“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 95

De ‘op de rand’ response van Peter en het verbijsterende antwoord van Eckart.

Als gewoonlijk sluit Eckart z’n op mijn ziel trappende e-mail af met iets dat het voorafgaande moet vergoelijken. Dit keer met “in vriendschap”. Het werkt in mijn huidige gemoedstoestand als een rode lap op een stier. “Halve waarheden, halve waarheden,” mompel ik binnensmonds, en begin hartstochtelijk de toetsen te bewerken. Wederom laat ik geen onderwerp onbesproken en twee-en-een halve pagina verder stuur ik de e-mail Eckarts kant op.

Al Franks ‘little white lies’, ofschoon ik dat niet zo onschuldig zie, worden tegen de juiste stukken aangehouden en daarmee ontkracht. En ja, het sarcasme druipt er her en der vanaf, maar dat is het resultaat van Franks gemanipuleer. De stoom is eraf, en ook wil ik de verjaardag van Ivar niet gestrest doorbrengen. Los nog van het gegeven dat schoonmoeder Riet en schoonzussen Daniëlle en Wendy bij ons verblijven, en die moeten hier niets van meekrijgen. Zondag gaan ze met Astrid een paar daagjes Las Vegas onveilig maken, dus iedereen moet met een lekker gevoel op pad gaan. Op ‘cruise control’ werk ik geroutineerd de dagelijkse zaken af, sla de lunch over omdat ik vroeg naar huis wil, en check even over half twee m’n e-mails. Tot m’n verbazing ligt er al een response van Eckart.

Ik ben ‘flabbergasted’, wat is er met Eckart gebeurd, wat is er overgebleven van de visionair, de groene krachtpatser? Heeft hij met Frank z’n eigen Svengali in huis gehaald? Weet Frank iets waar hij Eckart mee onder druk zet? Het zijn allemaal vragen die me best doen duizelen. Ik ken Eckart sinds 1977, maar zo besluiteloos, bijna hulpeloos, heb ik hem nog nooit meegemaakt. Op dit moment kan ik het alleen maar scherp in de gaten houden en handelen wanneer dat opportuun is. Voordat ik naar huis ga licht ik Gary in, waarbij ik beloof hem verder te informeren tijdens Ivars party morgenmiddag, waar Gary’s zonen Preston en Alex ook uitgenodigd zijn. “Chin up Pete, success is around the corner,” steekt Gary me een hart onder de riem wanneer ik in m’n auto stap. Thuisgekomen ben ik weer in staat om een brede lach voor de ‘birthday boy’ te presenteren, die vol enthousiasme vertelt over de ‘goodies’ waar hij vandaag op getrakteerd heeft. Gezonde ‘goodies’, dus geen snoepgoed, want dit is Californië! Vanavond vieren we het met de familie, en de broers van Ivar zijn altijd in voor een geintje. Ik voel me bevoorrecht om dit vrolijke plaatje vast te mogen leggen.

Kaj (10), Ivar (6) op schoot bij Astrid (36), geflankeerd door Bo-Peter (11)

