“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 97

Geen enkele reactie van Eckart. Brams response daarentegen is grof, maar duidelijk.

Het is zo’n woord dat in de Amerikaanse samenleving te pas en te onpas gebruikt wordt, maar genesteld in de e-mail van Bram maakt het pas echt indruk!

Bram ontkent het dus in alle toonaarden, maar ‘grappig’ genoeg heeft hij zowel Eckart als mij in kopie meegenomen, hoewel Gary hem persoonlijk had geschreven. Zo van ‘geen onderonsjes’ en tegelijkertijd stelt hij mij en Eckart op de hoogte van, in zijn ogen, Gary’s verdachtmakingen. Het grote ‘waarom’ is natuurlijk het absolute stilzwijgen van Eckart. Kunnen we stellen dat hij op deze manier door Bram uit de wind gehouden wordt? Waar rook is, is vuur, zo simpel is het. Hoe komt een student erbij om zoiets te verzinnen, dat lijkt onlogisch. Moet ik er heel eerlijk bijzeggen dat ik er bij een Amerikaanse grootaandeelhouder allang uitgeflikkerd zou zij. Die appreciëren zo’n grote bek niet. Hoewel. Gary deelde me mee dat tijdens een congres dat hij vorige week bijwoonde, de waarde van Ex’pression al ruim $20 miljoen hoger werd geraamd dan geïnvesteerd door Eckart. En op dat moment zou een Amerikaanse eigenaar de volgende profetische woorden uitspreken; “money talks, bullshit walks”, en mijn baan sparen. Grappig, komt Brams commentaar nog ergens van pas. Genoeg gedelibereerd, grinnik ik inwendig, aan de slag. Het is nu een kwestie van de dagen ‘managen’ tot Bram in komt vliegen, en me niet te veel aan te trekken van de e-mails van de Belg. Buiten dat hij de gebouwen wil verkopen en terug huren, wil hij ook een nieuwe CFO aannemen. Ed Niskanen hoeft niet weg, maar er moet wel ruimte in het budget worden gemaakt. Voor het moment besluit ik het allemaal even links te laten liggen en bepaal me tot de zaken van alledag. Op mijn bureau ligt een twee dagen oude e-mail van Gary, persoonlijk aan Eckart gericht, naar aanleiding van het congres. Hij schrijft hoe Ex’pression op de radar is bij grote ondernemingen die scholen over heel Amerika bezitten. De meeste hebben $200 miljoen of meer in kas om sneller uit te breiden. En, Ex’pression is door de opzet makkelijk schaalbaar. Gary legt uitbundig uit dat Ex’pression unieker is dan welke school ook en daardoor minimaal $50 miljoen kan opbrengen. Vervolgens bezweert hij dat er geen enkele intentie zou moeten zijn om Ex’pression te verkopen, omdat met een jaar of drie Ex’pression in een positie zou zijn om, in zijn woorden, een ‘incredible killing’ te maken. En nu komt een interessant gedeelte, waarin Gary uitlegt waarom hij dit vertelt, en hoe ik erin sta:

Gary legt uit waarom ik bij tijd en wijle zo geïrriteerd ben, en daardoor ook het gevoel heb dat wij door Ex’tent als een mislukking beschouwd worden. Hij sluit af dat hij niet de intentie heeft om Eckart af te zeiken, echt niet, maar de bedoeling heeft om hem te laten weten dat Ex’pression waarschijnlijk de beste gok is die hij ooit gemaakt heeft. Nog geen antwoord, maar wie weet. Nou, dat wie weet komt de volgende morgen reeds. Een withete Gary meldt me dat hij weer eens door Eckart gekleineerd is, en of ik Eckarts e-mail maar zo snel mogelijk wil doorlezen en van commentaar voorzien. Het valt me gelijk al op dat alles wat van doen heeft met de Belg, of door Bram ondernomen wordt, totaal niet benoemd is. Het begint vriendelijk, als altijd:

Daarna gaan de belerende vloedgaten open. Waar doet dit me aan denken? Ja natuurlijk, een betweterige foto vanuit zijn boek ‘Het Hoofd Sprak’, ruim zes jaar geleden.

