“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 89

Verjaardag boodschap van Eckart voor Peter. Het lijkt wel of de aanloop naar de volgende boardmeeting al weer geplaveid is met obstakels.

Gary is natuurlijk af en toe een ware klootzak, maar ik kan soms ook verschrikkelijk om hem lachen. Enfin, nu de tijd gunstig lijkt, ook maar eens een paar regels opzetten ter verbetering van de etiquette tijdens de vergaderingen. Twee dingen waar ik me ontzettend aan erger dienen aangepakt te worden. Allereerst het Nederlands praten tijdens de bijeenkomsten met de groepshoofden. Met name Bram heeft er een handje van om tijdens de financiële meeting, wanneer Ed Niskanen hem niet helemaal vat, plotseling in het Nederlands te roepen “nou begrijpt die kloothommel me weer niet”. Ed zit met een vraagteken op z’n gezicht en Eckart grijnst. Niet goed. Dezelfde Bram kan rustig tijdens een discussie, die niet onderbroken kan worden, zonder gêne een saffie opsteken. Het eerste is onbeleefd, zeg maar grof, het laatste is zelfs verboden. Zeker in een opleidingsinstituut. De Amerikanen zeggen er niets van, wat dat betreft lijken ze wel wat op Duitsers. ‘His master’s voice’, so to speak. Zomer 2002. De temperatuur stijgt thuis met grote regelmaat boven de dertig graden, hetgeen betekent dat de elektriciteit nota navenant meestijgt. Deze maand naar verwachting tot zo’n $300. Wonen in het ‘paradijs’ heeft een prijskaartje. Na een wederom zeer feestelijke ‘graduation’, ditmaal van klas 14, lijkt een rustige periode aangebroken. De verhouding tussen Kelly en Gary is weer genormaliseerd, zij het ietwat kleffig, en Astrid is na goedkeuring van een wet waarbij echtgenoten van E2 visumhouders werkgerechtigd zijn, begonnen aan een EMT opleiding. Met haar medische achtergrond lijkt deze stap naar Emergency Medical Technician een logische. Het op latere termijn werken om ‘911’ calls af te werken, inspireert haar, ondanks dat het soms behoorlijk gevaarlijk kan zijn. Goed nieuws ook wanneer er weer een mooi artikel over ons verschijnt in de Marin Journal.

Het is duidelijk dat Gary het artikel met deze pagina voorop als eerste op mijn bureau gedrapeerd heeft. Goede quote, zeker weten. De kop schreeuwt ‘Mecca For Media Arts’. Twee van onze studenten worden er in belicht, beide afkomstig van het welgestelde Marin County. Het bijzondere is dat zowel Ryan McMahan als Jennifer Fogelman reeds afgestudeerd waren, en dik in de twintig. Echter, pas bij Ex’pression vonden ze hun ware passie. Het leven voelt aan als een warm bad. M’n verjaardag valt dit jaar zeer gunstig. De dag na mijn verjaardag wordt uitbundig ‘4th of July’ gevierd, oftewel ‘Independence Day’. Dit jaar op donderdag, dus dat betekent party time vanaf woensdag! M’n 56e verjaardag zal ik niet licht vergeten, onder leiding van Gary hebben ze bij Ex’pression flink uitgepakt, ze hebben m’n kantoor in een ware feestzaal omgetoverd.

Zowel door de staf als door de studenten, waar ik ook loop, word ik gefeliciteerd. Het lijkt wel of er campagne is gevoerd! En natuurlijk mag ‘coffee and cake’ niet ontbreken. De stafleden die even uit de klas kunnen hebben zich verzameld, en uiteraard mag een toespraakje niet ontbreken.

