“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 90

E-mail van Gary gevolgd door ongelooflijke response van Eckart. Peter stuurt vervolgens Eckart een e-mail die balanceert op het randje van muiterij.

Donderdag 19 september. De afgelopen weken hebben we nieuwe vrienden gemaakt in Democratische kringen. Tijdens een lunchafspraak met Steve Westley hebben we toegezegd hem met media en theaterruimte te ondersteunen gedurende zijn campagne dit jaar. Zijn doel is om tijdens de komende verkiezingen de positie van ‘State Controller’ in Californië te bemachtigen. Eigenlijk dus een soort van Chief Financial Officer. Daarna heeft hij de gouverneurspost in het vizier. Ambitieus baasje.

Steve Westley krijgt een ‘hug’ van een partijgenoot

Nuttig om vrienden in Sacramento te hebben. Tevens ben ik officieel gekozen als Vice Chair van de Emeryville Chamber of Commerce. Alles helemaal in Eckarts straatje. Over Eckart gesproken, Gary heeft hem gisteren een e-mail gestuurd waarin hij hem echt vriendelijk, op het slijmerige af, verzoekt om door de agenda te gaan omdat de boardmeeting om de hoek is. Met nog een PS erbij dat al het boardmateriaal, conform de wensen van de Belg en rechterhand Jan-Ru, reeds 26 augustus verstuurd is. Nul response. Gary is na een bozig “fuck him” naar zijn educatie vergadering vertrokken. Mijn geduld raakt ook op, over een week is de boardmeeting en tot dusver geen piep van de hoge heren. Ik bezweer mezelf kalm te blijven en stuur Eckart een verzoenende e-mail.

Het “met Unilever” deel is omdat ik geïnteresseerd ben of hij tot overeenstemming gekomen is inzake de overname van Ben & Jerry’s. Eckart heeft de rechten in Nederland verworven voor dit ‘eerlijke’ ijsmerk, maar na overname door Unilever weigert hij zijn franchise aan hen over te doen. Hij weet dat hij dit gaat verliezen van deze grootmacht, echter PR technisch wint hij. Ik besluit m’n e-mail met de hoop uit te spreken dat volgende week sprake is van een constructieve boardmeeting, en een ‘Big Hug’. Vrijdagmorgen ligt er een antwoord op Gary’s e-mail.