Voor ik me zet aan het herlezen van de e-mail, vraag ik me af hoe het komt dat we zo uiteen gegroeid zijn. Ja, qua geld, dat is een simpeltje, maar waar als mensen? Voor ik met Gary in conclaaf ga, schrijf ik puntsgewijs Eckarts stellingen op. Natuurlijk eerst een compliment: “You all did a great job”. Vervolgens de ontkenning dat wie dan ook van het team als een mislukkeling beschouwd wordt, maar dat wel getracht wordt om er professionele managers van te maken. Nog erger: “so we only try to bring the team up to the necessary professional level….”. De professionals uit Austerlitz, die qua sturing alles fout doen de laatste maanden, komen ons wel even vertellen hoe het in Amerika moet. De hoogmoedsverplettering! Er volgt nog een fijne regel dat het ook zo gaat met het opvoeden van kinderen. Vervolgens maakt hij een vergelijk met het jaarlijkse congres van BSO, ‘Infolution’ herinner ik me nog, dat wel een tot twee miljoen kostte, maar waar het er ook zo toe aan ging. Hoewel geweldig evenement, gaat z’n punt aan mij voorbij, maar wellicht wilde hij indruk op Gary maken. Hij besluit dat hij de huidige irritaties persoonlijk ziet als een zij effect van het leerproces. Daar staat tussen haakje nog wel achter, “for all of us”. Gary sjokt wat mismoedig binnen. “I don’t give a rat’s ass about that man anymore,” roept hij in afschuw uit. Ik bedank hem bemoedigend voor zijn support, maar wijs hem er tegelijkertijd op dat we juist nu verder moeten gaan. Samen hebben we 15% van Ex’pression, en dat “is a lot of potential fucking money,” haal ik Gary over. Ik haal een geel note pad tevoorschijn en samen beginnen we punten op te schrijven om komende zondag met Bram te bespreken. In de loop van de week vul ik die verder aan. Redelijk rustig verlaat Gary m’n kantoor, en ik ben zo geconcentreerd met de ‘Bram’ meeting bezig, dat ik hem vergeef donderdag voor de zoveelste keer met Kelly Backens te laat te komen. Dat is dezelfde dag dat Peter McNally, makelaar van Robinson/McNally, me vanuit het niets meldt dat wanneer mijn ‘deep pocketed Dutch founder’ overweegt de school ‘going concern’ te verkopen, hij een geïnteresseerde partij heeft. Ik informeer volgens de regel de bonzen in Austerlitz. Met kerende post, het kan dus wel, beantwoordt de Belg dat daar geen sprake van is, en vraagt me vervolgens wie dit gelekt heeft. Gek word ik van die man. Gek word ik ook vrijdag wanneer voor de zoveelste keer het toegezegde geld niet overgeboekt is. M’n gele note pad komt bladzijden tekort om al m’n driftige aantekeningen te bevatten. Vrijdagavond is de pokeravond bij ons thuis en ‘Thank God’ heeft Astrid weer voor de diverse hapjes gezorgd. Veel gelachen, slecht gespeeld, dus verloren, maar enigszins tipsy en goedgemutst even na middernacht de echtelijke sponde opgezocht. Wel zachtjes aan gedaan! En dan is de ‘tell all’ zondag de 17e aangebroken, ik orden het gele note pad, hiermee voor mezelf aangevend dat ik gereed ben om de strijd (rotte vis) met Bram aan te gaan.

Uiteraard staat het bericht over niet ontvangen geld bovenaan. Ik ben er klaar voor, Bram hopelijk ook! ‘On my way to SFO’.

Volgende week: de strijd met Bram. De onverwachte komst van Frank Monstrey, alias ‘De Belg’. Een dure CFO propositie.