Gary over dat soort zaken praat, meent hij dat Kelly er goed mee overweg kan. “Gary, she’s only 25, and you are the president, get it,” vroeg ik laatst. “A mature 25 Pete,” was Gary’s resolute antwoord. Hij vindt haar dus volwassen. Tja, monitoren, dat is het enige dat me momenteel resteert. Het is echter niet verbazend dat Gary m’n kantoor binnen komt stuiven na Eckarts aankondiging van de ‘HR audit’:

“Who is missing on that e-mail, Pete,” vraagt hij opgewonden. Zonder m’n antwoord af te wachten, ratelt hij, “Kelly Backens, the woman in charge of the fucking HR department, that’s who.” Nou was mij dat ook al opgevallen, maar echte conclusies had ik bepaald niet getrokken. Ondanks m’n goede bui omdat vandaag Felix, m’n tweede kleinzoon is geboren, wordt het nu echter wel tijd om Gary te corrigeren voor wat Kelly betreft, die is mijn verantwoordelijkheid.

Volgende week: De entree van HR goeroe Robbert Schalekamp. Brams reactie op een e-mail van Peter is een middelvinger. Een skivakantie om bij te tanken, onderbroken voor de boardmeeting.