“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 84

De entree van HR goeroe Robbert Schalekamp. Brams reactie op een e-mail van Peter is een middelvinger. Een skivakantie om bij te tanken, onderbroken wegens de boardmeeting.

“Okay Gary, let’s get this straight, what is your deal with Kelly,” ga ik rechtstreeks op m’n doel af. Gary begint omstandig uit te leggen dat talenten als Kelly behouden dienen te worden en dus ook betrokken dienen te worden bij projecten die hen aangaan. “Gary, once again, she’s only 25 and perhaps Eckart thinks she is too much on the management side,” probeer ik het nog eens. Eckart denkt in dit geval meer aan de medewerkers en het verloop, en niet zozeer aan het management. Gary geeft het bijna op, maar zegt wel aan het einde dat ik niet moet denken dat hij iets met Kelly heeft. “Sure Gary,” wuif ik hem de deur uit. Gary stopt nog even om er verzekerd van te zijn dat de familie Laanen morgen aanzit bij het diner ter ere van zijn 48e verjaardag. ‘” No doubt about it, Gary, when it’s about food the Laanens are there,” overtuig ik hem. Gary verdwijnt met een vette glimlach. Voordat ik het weekend inga loop ik, als te doen gebruikelijk, door onze cafetaria om de daar aanwezige studenten voor het weekend een hart onder de riem te steken.

Ex’pression kent geen rustdagen, en dit soort studenten wil dat ook niet, ze werken met tomeloze energie aan hun projecten. Omdat de boardmeeting eenzijdig vastgesteld is op 28 februari, dien ik halverwege onze skivakantie terug te keren naar Emeryville, hetgeen zowel bij Astrid als de jongens boze gezichten oplevert. “Such is life,” verzucht ik, waarna Astrid de ‘pijn’ verzacht bij de jongens door ze te vertellen dat zo’n mooie omgeving waar we wonen ook met een ‘prijs’ komt. Ik lach enigszins schaapachtig en geef de jongens een dikke ‘hug’. Het is des te pijnlijker omdat mijn dochter Nicole met vriend Emile, en diens zoon Tom, ook bij ons op vakantie komt. Maar, uiteindelijk begrip alom. Uiteraard dienen de voorbereidingen voor de boardmeeting derhalve vooraf getroffen worden, hetgeen ook natuurlijk tijd in beslag neemt, om maar niet te spreken van irritatie tussen HQ en de Emeryville bemanning. Mede gevoed door het gegeven dat inmiddels de gedachte is ontstaan dat het hoofdkantoor ons driekoppig leidt: aangewezen leider is Frank Monstrey, oftewel de gezelligste Belg, die we overigens nog niet veel in actie hebben gezien. Dan krijgen we Bram Zwagemaker, die zich overal mee bemoeit, en tenslotte Eckart Wintzen, de grote roerganger, die plotsklaps hier en daar opduikt. Verwarrend is een eufemisme, mag wel gezegd worden wanneer je te maken hebt met dit trio. Niet te vergeten de kennismaking met Eckarts HR Goeroe; Robbert Schalekamp. We klikken meteen. Misschien is Robbert oprecht verheugd door de open instelling en medewerking van iedereen die hij interviewt. Wellicht duidde de informatie die hij kreeg vanuit Nederland niet daarop. Gary en ik hebben iedereen geïnstrueerd om naar eer en geweten de vragen van Robbert te beantwoorden. We hebben gewoon niets te verbergen! 19 februari weten we weer waar we het voor doen; oriëntatie klas 19.

Onze eerste student, Marc Bode, wijst trots zijn handtekening aan op de ‘wall of fame’.

Alle inkomende studenten pennen hier hun handtekening neer, en de beroemdheden die bij ons optreden tekenen met goud op de zwarte panelen. Uiteraard hopen we naderhand de studenten die beroemd zijn geworden eruit te pikken tijdens rondleidingen, hetgeen zeer bevorderlijk kan zijn voor de ‘student intake’ Soms vraagt men mij waar ik op m’n 55e de energie vandaan haal. Simpel antwoord: ik voel me soms net een vampier, mijn energie wordt gevoed door het enthousiasme van onze studenten. Dat geeft me dan ook de inspiratie om een reeks vragen van Bram, lid van het driekoppige monster, te beantwoorden.

