“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 85

De relatie tussen Gary en Kelly bekoelt. Eckart is z’n zilveren hasj pijpje kwijt en noemt Peter in een verkeerd aangekomen e-mail een lul.

Het wordt tijd om ons te bezinnen hoe Ex’pression z’n voorsprong blijft behouden, mede gelet op de financiële berichten die doorsijpelen vanuit ‘Nederland’, waaruit je kunt aflezen dat de bodem van de schatkist in zicht komt. We hebben daarvoor vrijdag 8 en zaterdag 9 maart gereserveerd. Een breed deel van ons team is daarvoor uitgenodigd en gevraagd om met ideeën te komen, hoe afwijkend dan ook. Nou, dat valt nog niet mee. Ondanks dat we proberen een goede werkgever te zijn, blijft de angst aanwezig dat je zonder pardon op straat gezet kan worden onder de Californische wetgeving. Dat weerhoudt ze van gewaagde ideeën. Eén ding is zeker; we kunnen niet voor de muziek uitlopen omdat we voor banen dienen te zorgen voor studenten die afgestudeerd zijn. Dus wanneer we een revolutionair idee adopteren en onze studenten daarmee opzadelen, dan kan het zijn dat ze niets hebben aan dat stuk geïmplementeerde curriculum. Wanneer dat stukje toekomst namelijk niet gerealiseerd wordt, is alles voor niets geleerd. Uiteindelijk besluiten we zaterdag om ons panel van bedrijven, dat maandelijks bijeen komt om ons te leiden waar de banen zijn, uit te breiden. We laten hen bepalen waar de banentrends mogelijk leiden tot wijziging curriculum. En daarnaast besluiten we een klein percentage voor riskante nouveautés in te calculeren, en tevens de focus te leggen op ‘gaming’, met name ‘motion capture’. Het lijkt niet veel, maar ‘education territory’ is nogal conservatief en wij zijn met onze 24/7 aanpak sowieso buitenbeentjes. Wat opvalt tijdens onze sessies is de koele verstandhouding tussen Gary en Kelly. Ze negeren elkaar volkomen. En jawel, na een tweetal meetings met Kelly, waar Gary opvallend afwezig is, komt de verklarende e-mail binnen:

Mmm…….gedraagt zich als een teenager, afstandelijke houding, ook tegenover Chris Coan, en is niet bereid om iets te leren vanwege haar ego. Klaarblijkelijk heeft Kelly geweigerd om iets van Gary aan te nemen. Een les, schrijft Gary. Ben benieuwd wat hij daarmee bedoelt. Terwijl Bram Zwagemaker me bombardeert met vragen over de mogelijke teloorgang van het door ons overgenomen Coastal Valley Collage, worden we op TV bewierookt bij ‘Fox on 2’, en vieren we wederom een ‘graduation’ op vrijdag 22 maart.

Archieffoto voorbereiding ‘graduation’ mars.

Ik kan niet genoeg herhalen hoeveel vreugde en trots dit met zich meebrengt, en hoeveel energie dit geeft. De vragen van Bram knagen echter aan me omdat het merendeel reeds behandeld is, waarbij we ondersteund worden door adviseurs die van de hoed en de rand weten. En, niet onbelangrijk, veelal door Eckart en consorten aanbevolen zijn. Maandag zet ik alles nog eens op een rij, waarna ik het dinsdag naar alle betrokkenen stuur. Bram reageert per kerende e-mail en vraagt of de contracten en wat van dies meer zij, ook in Nederland aanwezig zijn. Natuurlijk! M’n zucht moet door de hele school te horen zijn, maar ik schrijf Bram dat ik al het materiaal zal verzamelen en het ‘overnight’ zal sturen. Eckart maakt vervolgens de vergissing door daarna, waarschijnlijk in een roes van boosheid, een berichtje te sturen dat niet voor mijn ogen bedoeld is:

Door middel van ‘reply only’ heeft hij mij bereikt met een boodschap die bedoeld was voor Bram Zwagemaker en Frank Monstrey. “Die lul, die lul,” roep ik witheet uit. M’n woede kan niet groter zijn. Het is zo’n moment dat ik normaal gesproken m’n ontslag genomen zou hebben. Maar ook zo’n moment dat ik helemaal niets moet doen en aan m’n gezin moet denken, niet aan mijn gekrenkte ego. Tot overmaat van ramp komt morgen de gezelligste Belg ook langs om met Gary en mij de gang van zaken door te nemen. En dat midden in de voorbereiding van een ‘site inspection’ van ons accreditatie bureau, waarbij alles moet kloppen, zowel administratief als materiaal technisch. Ik dwing me om het ‘lul’ incident van me af te zetten en plan Garry en CFO Ed Niskanen in. Tevens maak ik een reservering in ‘The Townhouse’ waar Frank Monstrey, Gary en ik de dag zullen doornemen, alsmede de volgende dagen. Gezelligheid kent geen tijd! Woensdag 27 maart verwachten we Frank om 14.00, maar helaas, om onbekende redenen is hij anderhalf uur vertraagd. Na ons gegroet te hebben, vraagt hij om een rondleiding om de laatste aanvullingen te bewonderen. Frank is onder de indruk, laat hij ons weten. Vervolgens naar ‘The Townhouse’ waar Frank ons mededeelt dat hij morgen begint aan het interviewen van meer dan 20 kandidaten voor de positie van ‘financial analyst’. Dit is door Frank bedacht als noodzakelijke aanvulling van ons financiële afdeling, die nu wel wat topzwaar wordt. Na een half uur beginnen Gary en ik over onze overeenkomsten, die zwaar over tijd zijn. Frank bezweert dat een en ander geregeld gaat worden met de nieuwe ‘entity’, die nu opgericht wordt. Gary en ik kijken elkaar aan onder het motto ‘eerst zien, dan geloven’. We breken niet al te laat op, mede met het oog op onze ‘site visit’ en Franks interviews. Oh ja, Frank leent $100 van me voor taxi’s en eventuele fooien. Ben benieuwd of dat nog terugkomt. Morgenavond weer gezamenlijk een hapje eten voor een update van onze activiteiten. Het loopt eigenlijk als verwacht, Gary en ik gaan na ruim een half uur wachten op Frank alvast naar ‘The Townhouse’, tot verbazing van onze gezellige Belg, die nog eens meer dan 20 minuten extra op zich laat wachten. Vrijdagmorgen is hij bijna een uur te laat voor onze bespreking met Ed Niskanen wegens een belangrijke conference call, en naar mijn honderd dollar kan ik ook fluiten. Lekker ventje. Het weekend gebruik ik om bij te tanken en m’n gedachten te ordenen. Zo kan het niet meer. Ik moet een brief aan Eckart schrijven, waarbij duidelijkheid een vereiste is. De rust bewaren is een ‘must’ en tegelijkertijd moet duidelijk worden hoe mijn positie op de korte en lange termijn er voor staat. De toekomst van ons gezin staat hier ook op het spel; blijven we hier of gaan we terug naar Nederland? Ik lees het nogmaals over, waarna ik het verstuur. Rust komt over me. Astrid meldt me intussen dat ze het zilveren hasj pijpje van Eckart gevonden heeft. Het was in Berkeley tussen de bank gevallen. Daar hebben we ook mee te maken. Dit na een onterechte aanval van Eckart op het ventje dat de tuin bijhoudt, die hij van diefstal betichtte.

Na het herlezen van de brief voel ik me nog beter; de last is van m’n schouders gevallen. Tevens besluit ik onder geheimhouding een kopie naar HR onderzoeker Robbert Schalekamp te sturen. Voor de gemoedsrust leek het me beter om Astrid het niet te laten lezen, hoewel ze grotendeels op de hoogte is.

Volgende week: April wordt een woelige maand. Eigenlijk breekt de pleuris uit.