“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 96

Een verrassende vrijdag e-mail van Bam Zwagemaker. Gary krijgt via een student te horen dat ‘n headhunter een vervanger zoekt voor Peter.

Terwijl ik vrijdagmorgen naar Ex’pression rij, blijven m’n gedachten bij het gesprek dat ik gisteren tijdens een dinertje gevoerd heb met Fred Kappetijn, de aanjager van de ‘Eyecatcher’, de beeldtelefoon waarmee je elkaar recht in de ogen kunt kijken. Weliswaar Eckarts lievelingsproject, maar ook zwaar onder vuur qua kosten. Ook daar heeft de Belg z’n tanden in gezet. Fred kan het niet uitstaan dat alle communicatie naar Eckart via de Belg moet lopen. Het patroon is identiek, Frank Monstrey wordt kortweg door iedereen ‘De Belg’ genoemd omdat na de wervende introductie door Eckart, langzamerhand elke vorm van respect is weggedruppeld. Daar moeten ze in hoofdkwartier ‘ De Bosschuur’ toch ook enig idee van hebben gezien de kritiek die Fred Kappetijn spuide. Zo groot is het daar niet, en Fred neemt niet bepaald een blad voor z’n mond. En alsof de duivel ermee speelt, is het eerste dat plotsklaps op mijn beeldscherm opduikt een e-mail van Bam Zwagemaker met als ‘subject line’; biertje. Eckart, de Belg, Bram, dat is klaarblijkelijk de volgorde waarin we benaderd worden. Ik ben benieuwd. Bram schrijft dat ondanks dat we zoveel dagen met elkaar besteden, we nimmer toegekomen zijn aan een biertje met elkaar. En niet dat hij slempen bedoelt, maar navelstaren, bezinnen, filosoferen, kortom ontspannen ouwehoeren, waarbij toch serieuze onderwerpen behandeld kunnen worden. Ook schrijft hij dat we de stadia van escalatie en de-escalatie voldoende over ons heen hebben gehad, hoe goed ook bedoeld. Eckart, Frank en hij zijn tot de conclusie gekomen dat er een poging gedaan moet worden om de ‘kou uit de lucht te halen’. Vervolgens geeft hij aan 17 november in San Francisco aan te komen, ervan uitgaand dat ik hem ophaal, al dan niet met Astrid, waarna een serie afspraken voorgesteld wordt. Hij stelt tevens voor dat hij en ik, in een ‘free format’, elkaar eerst maar eens voor rotte dan wel smakelijke vis uit moeten maken. Tjonge jonge, Bram de Moker als Bram de Vredesduif. Naast alle mensen die hij wil spreken, is er ook de behoefte om een dinerafspraak te maken met Gary, Debbie, Astrid en mij. Is dit om de vrouwen gerust te stellen, komt het in me op. De e-mail is doorspekt van vriendelijkheid en hij sluit af dat hij en ik tussen de buien door ook nog wel even kunnen oh’en over het door Nederland te organiseren wereldkampioenschap honkbal. Déja vu gevoel, vraagt hij tussen twee haakjes, verwijzend naar mijn aantreden als voorzitter bij de KNBSB na het financieel mislukte WK honkbal 1986. De toonzetting is zo vriendelijk en redelijk dat ik, Bram kennende, er enigszins ongemakkelijk van word. Hoe zeer zijn Bram en de Belg met elkaar vervlochten, dat is de vraag. Maar, recht zo die gaat, ook ik vind dat er een einde aan die misère moet komen, en gun Bram het voordeel van de twijfel. In die geest antwoord ik hem dan ook:

In ieder geval zal ik de leden van het Management Team aanstaande maandag informeren en voorbereiden. Resteert nog een druk weekend, morgenochtend om 8 uur een Chamber planning bijeenkomst bij het Four Points by Sheraton hotel en zondagmorgen 9 uur wacht ons weer een uitverkocht Ex’pression Open House spektakel. Gelukkig komen vrienden Ton en Marion van den Hoven over, die kinderen hebben in de leeftijd van onze jongens. Dat vangt het gemis van papa voor een half weekend in ieder geval behoorlijk op. De vraag of dit het allemaal wel waard is, laat ik snel varen. Wederom komt de uitspraak van Winston Churchill in me op; “if you’re going through hell, keep going”. Ook dat laat ik snel varen, mijn ‘hel’ is nog steeds beheersbaar, en met een sterke thuisbasis en goede stafleden wordt het licht aan het einde van de tunnel steeds meer zichtbaar. Nog even afgezien van de paradijsbubbel waarin we ons af en toe terug kunnen trekken. En zo vliegt het weekend ook voorbij. Ongelooflijk hoe zo’n Open House als een infuus energie in je pompt. Dat alles beheerst mijn denken wanneer ik maandagmorgen weer de weg naar Ex’pression aanvaard. Tot mijn verbazing zie ik bij mijn aankomst Gary’s VW Kever vlak bij de entree geparkeerd staan. Meestal heeft hij dan een mededeling voor de management team leden die hij met me af wil stemmen. Gisteren was hij al niet zo happig toen ik hem informeerde over het bezoek van Bram, nu is hij heel duidelijk; “maybe he visits us to inform you that you’re on your way out,” gooit hij er gelijk ter begroeting uit. “No way,” protesteer ik. Gary legt uit dat een student, wiens vriendin bij een headhunter werkt, hem vertelde dat ze een opdracht van Eckart Wintzen hadden gekregen om naar een kandidaat CEO uit te zien voor Ex’pression. “No way,” herhaal ik, zij het wat zachter. We spreken af dat Gary na de MT meeting Eckart rechtstreeks benadert en dat we het voor de rest van onze staf onder de pet houden. We houden de meeting zo kort als mogelijk, waarbij de komst van Bram de meeste aandacht krijgt. Er flikkert wat onrust in de ogen van onze CFO Ed Niskanen, de man waar Bram het meestal op gemunt heeft. Ook al omdat een belangrijk deel van Brams bezoek over financiën gaat, verkoop en terughuur van ons gebouw, en aandelentransacties. Het bijwonen van de diverse meetings en ‘drinks and snacks’ met een groot deel van de staf wordt warm ontvangen. We sluiten in goede harmonie af, waarna Gary aan z’n e-mail naar Eckart begint, waarop hij me blind kopieert:

Duidelijke taal, het grote wachten kan beginnen. Vreemd hoe zo’n dag dan lang duurt en je toch een soort van knoop in je maag hebt. De dag verstrijkt zonder enig teken van Eckart. Gary stelt voor om de e-mail door te sturen naar Bam, ook vanwege zijn vermeend goede relatie met hem.

Archieffoto. Bram en Gary in ‘n serieuze discussie tijdens een receptie

Uiteraard stem ik in, de avond is inmiddels aangebroken en nu wil ik ook hom of kuit hebben. Astrid vindt me wat stilletjes maar wijt dit aan de drukte van de afgelopen dagen. Tegen acht uur komt een kopie van Gary’s e-mail aan Bram binnen.

Ik sluit m’n mobieltje af, wil nu even niet gestoord worden, maar verbaas me over het gegeven dat Eckart zich afzijdig houdt. Even een Nederlands verhaaltje aan de kinderen vertellen voordat ze naar bed gaan, en zelf ook vroeg op stok. Het is wel even mooi geweest. Astrid begrijpt het, wenst me welterusten en kijkt even een aflevering van de ‘Property Brothers’ af.

Volgende week: geen enkele reactie van Eckart. Brams response daarentegen is grof, maar duidelijk.