Op typische Eckart wijze kleineert hij Gary, als een grapje, maar zo zal Gary het niet oppakken. Vervolgens vraagt hij om de notulen die we, god beter ‘t, reeds 26 augustus verzonden hebben. Hij verklaart het door te schrijven “there was some hick up here”. Vervolgens een lijst met zaken die hij anders ziet of nadere uitleg over wil hebben. Op zich is dat niet zo erg, ware het niet dat we vandaag alleen al een ‘Townhall meeting’ hebben met alle studenten en stafleden, een Zweedse groep die een toer komt doen, en een dinerafspraak met onze ‘Director of Placement’, plaatsingkanon Rose Duignan. Niet te vergeten ons ‘Open House’ komende zondag. Wel sluit hij af, ingaand op mijn e-mail, met een niet roken en niet Nederlands spreken belofte. Net wanneer ik me aan het vermannen ben, komt Gary binnenstormen. “See how that motherfucker belittles me,” briest hij. Hij laat zich op een stoel vallen en kijkt me zwijgend aan. Om tijd te winnen laat ik koffie komen, want zelf is mijn woede ook weer aan het opborrelen. “Gary,” begin ik aarzelend, “I am mad as hell, believe me.” Vervolgens leg ik hem uit dat het beter is om het aan mij over te laten. Ik zal Eckart één op één benaderen in het Nederlands, en hem de maat nemen. Gary staat op, pakt zijn mok en besluit met het opwekkende “it’s up to you Pete, be careful, you might get fired.” Quasi nonchalant wuif ik hem de deur uit, wanneer het tussen Eckart en mij gaat zal het zo’n vaart niet lopen. Allereerst besluit ik Eckarts secretaresse Petra, die erg behulpzaam is, te raadplegen, en niet voor de eerste keer. Wat ze me in zoveel woorden laat weten duidt op chaos bij Ex’tent, hetgeen niet verbazingwekkend is. Vastbesloten om Eckarts e-mail punt voor punt te analyseren en hem ermee van repliek te dienen, neem ik dat allemaal mee. Terwijl ik het nogmaals doorlees, bekruipt me weer een gevoel van boosheid waar je niet beter van wordt. Ik neem plaats achter mijn computer en als gevoed door een mitrailleur ratelen de regels over m’n beeldscherm. Uiteraard spreek ik m’n verbazing uit over zijn e-mail en de communicatie, of gebrek daaraan, binnen Ex’tent. Ik beklaag me over de bureaucratie en het gegeven dat we alleen nog maar bezig zijn met rapporten te vervaardigen die vervolgens ergens op een bureau liggen te verstoffen. Na drie maanden weten ze niet eens meer waar de notulen zijn. Oh ja, in de computer van Jan-Ru, helaas is die momenteel in Turkije. Onze Belgische ‘vriend’ Frank en Jan-Ru zijn de aanspreekpunten, mooi toch. Maar dan kom jij en schoffelt alles omver. Enerzijds is er een mini Philips gecreëerd en anderzijds hangen jullie nog steeds de warme groene investeerder uit. “Ammehoela”, zei Wim Sonneveld al. Op dat moment opent Gary, duidelijk in een betere stemming omdat de hete aardappel op mijn bord ligt, mijn deur. Aan mijn geërgerde gezicht ziet hij dat dit niet het beste moment is, en sluit haastig de deur achter zich. Ik besluit om nu maar al het onbehagen eruit te gooien. Oh ja, en dan dat belangrijke boardmember Jane Metcalfe, die is nimmer aanspreekbaar en behaagt jou puur uit eigenbelang. Vervolgens gooi ik er ook nog wat sarcastische opmerkingen tegenaan over Eckarts brief bij de aanstelling van Frank Monstrey, de warmste Belg. Er wordt een envelop onder mijn deur geschoven. Ik onderbreek mijn tirade, puur uit nieuwsgierigheid. Op de envelop staat in kraaienpoten: “Remember”. Er zit een foto in waar ik verschrikkelijk om moet lachen:

Dat was ook zo’n ‘Gary’ moment in ons tijdelijke kantoortje in Doyle Street. Ik was druk bezig met checks te schrijven, met één oog op de beschikbare ‘cash in hand’, toen Gary deze foto nam, nadat ik hem eerst het kantoor had uitgelazerd. Gary kan een echte ‘pain in the ass’ zijn, maar op zulke momenten breekt hij de spanning. Ik ga door en laat Eckart weten dat met het verdwijnen van het plezier in m’n werk, het wellicht wenselijk is om over te gaan tot een management buy out. Dat moet ik weliswaar nog met Gary bespreken, maar gezien diens uitlatingen ben ik zeker van zijn participatie. Behoort dat niet tot de mogelijkheden, zo besluit ik, dan ga ik me vanaf heden serieus concentreren op het terugkeren naar Nederland. Op het moment dat ik het schrijf, besluit ik Astrid in cc mee te nemen, zodat ze volledig op de hoogte is. Het is nu niet het moment om zaken ter bescherming achter te houden. Ik laat Eckart nog weten dat gezien ons verleden hij recht heeft op alle verstrekte informatie in deze e-mail en wens hem het beste. Met een kordate ‘Send’ opdracht verdwijnt het bericht digitaal naar Nederland.

Ik voel me boos noch blij, eigenlijk een beetje leeg. Gary wordt door mij geïnformeerd over de inhoud van de e-mail. Hij reageert erg positief op de management buy out suggestie; “let’s get rid of these assholes if we can,” klinkt het kort en bondig. Huid en beren, eerst maar eens Eckarts reactie afwachten.

Volgende week: Eckart reageert onmiddellijk, en als door een wesp gestoken. Onenigheid over (nieuwe) boardmembers.