Het lukt me om het net te beantwoorden voordat ik mijn dochter met aanhang van San Francisco International ophaal. Daarna wacht Lake Tahoe op ons. Het voelt als een pak van m’n hart wanneer ik bij Ex’pression wegrij, even weg van de alledaagse ‘turmoil’. SFO is gezellig druk, en als altijd zijn degenen die aankomen, ondanks de vermoeiende reis, ‘high’ van de aankomst in het zo bejubelde San Francisco. In Concord voelt het weer aan als een echte familie reünie en tegen het midden van de avond slaat de man met de hamer genadeloos toe, waarna de reizigers de gastenkamer opzoeken. Astrid en ik nemen nog een afzakkertje en nemen de trip naar Truckee door. Dat wordt onze uitvalsbasis voor onze ski uitjes in Lake Tahoe. De trip met alle van enthousiasme stuiterende jongens loopt voorspoedig en na een rit van een kleine drie uur komen we bij onze blokhut aan. Dikke pret. Als de sodemieter omkleden, skipassen kopen en in de rij voor de lift. Het skigebied Boreal is ideaal voor gezinnen, maar ook voor mannen met krakkemikkige knieën als ik; lekker wijde pistes. De jongens genieten met volle teugen.

V.l.n.r. Tom, Kaj, Ivar en Bo-Peter

En zo verstrijken de dagen in razend tempo, en moet ik zeer tegen m’n zin me woensdag door Astrid laten vervoeren naar het busstation in Truckee. We nemen innig afscheid van elkaar. Astrid wenst me een goede boardmeeting toe, ze weet hoe de spaanders er soms van afvliegen. In de bijna drie uur durende rit naar Sacramento, amper 130 kilometer, doen we daadwerkelijk elk gehucht aan dat gedurende het tijdperk van de goudkoorts uit de grond gestampt is. Het is eigenlijk best interessant, en het geeft me de rust om na te denken wat ik van de boardmeeting te verwachten heb. Het hangt een beetje af van het voorlopige HR rapport van Robbert Schalekamp en de response van Bram Zwagemaker op de door mij verstrekte antwoorden. In Sacramento neem ik op het station de Amtrack naar Emeryville en doezel ik wat weg. Het skigebeuren, inclusief après-ski, eist z’n tol en het is goed dat Emeryville het eindstation is, anders had ik weleens in Los Angeles wakker kunnen worden. In ieder geval heb ik nog een nachtje om me voor te bereiden op de boardmeeting. Donderdag 28 februari, kwart over elf, vangt de voorbespreking aan. Vreemd, het lijkt wel of Eckart en Bram enigszins teleurgesteld zijn dat het HR rapport een stuk positiever is uitgevallen dan door hen verwacht. De vraag rijst bij me of er een stok weggevallen is om te slaan. Dat verandert op het moment dat Bram begint in te hakken op de door mij verstrekte informatie. Het loopt zo hoog op dat Bram tijdens mijn uitspraak “I am pretty convinced….”, mij de middelvinger gaf. Daar viel Gary zelfs bijna van achterover. Ja, ik ben overtuigd van mijn gelijk, en Brams reactie overtuigt me ervan dat hij geen argumenten meer heeft en gewoon bij Eckart wil scoren. Eckart maakt er dan ook een eind aan en besluit om te gaan lunchen met Bram. Gary en ik besluiten om onze slides nogmaals door te nemen, waarna ik tevens met Ed Niskanen het cijfermatige deel doorneem. Wat Eckart en Bram besproken hebben weet ik niet, maar de boardmeeting verloopt in ‘perfect harmony’. Mooi, maar ik maak me er niet druk meer om, het is net als met poker; je speelt met de kaarten die je gedeeld worden. Het is wat eenzaam in ons grote huis, maar toch val ik tevreden in slaap. De geplande lunch met Robbert Schalekamp, waar hij een en ander toelicht uit zijn rapport, is zeer gemoedelijk. We staan er best goed op. Hij licht ook een tipje van de sluier op van het familiedrama dat hem uiteindelijk naar de Verenigde Staten gedreven heeft. De rillingen lopen over m’n rug. Dit leed gun je niemand.

Volgende week: de relatie tussen Gary en Kelly bekoelt. Eckart is z’n zilveren hasj pijpje kwijt en noemt Peter in een verkeerd aangekomen e-mail een lul.