Het is een fantastisch gevoel om na alle spanningen van de afgelopen maanden, wat zeg ik, jaren, je zo ontspannen te voelen. Het klinkt bombastisch, maar de liefde stroomt uit alle poriën. In mijn kantoor probeer ik tussen alle slingers door nog enigszins aan werken toe te komen. Dat valt niet mee. Stoorzender Gary verschijnt met een klein pakje voor mijn bureau. “Gift from Eckart,” lacht hij luid, “probably your pink slip.” En weg is-ie. Ontslagbrief, dat lijkt me stug. Het is zo’n uniek cadeautje van Eckart, dit jaar een horloge dat je vijf minuten extra per uur geeft om te ontspannen. Het heet, met een knipoog, de ‘Relex’. “Leuk,” mompel ik terwijl ik zijn gelukwens probeer te ontcijferen.

“Hoi Kanjer!,” lees ik langzaam, “Met dank voor je “altijd paraat” hulp en bijstand. Maak er maar weer een mooi feest van, van deze (verjaar) dag E.” Gary’s gezicht wordt een groot vraagteken wanneer ik tegen hem zeg, “now breaks my wooden shoe.” Hij kon natuurlijk niet wachten om te weten te komen wat Eckart geschreven kon hebben. Ik sta ook werkelijk paf, en Gary met mij na mijn vertaling. “Pete, let’s enjoy it while we can,” zegt hij filosofisch. Meer dan ooit ben ik het met hem eens, dit brengt een hoop rust, ook thuis. En dat doet het, Astrid kan weer gerust ademhalen. En het feest duurt voort, tot in de kleine uurtjes, waarbij inmiddels ook Joop van Dort, mijn Nederlandse advocaat en vriend, ook aangeschoven is als onderdeel van zijn westkust trip. Het kan allemaal niet mooier. Nou ja, zo bedenk ik maandag, niet te vergeten het buurt BBQ feest en de honkbalwedstrijd van de Oakland A’s. De september boardmeeting lijkt ergens aan de horizon te liggen, zonder een wolkje van betekenis. 14 juli kunnen we weer een mooi PR moment bijschrijven wanneer de San Jose Mercury News een prachtig artikel over Ex’pression plaatst.

Het artikel beslaat praktisch een pagina en is vol lof over de manier waarop Ex’pression studenten klaarstoomt voor echte banen. We voelen ons op ‘cloud 9’ en zorgen ervoor dat nodige kopieën in Austerlitz belanden. Het goede nieuws blijft binnenstromen en voordat we met de familie voor vakantie naar Nederland vertrekken, word ik ook officieel genomineerd als Vice Chair van de Emeryville Chamber of Commerce, met een prachtige introductie.

Indien aangenomen, dan betekent het ook dat ik in het volgende jaar de voorzittershamer mag hanteren, hetgeen van belang is omdat je dan met alle toonaangevende bedrijven, als bijvoorbeeld Pixar, maar ook met de stadsbestuurders aan één tafel zit. Dus invloed kan uitoefenen. Het klinkt blasé, maar we zijn als familie inmiddels er zo aan gewend om te reizen, dat het inchecken voor onze trip naar Nederland routine geworden is. De vakantie zelf is zo volgepakt met afspraken, inclusief een tussendoortje naar Engeland, dat we 21 augustus de terugreis aanvangen met het gevoel dat we toe zijn aan……vakantie. Dat moeten we volgend jaar anders doen. Echter, ons spiegelend aan hoe de jongens het naar hun zin hebben gehad, dan kunnen we de vakantie als geslaagd beschouwen.

Ivar, Bo-Peter en Kaj voorin de boot bij Opa Toon in Vinkeveen

Vrijdag stem ik met Gary de voortgang van het materiaal voor de boardmeeting af. De nieuwe regel is dat we het vier weken van tevoren dienen aan te leveren, dus aanstaande maandag. Nog even van het weekend eraan trekken, en voila, zou de Belg zeggen, maandag kan het inderdaad de deur uit. Vervolgens grote stilte, daadwerkelijk geen enkele reactie. Op enig moment dienen we dit hoe dan ook te doorbreken.

Volgende week: e-mail van Gary gevolgd door ongelooflijke response van Eckart. Peter stuurt vervolgens Eckart een e-mail die balanceert op het randje van muiterij.