De party, laat zaterdagmiddag, loopt volgens bekende patronen; de kinderen spelen spelletjes, drinken limonade, doen zich tegoed aan chips, en overladen Ivar met veel te dure kadootjes. Aan dat laatste hebben we moeten wennen, niet normaal meer wat ze voor kinderfeestjes uitgeven. Maar enfin, ‘when in Rome……’. Inmiddels drinken de ouders een wijntje en een biertje en bespreken de laatste ‘gossip’. Er woedt een hevige discussie over de mogelijke herverkiezing van de democratische gouverneur Gray Davis, die vanwege zijn besluiteloosheid hevig bekritiseerd wordt. Tussen het “he’ll never make it”, “he’s a fucking communist”, en “democrats never lose in California”, zien Gary en ik kans om even bij te praten. Gary, die nogal ‘in’ is wanneer het om samenzweringen gaat, komt tot een conclusie voor wat betreft Frank; “he’s got something on Eckart,” beweert hij stellig. Ook het gegeven dat Frank om onverklaarbare redenen naast de Belgische nationaliteit ook de Turkse nationaliteit heeft, onderstreept Gary’s theorie. “He was nobody till he was stationed in Turkey,” sluit hij z’n relaas af, “and then, after a few years there, he’s an investor.” Gary kijkt me strak aan, “weird, don’t you think,” vraagt hij zonder m’n antwoord af te wachten. Ja, het is vreemd hoe Frank plotsklaps na zijn Turkse bankpositie in staat was zich zelfstandig te vestigen als investeerder. Astrid komt ons halen omdat de cake aangesneden moet worden nadat Ivar de zes kaarsjes heeft uitgeblazen. Het “happy birthday” wordt luid gezongen en iedereen wordt rijkelijk van taart voorzien. Daarna komt het feest langzaam tot een eind en gaan de broers met de meeste van Ivars kado’s spelen. Ivar vindt het prima en sukkelt langzaam in slaap. De volwassenen nemen nog een drankje en maken het ook niet al te laat, morgen wacht voor de zussen en moeder Las Vegas. Hoe opwindend wanneer je daar nog nooit geweest bent! De komende dagen zijn de jongens mijn verantwoordelijkheid. Ook spannend. Zondagmorgen wijst Astrid me de warme hap die ze geprepareerd heeft voor zondagavond. “Maandagavond is jouw pakkie aan,” zegt ze met een knipoog. Ze weet wel waar dat heengaat! Nadat de dames vertrokken zijn, bestijg ik de weegschaal en krijg ik bijna een beroerte; 94,6 kilo. Zo zwaar heb ik nog nooit gewogen! En zoveel eet ik niet, maak ik mezelf wijs. Een beetje minder Townhouse zal me goed doen, besluit ik heldhaftig. We brengen de zondag door met spelletjes en sport op TV, waarna we ons tegoed doen aan een maaltje met aardappelen, sperzieboontjes en ballen gehakt. De jongens vinden het heerlijk! Maandag breng ik de jongens naar school, waar ze over zullen blijven, en begin aan mijn maandag routine vergaderingen. Alles onder controle constateer ik om vijf uur, wanneer ik wat eerder vertrek om de jongens weer onder mijn hoede te nemen. En die weten wat hen te wachten staat; diner bij Applebee’s! Hun enthousiasme over de dag en wat ze gaan bestellen veroorzaakt een orkaan van lawaai in m’n auto. Nadat ik m’n auto geparkeerd heb, rennen ze naar binnen om een hoge ronde tafel voor ons viertjes te reserveren. Al lopend naar de ingang bedenk ik me dat het wel een absoluut normale ‘day in the life’ lijkt!

Over dat normale ‘day in the life’ denk ik dinsdagmorgen wat anders over. De jongens hebben allemaal maagkrampen en het nodige overgegeven, die kunnen zo niet naar school. Dat zijn zo de momenten dat je het werk van een huisvrouw pas echt op prijs gaat stellen. De ‘housewife’ die ze hier ook ‘homemaker’ noemen als beroep wanneer je niet werkt, ofschoon dat bij Astrid een kwestie van tijd is nu de wet als zodanig is aangepast. Hoe het ook zij, ik zeg drie afspraken af en bid dat Astrid maar snel thuis mag komen. Maar, ik kan meer dan ik dacht en de dag vliegt voorbij. Dan dwarrelen de dames binnen met opwindende verhalen over Las Vegas, de namaak Elvis Presley en de strip. Alles is weer goed, de orde is hersteld. Drie rustige werkdagen worden wreed verstoord wanneer CFO Ed Niskanen donderdagmorgen m’n kantoor binnen komt stormen met een e-mail van Frank Monstrey in z’n hand. “Peter, what is this all about,” roept hij amechtig uit. M’n blikken gaan erover heen en zien de kreten ‘P&L’, ‘Balance sheet’ en ‘Cash Flow Statement’ over de afgelopen jaren en idem dito als prognose. Ofschoon dit als totaalpakket technisch geen probleem is, is de eis dat ze het vandaag moeten hebben, gezien het negen uur tijdsverschil, wel een dingetje. Er wordt absoluut geen rekening gehouden met ons drukke schema. Ik gris de e-mail uit Eds handen en kalk er het eerste de beste op dat in me opkomt, en laat Ed als getuige meetekenen.

Zó groot is het wantrouwen, ik vertrouw de Belg voor geen cent. “See what you can do Ed, and I don’t care when you tell Frank I’m not pleased at all.” Nou zal Frank daar gezien zijn hele attitude niet wakker van liggen, maar toch. Ed sjokt mijn kantoor uit, dit soort oorlogvoering is tegen zijn natuur. Pech!

Volgende week: een verrassende vrijdag e-mail van Bam Zwagemaker. Gary krijgt via een student te horen dat ‘n headhunter een vervanger zoekt voor Peter.