“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 94

De inhoud van de e-mail van de Belg wordt gefileerd. Gary’s response mag er zijn. Het grote bekvechten gaat beginnen; Eckart mengt zich ook in de strijd.

De Belg begint met een woordspeling naar Gary toe en gooit er vervolgens gelijk een leugen tegenaan:

Hij verwijst naar een management team meeting van 14 oktober waar de mededeling ergens begraven zou zijn naast een mededeling over de ‘bursar’ die met ziekteverlof gaat. Verder in de e-mail komt hij daar nog eens dunnetjes op terug en heeft hij het over huishoudelijke mededelingen. Hij vergeet voor het gemak de ‘Newsflash’ van 24 oktober, aan alle mensen die hij vermeldt, waar het duidelijk in gesteld staat. En oh, oh, wat heeft Frank het druk, hij krijgt wel 50 tot 60 e-mails per dag, nou ja, je begrijpt het, eer dat hij daar doorheen is, dan gaat er wel wat tijd voorbij. Georg, Oostenrijkse afkomst, briljante spreadsheet goochelaar, continu door Frank als George aangesproken, waardoor Franks e-mails ook bij een ons onbekende George aanbelanden, was gisteren in Nederland op bezoek bij de ‘Bosschuur’. Frank concludeert dat de door hen ingehuurde Georg wel de juiste informatie toegediend dient te krijgen om tot een juiste cashflow voorspelling te komen. Ja, stelt hij; “it takes two to tango”. Zoals gesteld, Georg is briljant, echter hij verdrinkt af en toe in z’n eigen formules. Wanneer je zoals ik tot je nek in de praktijk zit, zie je veelal dat iets niet klopt zonder de formules te kennen. Eén verkeerde cel en je hele voorspelling is naar de knoppen. En ja, sommige zaken had Georg wel moeten onderkennen, stelt Frank, maar “like you Gary, I don’t like the blame game, we are here to find solutions”. Om met Van Kooten en de Bie te spreken, mompel ik: “mag ik even overgeven.” En dat gaat maar door met z’n halve waarheden en insinuaties, maar waar ik helemaal van over m’n nek ga is z’n voorlaatste alinea:

Nu ben ik echt pissig, die stomme Belg laat mij met opzet eruit om zo met Gary een band te smeden. Er zijn drie elementen die Ex’pression gebracht hebben waar het nu is: Gary met het idee, Eckart met het geld, en ik met executie. En dan heb je Frank als ‘fucking’ stoorelement. Hij vervolgt met nog wat gemeenplaatsen en sluit af met “The ball is still in the Emeryville court”. Gary’s kantoordeur is open dus loop ik slecht gehumeurd naar binnen, en met de laatste zin in m’n hoofd sneer ik, “talking about balls, that’s where I will kick Frank.” Dit zijn de momenten waar Gary in z’n element is; “angry Pete,” vraagt hij poeslief. Wel is het zo dat Gary een tandje extra moet zetten omdat het gelazer met Kelly Backens weer is begonnen. Vorige week waren ze weer eens een keer te laat voor onze gezamenlijke bijeenkomst, zonder duidelijke verklaring. Het werd een beetje giechelachtig door het duo afgedaan. Gisteren heb ik Gary daar in een ‘Townhouse’ lunch over aangesproken. Gary bezwoer met z’n hand op z’n hart dat het allemaal onschuldig is. “No sex involved, Pete”, las hij m’n gedachten. Ik heb hem laten weten dat erover geluld wordt en dat ik niet kan hebben dat er iets ontstaat tussen de President en de HR lady. In het licht van deze hele situatie, en onze gezamenlijke afkeer van Frank, schrijft Gary hem een e-mail waarin hij het helemaal voor me opneemt. Over de cashflow voorspelling is hij heel duidelijk:

Gary geeft heel duidelijk aan, zonder Georg helemaal af te branden, waar de pijnpunten liggen, met name ook dat je Ex’pression niet kunt vergelijken met een ‘standaard’ onderneming. Gary vervolgt met me nog meer veren in m’n reet te steken, maar wat me het meeste deugd doet is zijn stellingname dat er van mij net zoveel bloed, zweet en tranen inzit als van hem en Eckart. Hij sluit af op z’n Gary’s, met weer een hint naar de ijsberg van de Titanic:

Hij raakt natuurlijk de kern, hoe dan ook, we hebben behoefte aan cash, als voorspeld. Gary verschijnt met een tevreden grijns in de deuropening; “happy Bro,” vraagt hij retorisch, waarna hij me omhelst. Hoe kun je dan nog boos blijven? Halloween wordt ’s ochtends weer eens uitbundig gevierd op school, zoals elk jaar besluipen Gary en ik de klaslokalen en bekogelen de studenten met snoepgoed, waarna we de benen moeten nemen. Net voordat ik helemaal onder het snoepgoed zit, bereik ik m’n kantoor en zwaaiend met m’n witte zakdoek geef ik aan dat ik weer terugkeer in de loopgraven. Daar mag ik constateren dat Frank er geen gras over heeft laten groeien en mij nu echt op de korrel neemt. Halloween wordt Frankoween. Tijd om de mouwen op te stropen. Gedurende de dag ontstaat een diarree aan e-mails, uitmondend in heen en weer gepingpong in drie kleuren. Op sommige van mijn wat scherpere aanmerkingen geeft Frank als antwoord dat die opslaat in zijn folder “not sent, not received, not read”, hetgeen ik nogal laf vindt. Of hij veinst mijn lichte ironie niet te begrijpen:

Het wordt uiteindelijk een eindeloze woordenwisseling tussen een generaal die vanaf de sofa “zet ‘m op” roept en een kapitein die zich te midden van de strijdende partijen bevindt. En natuurlijk hebben wij ook de nodige fouten gemaakt, niet alleen omdat we ons af en toe in onbekende wateren bevinden, maar ook op menselijk gebied. Frank verwacht geen antwoord van me, maar een gedetailleerd plan hoe we de situatie gaan oplossen. Gary is kort in zijn commentaar; “Eckart surrounded himself with fuckers like Frank, let’s find the solution in house.” Hij voegt eraan toe dat hij, net als ik, best bereid is een extra hypotheek op z’n huis te nemen. Daar ben ik op tegen; “enough is enough, Gary,” waarna ik hem uitleg dat we dit scenario begin van het jaar voorzien hadden, maar dat de geleerden, door Frank aangesteld, uiteindelijk een te positief plaatje gecreëerd hebben. “They have to fix it, they own 85%,” roep ik nog, en dat overtuigt Gary. “Pete, let’s go home to the family, it’s Halloween, for crying out loud.” En gelijk heeft-ie, de kinderen moeten de straat op en in vermomming met “treat or trick” langs de deuren gaan om snoep op te halen. Daarnaast wordt Ivar morgen zes jaar, en dat laat ik niet versjteren door de ‘Bosschuur’ mensen. 1 november, Allerheiligen, Ivar springt in alle vroegte boven op ons en is er klaar voor. Astrid heeft alle cadeaus onder z’n bed verstopt en zo te horen aan z’n opgewonden kreten vallen ze in goede aarde. Ivars partijtje is morgenavond zodat ik in ieder geval nog een ontspannen daagje bij Ex’pression door kan brengen. Ik beloof Astrid het niet al te laat te maken. Nadat m’n computer de eerste e-mails eruit spuugt, lees ik als eerste een e-mail van Eckart als vervolg op een eerdere e-mail discussie over hoe ik de ‘spirit’ hoog probeer te houden. En ja, ik probeer onze dromen in stand te houden zonder al teveel te spreken over de achterhoede gevechten met de Hollandse bazen. Eckart struikelt over mijn ‘not to worry’.

“Holy shit”, hoe opener je bent, hoe minder ze ervan begrijpen. Ik lees de hele e-mail af en m’n bloed begint weer te koken. Om m’n gedachten te ordenen, bezie ik nogmaals de e-mail waarin onze Belgische ‘vriend’ Frank door Eckart werd voorgesteld, inclusief gebroederlijke foto.

Nee, daar word ik niet vrolijker van, en verwoed begin ik weer zo’n ‘make or break’ antwoord te concipiëren.

Volgende week: de ‘op de rand’ response van Peter en het verbijsterende antwoord van Eckart.